To opowieść o dziwnym chłopcu… i moim tacie.

Po dziesięciu latach finansowego czyśćca, moi starzy chwycili się niższego szczebla, by ponownie posiadać dom. Gdzieś we wczesnych latach pięćdziesiątych, mniej więcej w czasie moich narodzin, biznes szermierczy mojego taty upadł, a moi rodzice stracili dom. Skończyliśmy w „single-wide”, w parku przyczep w Concord. Moje pierwsze wspomnienia pochodziły z lat, kiedy mieszkaliśmy w tej przyczepie. Wychowany jako jedynak, nasza przyczepa z dwiema sypialniami wydawała się przytulna. Podejrzewam, że moi rodzice, obaj o wzroście ponad 6 stóp, czuli, że jest ciasno.

Kiedy moi rodzice zebrali wystarczająco dużo, kupili skromny farmer z dwiema sypialniami i jedną łazienką w Walnut Creek. Dom został zbudowany podczas powodzi powojennej budowy domu i typowy dla tamtych czasów, nie był dobrze zbudowany i nie był dobrze utrzymany. Ale to było nasze. Dużym plusem było to, że dom znajdował się na półakrowej działce, na której znajdował się mały sad, co stanowiło całkiem inną odmianę od przyczep kempingowych, w których mieszkaliśmy. Mój tata wychował się w San Francisco, ale z jakiegoś powodu kierował nim w stronę życia na wsi. Marzył o zostaniu rolnikiem. W naszym sadzie były migdały, śliwki, brzoskwinie, wiśnie, morele i gruszki. Mój tata poznał smak rolnictwa, pielęgnując te drzewa.

W tym okresie na początku lat 60. mój tata pracował jako stolarz związkowy, budując domy w okolicy. Z czasem planował ulepszyć dom. Ale jedną z pierwszych rzeczy, które zrobił, było zbudowanie dla mnie domku do zabaw. Mój domek do zabawy był kwadratowy, z prawdziwymi drzwiami, przyciętymi tak, by były bardziej dziecięce, i płaskim dachem pokrytym papą, którą pokryto gruboziarnistym piaskiem, jako pokryciem dachowym. Obok mojego domku do zabawy stało średniej wielkości drzewo dające cień, a pod drzewem, wzdłuż jednej ze ścian domku, tata usypał dla mnie kupę piasku do zabawy.

Drzewo dające cień było idealne do wspinaczki i wtedy zdobyłem pierwsze umiejętności wspinaczkowe. Wkrótce udało mi się wspiąć wyżej niż dach domku zabaw. Pewnego dnia zrobiłem straszny odcinek, żeby przeskoczyć z wysokiej gałęzi na dach domku zabaw. Jako dziecko ten pierwszy raz na dachu był ekscytujący. Czułam się, jakbym była na szczycie świata i widziała wielkie odległości. 8 stóp nad ziemią wydawało mi się ogromne dla mojego 8-letniego ja!

Dach domku zabaw stał się moim ulubionym miejscem. Pokazałem moim przyjaciołom, jak się wspinać, i spędziliśmy tam wiele dni w pomysłowych sceneriach i śmiałych przygodach. W końcu, gdy podrośliśmy, przynieśliśmy śpiwory na dach, żeby spać pod gwiazdami. Odcienie Jamesa Taylora…

Patrząc wstecz oczami rodzica, a teraz dziadka, podejrzewam, że być może nie zachęcaliśmy naszych dzieci w ten sam sposób. Dach domku zabaw nie miał poręczy. Jednak nikt też nie spadł. Moi rodzice byli wyraźnie na permisywnym końcu skali, ale to też były inne czasy.

Na samym końcu naszej posiadłości rosły okrakiem dwa duże drzewa eukaliptusowe, stojące blisko siebie. Patrząc wstecz oczami wyobraźni, myślę, że wyższe drzewo miało z łatwością 60 stóp wysokości. Drzewa w naszym sadzie miały co najmniej 15 stóp wysokości i górował nad nimi eukaliptus, około 4 razy wyższy od nich. Drugi eukaliptus był niższy, miał może 40 stóp wysokości i nie był tak pełny jak duże drzewo. Kiedy spojrzałem w kierunku naszej tylnej posiadłości, zobaczyłem trzy rzędy drzew w naszym sadzie, a za nimi majestatycznie górował eukaliptus. Nasze drzewa sadowe były bardzo atrakcyjne. Mój tata je przycinał i pielęgnował. Jednak mój wzrok został przyciągnięty do wielkiego eukaliptusa. Zastanawiałem się, jak wyglądałby świat z wysokości, w jego gałęziach.

