Czy samotność jest dobra?

Answer 1

Hej.

samotność ma różne zalety, ale ma też wady.

Zalety

1. Masz dużo czasu na rozwój. To może być największa zaleta bycia samotnikiem. Możesz się efektywnie rozwijać będąc sam.
2. Nie musisz ograniczać swoich opinii, ponieważ nie jesteś w grupie. Nikt nie może się obrazić, kiedy jesteś sam.
3. Trzymasz się z dala od kłopotów „świata zewnętrznego”, czyli ludzi kłócących się o drobne sprawy, hipokryzji, pochlebstw i tym podobnych.
4. Możesz robić, co chcesz. Nikt cię nie obserwuje (no dobra, może z wyjątkiem NSA).
5. Inni ludzie nie mają wpływu na twoje decyzje. Twoje decyzje należą tylko do Ciebie, dlatego możesz zrobić wszystko, co jest dla Ciebie najlepsze. Bez emocjonalnych decyzji.
6. Nie musisz znosić ludzi, których nie lubisz. Ponieważ nie udzielasz się zbyt często towarzysko, możesz łatwo unikać ludzi, z którymi nie chcesz rozmawiać.
7. Jesteś zagadką dla ludzi. W ten sposób zdobędziesz trochę sławy. Ludzie próbują dowiedzieć się, co robisz, kiedy jesteś sam.

Cons

1. W pewnym momencie czujesz się samotny. Czujesz potrzebę rozmawiania z ludźmi, ale nie możesz tego zrobić tylko dlatego, że nie jesteś w tym zbyt dobry. W końcu marnujesz energię na rozpraszanie uwagi. I jesteś bardziej podatny na depresję i negatywne myśli.
2. Nie masz żadnych lub bardzo mało przyjaciół. W potrzebie masz tylko kilka osób, do których możesz się zwrócić. Jeśli musisz uzyskać pomoc, nie masz wielu osób, które by to zrobiły.
3. Jesteś przedmiotem ciągłej krytyki. Ludzie mówią o twoim „niegrzecznym” i „zimnym” zachowaniu i ostatecznie zaczynają cię nie lubić za to samo.
4. Ponosisz pełną odpowiedzialność za swoje decyzje. W przypadku, gdy poniesiesz porażkę z powodu złych decyzji, więcej osób będzie cię oceniać niż pocieszać. Nie można dzielić winy za decyzje.
5. W pewnym sensie przegapiasz wiele zajęć grupowych, które są zabawne i wzbogacają twoje wrażenia. Bycie samotnikiem ogranicza cię od angażowania się w czynności, które normalnie są wykonywane w grupach.
6. W rzeczywistych sytuacjach i zawodach, które wymagają kontaktu z ludźmi, będziesz czuł się coraz bardziej nieswojo, ponieważ nie masz dużego doświadczenia i chęci do interakcji z ludźmi wokół ciebie.
7. Zaczynasz coraz bardziej unikać ludzi, nawet jeśli nie było to twoim zamiarem. Zaczynasz od małych kroków i przechodzisz do większych obszarów, kiedy zaczynasz tracić zainteresowanie nimi lub różnymi subtelnościami rzeczy wokół ciebie.

Answer 2

Myślę, że daje ci to coś, czego nikt nie może ci odebrać, czyni cię silnym w sposób, który oznacza, że ​​znajdowanie ludzi, z którymi się utożsamiasz, nie jest potrzebą, a pragnieniem.

Widziałem wielu ludzi, którzy znosili sytuacje, których ja bym nie zniósł, ponieważ nie boję się samotności, wolę być w pobliżu, niż czuć, że oczekiwania społeczne zmuszają mnie do bycia uprzejmym - jestem uprzejmy, ale to wybór, a nie ponieważ boję się konsekwencji bycia niegrzecznym.

Nie mam ochoty wypełniać przestrzeni nerwową paplaniną, kiedy mówię, ani udawać kogoś, kim nie jestem i nie mogę zacząć wyjaśniać, jak wyzwalające było to dla mojej psychiki, ponieważ kiedyś byłem tak odwrotnie, tak nerwowo i świadomie tego, jak wychodzę na innych ludzi, ale myślę, że spędzanie tak dużej ilości czasu we własnej głowie uwolniło mnie od tych oczekiwań…

Kiedyś miałam wobec siebie bardzo duże oczekiwania, wszystko co robiłam musiało być perfekcyjne, tłumaczyłam się ludziom i starałam się żyć przejrzyście, tylko dlatego, że nie chciałam być źle zrozumiana, to był mój ogromny lęk, bo ludzie mogą się bardzo szybko zmienić, jeśli nie zapewnię sobie interakcji w 100% przez cały czas..

To dość oczywiste, jak to doprowadziło mnie do wniosku, że interakcja z ludźmi była ciężką pracą i ostatecznie cięższą pracą, niż była tego warta, ale potem byłem głębokim introwertykiem udającym ekstrawertyka i żyłem życiem ekstrawertyk - z tyloma przyjaciółmi i znajomymi.

