CM Punk zagrał samego siebie
Miesiąc miodowy z CM Punkiem w All Elite Wrestling dawno się skończył. Łatwo ustało, zanim rozegrał się dramat z tego tygodnia. Od kilku miesięcy musiał tonąć lub pływać w oparciu o swoje obecne umiejętności. Gdyby Punk był tylko aktem nostalgii, pozostawiłby czołowego szefa AEW, Tony'ego Khana, bez innego wyboru, jak tylko zdegradować swoje obowiązki do poziomu Billy'ego Gunna. To nie znaczy, że cię lekceważę, tatusiu.
Punk był daleki od przydomka „Najlepszy na świecie”, który kiedyś miał ogromną wagę. Punk też nie był okropny. Jest solidnym członkiem składu, bez względu na jego referencje. Nie szkodzi, że ma więcej gwiazdorskiej mocy niż ktokolwiek inny w firmie poza Chrisem Jericho. Ten rodowód w połączeniu z przyznanym przez Punka pragnieniem „pracy z młodymi talentami”, który miał tę samą pasję stłumioną w WWE, stał się bardziej mętny w ciągu ostatnich 48 godzin.
Pojawiło się wiele doniesień o tym, że Punk odbiegał od scenariusza swoimi uwagami skierowanymi do Wisielca Page'a, aby otworzył środowy „Dynamit”, wzywając go, gdy 43-latek wiedział, że nie ma go w budynku. (Jeśli wierzyć Johnowi Silverowi z Dark Order, Hanger jadł w tym czasie za kulisami ). To był rzekomy katalizator swoistej wojny domowej w szatni między oryginałami AEW a byłymi facetami z WWE z wieloletnimi karierami w pro wrestlingu. Przyzwoite kawałki rosteru są po stronie odpowiednio Page'a i Punka. Znawcy uważają, że napięcie wzrośnie tylko wtedy, gdy problem nie zostanie szybko rozwiązany.
Doprowadziło to również do spekulacji na temat długoterminowych planów AEW dotyczących jego czołowego miejsca, z byłym mistrzem świata (Page), obecnym posiadaczem tytułu (Punk), tymczasowym mistrzem (Jon Moxley) i największą gwiazdą organiczną ( obecnie wygnany MJF ) . . Głównie ze względu na to, że Punk okazał się niezadowolony, zapowiadany jest kolejny strajk. Biorąc pod uwagę, że Dynamite w przyszłym tygodniu odbędzie się w Cleveland, tym samym mieście, w którym opuścił WWE w styczniu 2014 roku, jest to trochę zbyt przypadkowe.
W sobotę obchodzimy pierwszą rocznicę współpracy Punka z AEW. A czas na upamiętnienie tego dnia jest hipnotyzujący, świętując to osiągnięcie będąc w centrum kontrowersji. Nie wiem, czy Punkowi się to podoba, ale pasuje. To był jego niewymuszony błąd, jest 23-letnim weteranem kwadratu koła. Gdyby chciał zmiażdżyć jakąkolwiek wołowinę za kulisami lub na FaceTime, mógłby to łatwo zrobić. Zamiast tego bombastycznie ocalił to dla TBS.
„Clapback” Punka był rzekomo odpowiedzią na swobody, które wykorzystał, przygotowując promocje przed ich meczem o mistrzostwo świata AEW w firmowym programie pay-per-view, Double or Nothing, pod koniec maja. Punk niespodziewanie wrócił do firmy w zeszłym tygodniu po kontuzji stopy zaledwie kilka dni po pokonaniu Page. Mieszkaniec Chicago nie marnował czasu na wietrzenie swoich brudów z dostawcą „Cowboy Shit!” po otrzymaniu mikrofonu na żywo po raz pierwszy od 75 dni.
Jeśli środowa promocja Punka była dziełem, uznajcie mnie za naiwnego, a z przyjemnością napiszę w przyszłości o tym, jak genialny był ten segment. Jeśli to było w 100% nieskryptowane, Khan dał swojemu talentowi więcej liny, niż na to zasłużył. Jeśli były punkty kulminacyjne i Punk w większości się ich trzymał (mój wybór dla właściwego scenariusza), pozwolił sobie na posiadanie mikrofonu na żywo i powinien stawić czoła konsekwencjom. Eskalacja punka z wezwaniem była wręcz nieprofesjonalna ze strony kogoś, kto szczyci się tym, że jest „profesjonalnym” zapaśnikiem.
Reszta werbalnych dźgnięć Punka wymierzonych w Moxleya i jego przyjaciół wypadła jako szybka próba oczernienia każdego, kogo tylko mógł. Nazywanie Moxleya trzecim najlepszym zapaśnikiem w Blackpool Combat Club, pozornie za Bryanem Danielsonem i Claudio Castagnolim (nie zapominajmy jednak o Wheelerze Yucie), jest nisko wiszącym owocem. Podwojenie się i stwierdzenie, że jest to u niego trend, wynika również z tego, że Punk próbował przypisać sobie zasługę wynalezienia The Shield, a Chris Hero zajął miejsce Romana Reignsa w wyróżniającym się trio. Złapany również Eddie Kingston, który był określany jako drugi najlepszy Kingston, z jakim pracował (za Kofim) i trzeci najlepszy Eddie (za, jak sądzę, Guerrero i Edwardsem).
Po co wspierać talenty z zewnątrz, jednocześnie pomniejszając talenty w szatni? Wykraczało poza budowanie w kierunku opłacalnego meczu. Wydaje się być zbudowany w rzeczywistości, która jest mieczem obosiecznym. Konflikt rezonuje jako bardziej relatywny, ale słowa mają większe szanse na to, że wypadną jako oślizgłe, podczas gdy żadna zapinana na guziki mowa nie powinna. Ta sztuczna „bomba rurowa” była puentą i nie miała żadnych ustawień. Cały styl, bez treści. AEW zasługuje na cierpliwość , biorąc pod uwagę, ile świetnych programów miało od swojego powstania. Jednak środowy program był pełen bałaganu. Ekstremalnie wysokie szczyty i spadające spadki w ciągu 120 minut.
Od dawna jestem fanem punka. Jednak nie jest w mojej trójce ulubionych zapaśników wszechczasów. To z łatwością Samoa Joe, Manami Toyota i Kevin (Steen) Owens w tej kolejności. Prawdopodobnie nie musiałby przejść dwóch rozdań, zanim zostałby policzony. Bycie w zawodowym wrestlingu i posiadanie wszystkiego, co się z tym wiąże, jest lepsze niż żadne. Jego odejście jako męczennika, by tym razem wezwać swoich naysayers, jest zdecydowanie za krótkie. Dwóch zapaśników z kątami bycia niezadowolonymi pracownikami to o jednego za dużo, zwłaszcza że status MJF nie jest jasny.
To, jak AEW przejdzie przez ten atak przeciwności losu, będzie miało kluczowe znaczenie dla długoterminowej stabilności. Próba wcielenia w życie ideologii firmy, w której wszyscy byli blisko, musiała kiedyś wygasnąć. Teraz, gdy prawdziwe drżenie wyszło na jaw, zrobienie tego, co najlepsze dla AEW jako całości, jest jedyną opcją dla wszystkich zaangażowanych. A Khan nie powinien wahać się przed ukaraniem tych, którzy nie dają z siebie wszystkiego w tej walce. Dlaczego? Bo każda walka toczy się na jego terenie. Może jako prezent na pierwszą rocznicę Punk potrzebuje dawki tej rzeczywistości tak samo jak każdy.