Podczas pierwszej zimy w naszym domu tata odkrył, że poprzedni właściciel nas oszukał. Nasz dom wydawał się zimny, niezależnie od tego, jak wysoko ustawiliśmy termostat pieca. W końcu mój tata zbadał sprawę i był zszokowany, gdy odkrył, że w domu nie ma kanałów grzewczych, którymi można by podłączyć piec do któregokolwiek z pokoi. Kanały musiały zostać usunięte przez poprzedniego właściciela, być może dlatego, że były w bardzo złym stanie, a dom został nam sprzedany bez słowa o tym. Było to w czasach poprzedzających przepisy dotyczące ujawniania informacji o nieruchomościach i profesjonalne inspekcje. To z pewnością wyjaśniało, dlaczego nasz dom nigdy nie był ciepły. Bez kanałów grzewczych piec po prostu wdmuchiwał gorące powietrze w obszar podłogi. Tylko niewielka część ogrzanego powietrza przedostawała się przez otwory wentylacyjne w podłodze do pomieszczeń w domu. To był problem, ale taki, który można naprawić, wydając pieniądze na zainstalowanie nowych kanałów. Znacznie większym problemem było to, że ten dom nie miał dobrego drenażu, typowego dla wielu szybko budowanych domów z jego epoki, a gleba pod domem wahała się od wilgotnej do mokrej przez typową zimę. Gdy piec wdmuchiwał gorące powietrze pod dom, mieszało się ono z wilgocią w glebie pod domem i tworzyło ciepłe, wilgotne środowisko, idealne do wzrostu grzybów. Kiedy mój tata badał kwestię ogrzewania, stwierdził, że większość drewnianej konstrukcji nośnej podłogi jest mocno zniszczona przez suchą zgniliznę i wymaga wymiany. a gleba pod domem wahała się od wilgotnej do mokrej przez całą typową zimę. Gdy piec wdmuchiwał gorące powietrze pod dom, mieszało się ono z wilgocią w glebie pod domem i tworzyło ciepłe, wilgotne środowisko, idealne do wzrostu grzybów. Kiedy mój tata badał kwestię ogrzewania, stwierdził, że większość drewnianej konstrukcji nośnej podłogi jest mocno zniszczona przez suchą zgniliznę i wymaga wymiany. a gleba pod domem wahała się od wilgotnej do mokrej przez całą typową zimę. Gdy piec wdmuchiwał gorące powietrze pod dom, mieszało się ono z wilgocią w glebie pod domem i tworzyło ciepłe, wilgotne środowisko, idealne do wzrostu grzybów. Kiedy mój tata badał kwestię ogrzewania, stwierdził, że większość drewnianej konstrukcji nośnej podłogi jest mocno zniszczona przez suchą zgniliznę i wymaga wymiany.

Mój tata, czeladnik stolarski, miał umiejętności, aby dokonać naprawy, ale moi starzy nie mieli pieniędzy, aby pozwolić mu wziąć wolne od pracy zarobkowej lub pracować dalej i zatrudnić kogoś innego do naprawy domu. Więc w dzień iw nocy pracował jako stolarz, aw weekendy naprawiał nasz dom. Byłem bardzo wysoki i silny jak na swój wiek i to była moja pierwsza lekcja stolarki jako pomocnik taty.

Ograniczone do kilku godzin po kolacji przez większość nocy i całych dni w większość weekendów, prace naprawcze trwały wiele tygodni. Musieliśmy usunąć podłogę z całego salonu, wymienić większość belek konstrukcyjnych, a następnie przebudować podłogę. Jako dziecko postrzegałem to jako przygodę, a tam była srebrna podszewka. Kiedy usunęliśmy podłogę w salonie, gorące powietrze wytwarzane przez piec w naturalny sposób wpłynęło do domu, dzięki czemu dom był znacznie cieplejszy niż wcześniej, mimo że salon był otwarty na brud poniżej!

W miarę jak dorastałem, nadal szybko rosłem. Zawsze byłem jednym z najwyższych facetów w moim wieku. Bycie wysokim i długim zasięgiem było sporą zaletą podczas wspinania się po drzewach. Drzewa z dużą ilością poziomych gałęzi stały się łatwe. Cały czas wpatrywałam się w eukaliptus. Stanowiło to nie lada wyzwanie. Gałęzie eukaliptusa zwykle wznoszą się pionowo od głównej ciężarówki, a gałęzie są dość daleko od siebie. Kiedy przyjrzałem się eukaliptusowi z bliska, zdałem sobie sprawę, że jego najniższe gałęzie znajdowały się prawdopodobnie 10 lub 12 stóp nad ziemią. Potrzebowałem sposobu, aby zacząć. Miałem nadzieję, że jeśli dotrę do tej pierwszej gałęzi, jakoś wymyślę, jak iść dalej. W końcu nauczyłem się, że w przypadku większości drzew im wyżej się wspinasz, tym częściej gałęzie wychodzą z pnia. Miałem wtedy dwanaście lat i czułem się gotowy na większe wyzwania.

Mój tata zawsze miał kilka drabin. Standardowe wyposażenie w budownictwie. Ale stolarz zazwyczaj potrzebuje tylko 8-metrowej drabiny. Na szczęście, ponieważ byliśmy teraz drobnymi rolnikami, potrzebowaliśmy wyższej drabiny do ścinania drzew w sadzie. Mój tata kupił wysoką drabinę rolniczą, taką, która ma stopnie po jednej stronie i pojedynczą podporę po drugiej stronie, ponieważ trzy stopy są lepsze do wypoziomowania niż cztery na nierównych powierzchniach. Drabina farmy była ogromna. Przypuszczam, że miał około czternastu stóp długości. Teraz miałem wszystko, czego potrzebowałem, aby zacząć wspinać się po eukaliptusie.

