Dobre pisanie

Chcesz być dobrym pisarzem. Dobre pisanie jest doskonałe, oczyszczające i bez wysiłku interesujące, ale po prostu nie takie jest uczucie, prawda? Wstrzymujesz się z pisaniem, bo nie chcesz się dzielić, jeśli nie jest bezbłędne . Nie chcesz, aby twoje pismo nie było nieskazitelnie napisane. Nie możesz rościć sobie prawa do swojego tekstu, gdy używa słów takich jak „zły” kontra „odrażający” lub „smutny” kontra „zrozpaczony”. Szczerze mówiąc, czasami nie jest to po prostu smutne? Nie da się tego inaczej opisać.

Chcesz, aby twoje pisanie było wyrafinowane, ale nie pretensjonalne. Chcesz, aby twoje pisanie zademonstrowało, że kiedyś wygrałeś pszczołę ortograficzną. Chcesz, aby twoje pisanie było również skromne. Mam na myśli naprawdę, ortograficzna pszczoła miała tylko około dziesięciu osób. Chcesz, aby twoje pisanie wydawało się przyziemne. Niepozorny. Chcesz, aby twoje pisanie było takie, z jakim chciałbyś napić się piwa. Dobre pisanie.

Dobre teksty czyta się jak melodię. Dobre pisanie zaczyna się krótko. Lakoniczny. Treściwy. Wtedy dobry tekst pozwala płynąć zdaniom swobodnie i powoli wciąga czytelnika, flirtując z jego emocjami, stopniowo zwiększając intensywność skupienia, doprowadzając do wielkiego crescendo…. i awaria. Dobre pisanie odgrywa różnorodność muzyczną. Dobre pismo przeczytało Elements of Style.

Dobre pisanie wydaje się łatwe. Relatable… po prostu nie tak relatywny, że nie ma nawet sensu. Dobre pisanie nie jest… oczywiste. Dobre pisanie będzie wyzwaniem dla twojego czytelnika. Pozostanie w ich umyśle i brutalnie przedłuży swoją wizytę. Dobry tekst pojawi się niezapowiedziany. Dobre pisanie będzie czekać, aż czytelnik wykona jakąś bezmyślną, rutynową czynność, taką jak zrobienie sobie porannej kawy, a potem nagle i gwałtownie wciągnie go z powrotem.

Chociaż, czy każdy dobry tekst musi to umieć? Czasami dobre pisanie zajmuje bardzo zwyczajną chwilę i ją przekształca. Dobry scenariusz zamienia ponurą podróż metrem ze starcem, kudłatym psem i skrzeczącą kakofonią pociągu w scenę z wielokrotnie nagradzanego musicalu. Dobry tekst namaluje deszczowy spacer po okolicy, więc nagle staje się poetycki i łamiący serce. Czy to nie jest dobre pisanie?

A może dobre pisanie opowiada historię, której jeszcze nie słyszano? Taki, który zachwyci czytelnika? Być może dobre pisanie jest niewiarygodnie wyjątkowe, a historia jest wyjątkowa, nowatorska i bezprecedensowa. Dobre pisanie polega na wielowymiarowej postaci, która jest dopracowana i moralnie niejednoznaczna. To fabuła z nieprzewidywalnymi zwrotami akcji. To zakończenie, którego czytelnik nigdy się nie spodziewał. To jest dobre pisanie.

A może po prostu musisz zacząć. Może dobre pisanie to po prostu pisanie, które zostało napisane.

Dobre pisanie… to pisanie, które istnieje.

Dobre pisanie żyje. Dobre pisanie nie błąka się bez życia w twoim umyśle, czekając na idealnie zaplanowane oczyszczające uwolnienie lub idealny kawałek papieru stacjonarnego i długopis lub idealną pogodę, aby móc stworzyć dobre pisanie… Dobre pisanie nie krzyczy na ciebie gniewnie z ciemnych kątów twojej podświadomości, domagając się twojej uwagi, pytając, dlaczego nie jest bardziej wyrazisty, zwięzły, piękniej napisany. Dobre pisanie nie wymaga zdefiniowania siebie. „Och, więc jesteś teraz pisarzem?” Dobre pisanie pyta kpiąco, opierając się leniwie o twoją porzuconą gitarę, która jest oparta na twoich żałosnych szydełkach, obok zakurzonego ubijaka do espresso. Dobre pismo szepcze ci do ucha, jak długo zanim przestaniesz? Ile czasu minie, zanim zerkniesz na kolejny stos papierów z atramentem swoich gasnących aspiracji, bez przekonania nabazgranych na nim? Ile czasu minie, zanim zmęczysz się pisaniem i zamiast tego zaczniesz biegać? Lub jak długo, zanim wypijesz ze swoimi przyjaciółmi? Lub zanim po prostu spędzisz godziny wpatrując się w swój telefon jak bezmyślna, nieuważna tusza, myśląc och, czy powinienem pisać? Jaki jest sens? Kto to w ogóle czyta? Czy to jest równedobre pisanie ?

Pieprzyć dobre pisanie. Tylko napisz.