W końcu mnie to przeciążyło, wydarzyło się kilka rzeczy, które uświadomiły mi, że mam kilka puli w ciemno, rzeczy, których nie mogłem właściwie ocenić w tej chwili, rzeczy, które mnie wkurzyły. Szczególnie jeśli chodzi o myślenie, że ludzie mnie lubią, naprawdę nie mogłem pojąć myśli, że ktoś może mnie nie lubić. Tak, to dość niedopatrzenie lol, wiem. Ale ja też miałem trzydzieści lat, kiedy zdałem sobie z tego sprawę, co nie ułatwiło radzenia sobie z tym ani rozpoznania, ponieważ szczerze mówiąc, nigdy nie przyszło mi do głowy, że mogę być obraźliwy lub nielubiany, ponieważ zbudowałem tę osobowość w oparciu przy każdej interakcji, jaką kiedykolwiek miałem.

Dziwnie jest pisać o tym w ten sposób, obiektywnie widzę, że nie brzmi to dobrze, jakbym była fałszywa i o tym nie wiedziała. najlepszą wersją siebie, jaką mogłem sobie wyobrazić. To było po prostu postawienie mojej najlepszej stopy do przodu.

Ale nieważne, na pewno była to ciężka praca, śmiertelnie męcząca i skończyło się na tym, że wypaliłem się, kiedy zbliżałem się do trzydziestki, ponad piętnaście lat temu.

Właśnie wtedy wróciłem do mojego bardziej naturalnego i niewymuszonego stanu cieszenia się dużą ilością czasu dla siebie, szalejąc ze specjalnymi zainteresowaniami i ciesząc się każdą chwilą uczenia się wszystkiego, czego się nauczyłem i zrobiłem.

Jest tak wiele pozytywów związanych z byciem liniowcem, że wątpię, czy byłbym w stanie przedstawić tak obszerną listę.

Ale oto rzeczy, za które jestem wdzięczny mojemu duchowi samotnika:

Zawiesza ego w pewnym miejscu, jeśli chodzi o poczucie samotności, myślę, że my samotnicy wiemy, że to był wybór, nie czujemy z tego powodu wstydu.

Tworzymy dobrych przyjaciół, ponieważ będziemy ostatnimi ludźmi, którzy kiedykolwiek przyjdą i narzucą twoje życie, bardziej prawdopodobne jest, że zawsze jesteśmy tam, gdzie prawdziwy przyjaciel nas potrzebuje i jesteśmy otwarci na prawdziwych przyjaciół.

Nie jesteśmy zmiennymi ludźmi, którzy w złości mówią rzeczy, których nie mamy na myśli – samotność zapewnia użytkownikowi większą kontrolę nad wyrażaniem emocji. Wydaje się, że mamy większą kontrolę, ludzie postrzegają to jako siłę.

Rzadziej zmieniamy nasze opinie na temat osób, które lubimy - ludzie nie są dla nas jednorazowi, nie mamy zwyczaju mieć przyjaciół przelotnie, nasze uczucia nie zmieniają się w stosunku do osoby, nawet jeśli nie wchodziliśmy w interakcje lub widzieliśmy ich od lat — wydaje się, że nie przyjmujemy ludzi za pewnik ani nie zakładamy, że ludzie powinni zachowywać się w określony sposób. Zdecydowanie uważam, że samotność oznacza, że ​​jesteśmy mniej skłonni do plotkowania i dźgania w plecy.

Nie znam się na wierze w odniesieniu do ścieżek religijnych.. Znałem samotników z przekonaniami religijnymi i bez, ale..

Jest coś duchowego, co rezonuje z naturą i dziką zielenią, którą zapewnia natura, wraz z uważnym okiem, jeśli chodzi o zauważanie subtelnych zmian pogody – założę się, że wielu z nas uczy się rozpoznawać, kiedy będzie padać, subtelnymi znakami, takimi jak specyficzne reakcje roślin i zmiany światła, które zachodzą tuż przed deszczem.

Bardziej prawdopodobne jest, że zauważymy, jak reagują również inne gatunki. Założę się, że większość ludzi, którzy rozpoznają reakcje i zachowanie mrówek, oraz obserwatorów mrówek, osób zainteresowanych mrówkami… założę się, że większość ludzi, którzy poczynili postępy w zrozumieniu przez człowieka botaniki i świata przyrody wszyscy byli samotnikami w sercu.

I artystów, wynalazców i filozofów.

To wszyscy ludzie, którzy nie bali się odejść od głównego nurtu kultury, ludzie, którzy nie bali się marnować czasu z dala od irytujących tłumów.

Ta idea marnowania czasu jest konstruktem społecznym, który mówi nam, że nie ma sensu spędzać godzin wpatrując się w ziemię i że niczego się nie nauczymy, błąkając się godzinami samotnie po okolicy. Niesamotni ludzie nie rozumieją, to jest najgorsze przed którymi stoimy, wniosek, że możemy wyglądać na zagubionych lub zniedołężniałych w oczach ekstrawertyków, którzy nie potrafią zrozumieć takich drobnych przyjemności, jak uczucie wolności, gdy nie przejmuje się tym, jak ekscentryczny może się wydawać.

Jestem pewien, że jest więcej pozytywów.. Zapraszamy do dodania :)