Z trudem niosłem / przeciągnąłem drewnianą drabinę farmy na tyły naszej posiadłości. Zamiast używać podpierającej nogi, trzymałem drabinę złożoną i oparłem ją o ogromny pień eukaliptusa. Poza unikalną cechą posiadania tylko jednej nogi podpierającej, drabiny rolnicze różnią się od zwykłych drabin tym, że nie mają jednakowej szerokości. Nasza drabina farmy miała około trzech stóp szerokości na najniższym szczeblu. Dwie strony drabiny zakrzywiały się razem w kierunku najwyższego szczebla, który mógł mieć tylko jedną stopę szerokości. Nigdy wcześniej nie korzystałem z górnych szczebli drabiny rolniczej, a gdy wspinałem się wyżej, zwężające się szczeble sprawiały, że czułem się znacznie bardziej odsłonięty. Z najwyższych szczebli mogłem dosięgnąć najniższej gałęzi eukaliptusa i dobrze się chwycić. Jednakże, Do tego momentu zdążyłem już dość wspinać się po drzewach, by myśleć z wyprzedzeniem o tym, jak będę musiał zejść z tej gałęzi i stanąć na wąskich, najwyższych szczeblach farmy. Ale nie miałem wystarczającego doświadczenia wspinaczkowego, aby się zbytnio martwić. W końcu byłem ponad wszystko, co zrobiłem wcześniej… Więc przełknąłem ślinę i podciągnąłem się na gałąź.

Nie martwiłem się o siłę gałęzi, która mnie trzyma. Dolne gałęzie naprawdę dużego drzewa, takiego jak to, są masywne. To raczej brak mniejszych gałązek, ogromna średnica pnia i natura eukaliptusa, jego kora jest luźna, stale zrzucająca, a kora pod spodem jest bardzo gładka, razem wzięte przekonały mnie, że podjąłem się coś większego niż mogłem udźwignąć. To było zniechęcające.

Jednak jeszcze nie skończyłem. Około ośmiu stóp wyżej znajdowała się kolejna gałąź. W tym wieku miałem metr osiemdziesiąt wzrostu, więc nie mogłem go dosięgnąć. Poczułam się jednak zmotywowana do spróbowania. Jedynym sposobem, jaki wymyśliłem, było strącenie luźnej kory rękami, a następnie „niedźwiedzi uścisk” może połowy pnia drzewa, wspinając się jak robak, myśląc, że moje spocone ręce mogą być w stanie trzymaj się gładkiej kory, a moje tenisówki Converse mogą zyskać wystarczającą przyczepność, aby popchnąć mnie wyżej. A więc to właśnie zrobiłem…

Przerażające jak diabli, ale bardzo powoli posuwałem się w górę pnia. Kiedy zbliżyłem się do gałęzi wystarczająco blisko, aby do niej dotrzeć, zdałem sobie sprawę, że mam fundamentalny problem. Gdybym jedną ręką puścił mój niedźwiedzi uścisk na pniu, aby sięgnąć po gałąź, niedźwiedzi uścisk zostałby zerwany i zacząłbym spadać. Pomyślałem, że jeśli wspiąłbym się na tyle wysoko, aby mieć jedno ramię tuż pod konarem, puszczając tą ręką pień i poruszając się szybko, mógłbym złapać się tej gałęzi ramieniem, gdy zacząłem spadać z pień. Zastanawiając się nad tym, doszedłem do wniosku, że prawdopodobnie mógłbym to zrobić. Jednak przekonałem się również, że gdybym to zrobił, kiedy nadszedł czas na zejście, nie było możliwości pomyślnego odwrócenia tego manewru. Zostałem pokonany przez eukaliptus.

Zszedłem powoli z powrotem na najniższą gałąź. Nawet czołganie się z powrotem w dół z tej mięsistej kończyny, sięgając po najwyższe szczeble drabiny farmy, szukając stopą czegoś stabilnego, na co mógłbym się przenieść, było wystarczająco przerażające.

Z powrotem na ziemi, przez jakiś czas wpatrywałem się w górujący eukaliptus. Drzewo nabrało dla mnie wzrostu. Podziwiałem to. Było to, jak przystało na wielkie rzeczy, niezwyciężone, nieosiągalne.

Nasz sad miał trzy rzędy, po trzy drzewa w każdym rzędzie. Patrząc z tyłu naszego domu na tyły posesji, w rzędzie po prawej stronie rosła śliwa, a za nią dwa migdałowce. Rząd po lewej stronie miał dwie wiśnie i gruszę z tyłu. W środkowym rzędzie były dwie brzoskwinie, a następnie drzewo morelowe. W pewnym sensie środkowy rząd miał czwarte drzewo, eukaliptus.

Moim ulubionym drzewem była śliwa, ponieważ najbardziej kochałem owoce. Dojrzałe śliwki były tak soczyste i słodkie, że uwielbiałem ich smak. Na drugim miejscu za śliwkami były dla mnie wiśnie i zjadłem ich tonę, kiedy przyszły. Z drugiej strony mój tata uwielbiał brzoskwinie, prawdopodobnie jego ulubiony owoc. Ale ogólnie rzecz biorąc, najbardziej kochał drzewo morelowe. Morele były świetne i myślę, że myślał, że morele są wyjątkowe, z mniejszą ilością soku, ale o bardzo wyraźnym smaku. Myślę jednak, że najbardziej kochał to drzewo, ponieważ było piękne. Wszystkie drzewa w naszym sadzie były zdrowe i dobrze ukształtowane dzięki przycinaniu mojego taty. Ale drzewo morelowe było doskonałe. To było solidne. Jego liście były soczyste, ciemnozielone i miały największy baldachim ze wszystkich drzew w naszym sadzie. Morela wpadła Ci w oko w naszym sadzie. Wyróżniał się jako wyjątkowy.

Pewnego dnia, niedługo po tym, jak próbowałem wspiąć się na eukaliptus, byliśmy z tatą w sadzie i powiedział mi, że chce mi coś pokazać. Podeszliśmy do podstawy eukaliptusa, a on wskazał na mniejsze, drugie drzewo rosnące bardzo blisko dużego. Zapytał, czy wiem, co to jest. Nie wiedziałem, że to podchwytliwe pytanie. Powiedziałem mu, że to drzewo eukaliptusowe. Poprawił mnie, mówiąc, że to nie jest osobne drzewo. To był frajer. Musiałam spojrzeć na niego pytająco. Słyszałem to słowo tylko na dwa sposoby. Wszystkie dzieci znały frajerów jako twarde cukierki na patyku. Ale słyszałem też, jak mój tata od czasu do czasu używał tego słowa, kiedy był zły, aby opisać osobę, która doprowadzała go do szału. Nie mogłem pojąć, dlaczego nazywa to drzewo frajerem. Jednak sposób, w jaki wypowiedział to słowo, miał ton, który przypomniał mi, kiedy był zły. Tata wyjaśnił, że to, co uważałem za osobne drzewo, było po prostu pędem wyrastającym z korzeni wielkiego eukaliptusa. Spojrzałem w górę na to, jak wysokie było to drugie drzewo. Był o ponad połowę niższy od wielkiego eukaliptusa. Tata musiał czytać mi w myślach. Podzielił się, że może wyglądać jak drzewo, ale to coś jest pasożytem, ​​żerującym na korzeniach wielkiego drzewa, które go zrani. Kiedy wypowiedział słowo „pasożyt”, wyglądało to tak, jakby prawie pluł.

Kiedy myślę wstecz, być może mój tata nie był tak postępowy, jak myślałem. Przez całe życie był demokratą, ale wtedy związki zawodowe były silne, a on był związkowym stolarzem. Ale pamiętam, że nie był fanem programów sieci bezpieczeństwa socjalnego, takich jak opieka społeczna. Czy to możliwe, że dodatkowe emocje w głosie mojego taty, kiedy mówił o frajerze, wynikały z tego, że myślał, że to darmowa przejażdżka kosztem wielkiego drzewa?

Mój tata powiedział, że powinniśmy ściąć odrosty, żeby chronić wielkiego eukaliptusa. Byłem za tym wszystkim. Po pierwsze, wszystko, co chroniło wielkiego eukaliptusa, było świetne. Po drugie, ścięcie odpowiednika drzewa, nawet jeśli było to odrost, było dość ekscytujące. W końcu to coś miało może 40 stóp wysokości. Nigdy nie brałem udziału w ścinaniu dużego drzewa. Słyszałem o drwalach i wszyscy słyszeli o Paulu Bunyonie! Poza tym mój tata miał mnóstwo narzędzi i piłę łańcuchową. To byłoby niesamowite!

Mój tata wyjął piłę łańcuchową i specjalny pilnik do ostrzenia zębów piły. Nigdy nie słyszałem, żeby działał, a kiedy uruchomił silnik, byłem zachwycony. Piła łańcuchowa była bardzo głośna, az rury wydechowej wydobywał się trochę niebieskawego dymu. Łańcuch poruszał się tak szybko wokół pręta, że ​​stał się niewyraźny. Co za niesamowite narzędzie!

Pod drzewem eukaliptusowym tata wyjaśnił, co zamierza zrobić. Zamierzał wyciąć klin w kształcie placka z jednej strony podstawy przyssawki. Potem zaczynał ciąć po przeciwnej stronie pnia i powiedział mi, że w pewnym momencie pień pęknie w kierunku klina w kształcie placka, prawie jak zawias w drzwiach.

Ostrzegł jednak, że bardzo ważne jest, aby spadające odrosty wylądowały między drzewami sadu, w przeciwnym razie nasze pozostałe drzewa zostaną uszkodzone. Więc cięcie musiało być dokładnie w dół. Mimo to mój tata zwrócił uwagę, że drzewem znajdującym się najbliżej eukaliptusa była cenna morela, oddalona może o zaledwie 20 stóp, i chciał przedsięwziąć dodatkowe środki ostrożności.

Tata powiedział mi, że chce przywiązać linę asekuracyjną do przyssawki tak wysoko, jak to tylko możliwe, tak, że gdy przyssawka zacznie spadać, oboje będziemy mogli pociągnąć za linę, aby upewnić się, że bezpiecznie wyląduje tam, gdzie my chciał wylądować. Chcąc być pomocnym, powiedziałem mu, że wspiąłem się na wielki eukaliptus, nie mówiąc mu, że nie zaszedłem zbyt daleko. Mój tata uśmiechnął się lekko, kiedy mu to powiedziałem. Bez wątpienia wiedział już o tym wszystkim! Twierdziłem, że mogę wspiąć się na frajera z liną przywiązaną do paska, a potem mogę przywiązać linę do tułowia frajera i zejść z powrotem na dół. Myślę, że dostał kopa z mojego entuzjazmu i zgodził się z planem.

Po przywiązaniu liny do paska wspiąłem się na nasz płot, aby zacząć wspinać się po przyssawce. Okazało się, że frajer był łatwiejszy do wspinania się niż wielki eukaliptus. Gałęzi było więcej i nie były tak daleko od siebie. Wkrótce byłem w połowie wysokości przyssawki i mój tata uznał, że to dobre miejsce do przywiązania liny, co zrobiłem, a potem zszedłem na dół. Położyliśmy dodatkową linę na ziemi, gdzie chcieliśmy, aby frajer wylądował.

Staliśmy u podstawy frajera, a tata omawiał nasz plan. Używał piły łańcuchowej do wykonywania cięć w pniu, który miał ponad 18 cali średnicy. Chciał, żebym stał z tyłu, z dala od cięcia, trzymając linę. Kiedy czuł, że pień zaczyna się łamać, wyłączał piłę łańcuchową i biegł za mną, chwytając też linę, abyśmy oboje mogli ciągnąć spadającą przyssawkę, prowadząc ją do bezpiecznego lądowania.

Kiedy oboje byliśmy na miejscu, mój tata odpalił piłę łańcuchową i zaczął ciąć. Piła łańcuchowa była jeszcze bardziej imponująca w użyciu. Ryknął głośniej, z rury wydechowej buchnął dym, a strumień jasnych wiórów poleciał z powrotem u stóp mojego taty. Skończył cięcie w kształcie ciasta z jednej strony i zaczął ciąć drugą stronę. Kazał mi zacząć ciągnąć za linę, żeby trochę naciągnąć przyssawkę. Ciągnąłem i obserwowałem wszystko, co się działo. Widziałem, jak górna część frajera zaczyna się trząść. Mój tata nagle wyłączył piłę łańcuchową i zaczął biec w moją stronę, uśmiechając się i krzycząc „Ciągnij!”.

Tata pobiegł za mną i złapał linę. Był naprawdę silny, a kiedy ciągnął, lina była jak prosta lina, wkręcająca się w przyssawkę. Zrobiłem, co mogłem, ale podejrzewam, że niewiele dodałem. Suczka zaczęła spadać. Ale nie spadał w kierunku naszego planowanego lądowiska. Kierował się w stronę środka sadu! Teraz mój tata krzyczał natarczywie „Ciągnij, ciągnij!”. Ale ciągnąc, jak tylko mogliśmy, frajer wydawał się mieć własny umysł. Spadając, nabierał prędkości i spadał z hukiem.

Nie mogło być bardziej bezpośredniego trafienia, gdybyśmy spróbowali. Drzewko frajera wylądowało dokładnie na szczycie cennego drzewka morelowego! Przyssawka nie tylko ułamała kilka gałęzi. Ciężkie drzewo odrostowe przecięło morelę na pół, całkowicie niszcząc najcenniejsze drzewo w sadzie!

Początkowo oboje patrzyliśmy tylko na obrażenia. Mój tata się złościł, ale wydawało się, że był to cichy gniew. Raczej frustracja. Nic nie powiedział. Odwiązaliśmy linę i zanieśliśmy piłę do jego sklepu. Skończyliśmy na ten dzień. Podejrzewam, że zrobił sobie mocnego drinka.

Kiedy następnym razem wszedłem do sadu innego dnia, stwierdziłem, że rzeź została w większości uprzątnięta. Mój tata musiał pociąć resztki drzewa morelowego. Zdjął również drzewo odrostowe ze wszystkich gałęzi i liści, pozostawiając nagi pień, niezwykle prosty i długi na około 25 stóp, leżący tam, gdzie wylądował.

Pień wyglądał na mocny i przyszedł mi do głowy pewien pomysł. Mógłbym go użyć do zbudowania platformy obserwacyjnej! Zapytałem mojego tatę, czy mogę go użyć, a on bardzo swobodnie zgodził się, żebym pozwolił mi robić z tym kufrem, co chcę.

Patrząc wstecz na ten czas, myślę o stylach rodzicielskich. Mój tata nie był gadułą. Uczył przez działanie. Myślę, że myślał, że obserwując go przy pracy, nauczę się podstawowych umiejętności. Idąc jego śladem, jako chłopiec też nie byłem gadatliwy. Nauczyłem się być obserwatorem, studiować to, co robił i zapamiętywać tyle, ile mogłem. Myślę, że mój tata też uważał, że ogromnej ilości rzeczy można się nauczyć, eksperymentując, zmagając się, samodzielnie rozwiązując problemy. Gdy dojrzałem do dojrzałości i zostałem menadżerem w biznesie, starałem się zachęcić moich pracowników do samodzielnego rozwiązywania problemów, do eksperymentowania. Jednak w średnim wieku stałem się całkiem gadatliwy, może nawet za bardzo!

Patrząc w kierunku tyłu naszej posiadłości, na prawo od trzech rzędów sadów, była otwarta przestrzeń. Być może pierwotnym planem właścicieli było mieć cztery rzędy drzew, ale czwarty rząd nigdy nie został zasadzony. Ta otwarta przestrzeń wydała mi się idealnym miejscem na moją platformę obserwacyjną. Wyciągnąłem ciężki pień z miejsca spoczynku przez zewnętrzny rząd sadu na otwartą przestrzeń.

Zamierzałem wykopać dół tak głęboki, jak tylko mogłem i wystarczająco szeroki, aby zmieścił się gruby koniec pnia. Gleba na naszej posiadłości była ciężka, gliniasta, więc pomyślałem, że postawię pień frajera w dziurze i obsypę ją naszą ciężką ziemią. Miałem nadzieję, że pień będzie wystarczająco dobrze podparty w ten sposób, aby utrzymać platformę, którą wyobrażałem sobie zbudować na szczycie, 15 do 20 stóp w powietrzu!

Mój tata miał mnóstwo narzędzi, w tym koparkę do słupów z muszli. Wyciągnąłem koparkę w miejsce, w którym chciałem ustawić moją konstrukcję i zacząłem kopać. Ciężka glina naszych gleb mogła być zaletą tego, co próbowałem podeprzeć, ale szybko przekonałem się, jak trudno było ręcznie wykopać w niej otwór o szerokości dwóch stóp. Potrzebowałem, aby otwór miał szerokość dwóch stóp, ponieważ koniec pnia miał około 18 cali szerokości i potrzebowałem trochę dodatkowego miejsca, aby wstawić pień do dziury.

Jakieś cztery stopy niżej uderzyłem w beton, co bardzo mnie zdziwiło, ponieważ to miejsce znajdowało się pośrodku naszej posiadłości rolnej, w pobliżu nie było żadnych budowli. Zapytałem tatę, czy ma jakieś pomysły. Wyszedł i zajrzał do mojego otworu na beton i doszedł do wniosku, że wygląda to jak zewnętrzna część betonowej rury o dużej średnicy. Mój tata powiedział, że nie wiadomo, jak duże to było, bez kopania dookoła, aby odsłonić więcej. Byłem zbyt podekscytowany, aby zbudować swoją platformę obserwacyjną, aby spędzić czas na tym, co to było, więc mój tata zalecił, żebym po prostu spróbował kopać w innym miejscu. Nie pytał, co robię. Po prostu odpowiedział na moje pytanie o beton, a potem o swoją pracę.

Zasypałem dziurę, przesunąłem się o kilka stóp i zacząłem kopać nową dziurę. Ta nowa dziura nie była łatwiejsza do wykopania, ale przynajmniej nie uderzyłem ponownie w beton, co było ulgą. Martwiłem się, że pod naszą posiadłością może znajdować się ogromna rura burzowa, o której nie wiedzieliśmy. Tym razem był to tylko brud na całej długości. Koparka muszlowa może zejść najwyżej na około pięć stóp, a ja tak głęboko kopałem.

Kiedy skończyłem przygotowywać dziurę, wygładzając boki do samego końca, zacząłem myśleć o tym, jak mógłbym postawić ciężki pień. Stało się jasne, że nie dam rady zrobić tego wszystkiego sama i nie chciałam męczyć taty o pomoc. Zaprosiłem więc kilku przyjaciół, aby uczynić to wysiłkiem zespołowym. Przeturlaliśmy się i wciągnęliśmy pień na miejsce, z grubym końcem tuż przy krawędzi dziury. Domyśliłem się, że gdybyśmy podnieśli chudy górny koniec, dolny koniec zacząłby wsuwać się do dziury. Moi przyjaciele i ja spróbowaliśmy tego i na pewno dolny koniec zaczął wchodzić do dziury. Jednak nigdzie nie byliśmy wystarczająco wysocy, aby stać na pniu. Wyglądało na to, że po częściowym podniesieniu go potrzebowaliśmy czegoś, co go podeprze, abyśmy mogli zmienić pozycję i pchnąć go dalej, aby stał w pozycji pionowej. W myślach widziałem, że mocna drabina może być dobrą podporą. Wróciłem do warsztatu mojego taty i znalazłem jego ciężką drabinę budowlaną. Był duży, miał ponad osiem stóp długości, prawdopodobnie 10 stóp.

Ustawiłem otwartą drabinę tak, aby jej stopnie znajdowały się blisko górnego końca pnia. Kazałem słabszemu z moich przyjaciół zająć się drabiną, podczas gdy ja i drugi chłopak podnieśliśmy górny koniec pnia. Kiedy podnieśliśmy górny koniec, może cztery stopy nad ziemią, powiedziałem chłopcu z drabiną, żeby przesunął drabinę do przodu, tak aby górny koniec pnia znalazł się między dwoma stopniami. Kiedy spuściliśmy kufer, był podparty drabiną i miał cztery stopy wysokości. Drugi chłopiec i ja zmieniliśmy pozycję, aby ponownie podnieść. Kiedy to zrobiliśmy, chłopiec z drabiną przesunął drabinę tak, że górny koniec pnia spoczywał na wyższym stopniu. Trzecia winda zakończyła się oparciem górnej części pnia na najwyższym stopniu drabiny. Ta strategia korzystania z drabiny zadziałała tak dobrze, że szliśmy dalej. Naciskaliśmy teraz, żeby podnieść pień, zamiast go podnosić, a kiedy pchaliśmy, drabina została podniesiona do pnia, który teraz opierał się o drabinę. W miarę jak pień stawał się coraz bardziej pionowy, wydawało się, że wymagało to mniejszego wysiłku niż zwykłe podnoszenie. Wszyscy trzej zdecydowaliśmy się pchać razem i kiedy pień był już prawie wyprostowany, zgrabnie wsunął się do dziury. Pień frajera był teraz lekko pochylonym, wysokim słupem, który zwężał się od ziemi do szczytu i miał około 20 stóp wysokości!

Aby mocno ustawić tyczkę, wróciłem do sklepu mojego taty i znalazłem jego pręty do kopania. Wybrałem taki, który miał ciężki metalowy krążek na jednym końcu, przeznaczony do ubijania. Po powrocie na słup wypełniliśmy dziurę wokół słupa luźnym brudem, podczas gdy ja trzymałem słup tak prosto, jak tylko mogłem. Użyłem drążka do ubijania, aby mocno ubić ziemię wokół słupa i skończyłem, próbowałem potrząsnąć słupem, aby zobaczyć, jak się porusza. Słup był zaskakująco twardy. W ogóle nie mogłem go poruszyć. Nadszedł czas na budowę platformy obserwacyjnej.

Pracując sam w inne dni, przeglądałem stertę złomu mojego taty w poszukiwaniu rzeczy, które mógłbym wykorzystać. Mój tata ciągle robił projekty wokół naszego domu i trzymał wszystko, czego nie używał na przyszłość… Znalazłem krótkie odcinki 2 na 4 i znalazłem kawałek sklejki zewnętrznej, który miał około trzech stóp kwadratowych. W moim umyśle wyobraziłem sobie mocowanie kawałka sklejki bezpośrednio na szczycie słupa. Ale pomyślałem, że może być mocniejsze, jeśli wytnę otwór w środku sklejki, wystarczająco duży, aby zmieścił się w nim wąski górny koniec tyczki, a następnie będę mógł podeprzeć go pod spodem za pomocą 2 na 4 .

Zdobyłem sporo podstawowej wiedzy na temat kadrowania, kiedy pomagałem tacie w naprawie podłogi w domu i późniejszych projektach. Jednak nigdy nie robiłem tego wszystkiego sam. Kiedy mój tata wykonywał prace budowlane, używał potężnych narzędzi elektrycznych, takich jak piły tarczowe, wiertarki i piły szablaste. Nie przypominam sobie, żeby kiedykolwiek powiedział wprost, że nie mogę używać tych narzędzi, ale to, co o nich powiedział, sprawiło, że się ich przestraszyłem. Podczas używania tych potężnych narzędzi zrobił kilka niemal przypadkowych komentarzy, że wielu jego kolegom stolarzom brakuje palców. Wcale nie miałem ochoty używać jego elektronarzędzi. Poszedłem prosto do jego starych szkolnych narzędzi ręcznych.

Wyciąłem otwór w środku płyty ze sklejki, używając klamry i wiertła. Powiększyłem otwór otwornicą od klucza, w oparciu o szerokość górnego końca słupa. Za pomocą piły ręcznej przeciąłem końce 2 na 4, próbując stworzyć kąty 45 stopni, tak jak robił to mój tata, kiedy tworzył usztywnienia. Skończyłem z może tuzinem kawałków 2 na 4 o różnych długościach i z każdym końcem pod kątem. Znalazłem mały, płócienny fartuch stolarski, który mi pasował, i jeden z młotków wykańczających mojego taty, z którym mogłem sobie poradzić, bo nie był zbyt ciężki. Wypełniłem fartuch 8 groszowymi gwoździami, które znalazłem w jednym z jego wiader i zaniosłem to wszystko na moją budowę.

Drabina budowlana, której użyliśmy do wzniesienia słupa, nie była wystarczająco wysoka, abym mógł dosięgnąć szczytu, więc zastąpiłem ją wysoką drabiną rolniczą. Wierzchołek słupa znajdował się kilka stóp wyżej niż najwyższy stopień drabiny rolniczej, więc musiałem stanąć na jednym z najwyższych stopni, aby pracować na platformie. Było jasne, że stanie na samym szczycie drabiny jest niestabilne, więc podczas pracy musiałem trzymać się słupka obok drabiny ręką lub zgięciem łokcia, aby zachować równowagę i nie upaść.

Pierwszą rzeczą, którą zrobiłem, było wniesienie deski ze sklejki na górę. Musiałem jedną ręką podnieść go do góry i nad szczytem słupa, trzymając się drugą ręką, próbując przewlec wierzchołek słupa przez otwór, który wyciąłem na środku sklejki. Potem zacząłem usztywniać planszę 2 na 4. Chciałem, żeby platforma była mocna. Musiał wytrzymać mój ciężar. Pomyślałem więc, że lepiej użyć wielu aparatów ortodontycznych. Postanowiłam stworzyć dwa rzędy szelek. Pierwszy rząd używałby krótszych 2 na 4 i wspierałby środek planszy. Najtrudniejsze było wbicie pierwszego aparatu ortodontycznego. Deska ze sklejki była luźna i chwiała się. Musiałem się trzymać, próbując przytrzymać bloki i przybić je gwoździami, nie spadając. Chociaż nie jest to ładne, w końcu założyłam kilka aparatów ortodontycznych, co znacznie ułatwiło zadanie dodawania nawiasów klamrowych, ponieważ plansza się nie poruszała. Po przybiciu kilku krótszych szelek wokół słupka, aż do środka deski ze sklejki, zacząłem dodawać dłuższe szelki, które biegły od słupka do krawędzi deski. Dodawałem nawiasy klamrowe, aż zabrakło mi wolnych miejsc na umieszczenie kolejnego nawiasu klamrowego. Przetestowałem wytrzymałość platformy i wydawało się, że jest dość mocna. Jednak usztywnienie pod spodem wyglądało jak bałagan w porównaniu z porządną, precyzyjną pracą, którą obserwowałem przy wykonywaniu mojego taty.

Byłem bardzo podekscytowany możliwością wypróbowania mojej platformy obserwacyjnej po raz pierwszy. Zdjąłem fartuch stolarza i wspiąłem się z powrotem po drabinie farmy. Kiedy się wspinałem, zacząłem myśleć o tym, jak mógłbym dostać się na szczyt platformy. Uświadomiłem sobie, że prawdopodobnie powinienem był pomyśleć o tym wcześniej. Struktura była trochę jak wysoki grzyb, słup był łodygą, a deska ze sklejki, teraz podłoga platformy obserwacyjnej, była jak kapelusz grzyba. Uświadomiłem sobie, że bardzo trudno byłoby znaleźć się bezpośrednio pod platformą, na której stała drabina farmy, i musiałbym się z niej wydostać, a następnie wspiąć się po krawędzi szerokiej na trzy stopy sklejki, aby dostać się na szczyt platformy. platforma.

Z tym spostrzeżeniem zszedłem na dół i przesunąłem drabinę farmy tak, aby szczyt drabiny znajdował się bezpośrednio pod krawędzią platformy, a stopnie drabiny były skierowane w stronę słupa. Najwyższy stopień drabiny znajdował się ponad trzy stopy niżej niż platforma. Wspiąłem się ponownie po drabinie i gdy dotarłem do kilku najwyższych stopni; drabina stała się bardziej chwiejna. W tym momencie byłem w stanie po prostu dotrzeć do platformy, co pozwoliło mi ustabilizować drabinę, trzymając się platformy. Chwytając się platformy, wspiąłem się na kilka ostatnich stopni i stałem teraz na szczycie drabiny farmy. Przypomniałem sobie jedną z nielicznych rad, których udzielił mi tata, że ​​niebezpiecznie jest stać na szczycie drabiny, i rzeczywiście, czułem się dość chwiejnie. Ale trzymałem się mocno platformy i moja głowa znajdowała się teraz nad deską ze sklejki. Widziałem, jak wierzchołek słupa wystaje ponad sklejkę i wystaje dwie stopy z platformy. Zatrzymałem się w tej pozycji na kilka chwil, planując stąd moje ruchy. Poczułem, że czas już iść, więc podniosłem ręce i położyłem je na sklejce. Ostrożnie odepchnąłem się od najwyższego stopnia drabiny, starając się nie przewrócić lądownika, i oparłem się łokciami o platformę. Moje nogi zawisły w powietrzu. Szybko sięgnąłem jedną ręką, chwyciłem szczyt słupa i po raz pierwszy podciągnąłem się na platformę! Ostrożnie odepchnąłem się od najwyższego stopnia drabiny, starając się nie przewrócić lądownika, i oparłem się łokciami o platformę. Moje nogi zawisły w powietrzu. Szybko sięgnąłem jedną ręką, chwyciłem szczyt słupa i po raz pierwszy podciągnąłem się na platformę! Ostrożnie odepchnąłem się od najwyższego stopnia drabiny, starając się nie przewrócić lądownika, i oparłem się łokciami o platformę. Moje nogi zawisły w powietrzu. Szybko sięgnąłem jedną ręką, chwyciłem szczyt słupa i po raz pierwszy podciągnąłem się na platformę!

Pamiętam, jak kucałem tam zamrożony przez kilka minut. Adrenalina buzowała, a ja byłem czujny. Nie miałem pojęcia, czy platforma jest wystarczająco mocna, aby mnie utrzymać. Z tej wysokości platforma znajdowała się na wysokości drzew sadowych lub powyżej, cała konstrukcja wydawała się narażona na przewrócenie. Mój umysł pędził, gdy po raz drugi zgadywałem, jak głęboko wykopałem dół i jak mocno ułożyłem ziemię wokół podstawy słupa. Słuchałem charakterystycznych dźwięków pękającego drewna, jeśli moje aparaty ortodontyczne zawodziły.

Jedyne dźwięki wydawał tego dnia wiatr i niektóre ptaki. Zacząłem testować platformę przenosząc ciężar ciała. Podłoga w ogóle się nie zapadła. Drewniana konstrukcja nie wydawała dźwięku, kiedy się poruszałem. Kiedy stałem się bardziej pewny siebie, próbowałem podskakiwać w górę iw dół, najpierw trochę, a potem bardziej energicznie, aby przetestować platformę. Wydawał się bardzo silny. Potem eksperymentowałem z kołysaniem słupa. Nie zwariowałem, robiąc to, ale czułem, że muszę dać temu porządny test. Drążek zakołysał się, gdy przeniosłem ciężar ciała z boku na bok. Wędka wygięła się jak gigantyczna wędka. Słup wydawał się bardzo mocny, poruszając się nie wydawał żadnych dźwięków, a co ważniejsze, wydawał się mocno osadzony w ziemi.

Kiedy odprężyłem się, siedząc na szczycie mojej platformy obserwacyjnej, zacząłem odczuwać podniecenie. zbudowałem to! Jest silny, trzyma mnie, działa! Uczucie na mojej platformie obserwacyjnej, mojej wieży obserwacyjnej było wielokrotnie lepsze niż uczucie, jakie miałem, kiedy po raz pierwszy wspiąłem się na dach mojego domku zabaw. Ta grzęda była co najmniej dwa razy wyższa niż dach domku zabaw. Czułem się również znacznie bardziej otwarty, znacznie bardziej w powietrzu. Domek był znacznie większy ode mnie, a z jego płaskiego dachu moja podstawowa perspektywa, widok, który wydawał się najbardziej otwarty, był wtedy, gdy spojrzałem w górę. Z mojej platformy, która miała tylko trzy stopy kwadratowe, czułem się bardziej, jakbym był zawieszony w powietrzu. Moja perspektywa i poczucie ekspansywności były widoczne w każdym kierunku, w którym spojrzałem. To miejsce, moja platforma, wydawało się bardzo wyjątkowe, bardzo wyjątkowe i promieniałem.

Siedziałem, obserwując otaczający mnie świat, podziwiając ten nowy widok, przez dłuższą chwilę. Myślałem o tym, co chciałbym robić na mojej platformie. Zbliżała się pora kolacji, więc po raz pierwszy zacząłem myśleć o zejściu na dół. Zejście w dół może być często znacznie trudniejsze niż wspinanie się. Moim podstawowym planem było po prostu zrobić to, co zrobiłem, aby wspiąć się na górę, ale w odwrotnej kolejności. Trzymając się szczytu słupa, położyłem się na brzuchu i zsunąłem nogi z krawędzi platformy. Nie mogłem wyczuć, gdzie jest drabina, ponieważ wciąż znajdowała się kilka stóp niżej niż miejsce, w którym zwisały moje stopy. Musiałem puścić czubek słupa, oprzeć się na łokciach i trochę cofnąć łokciami w kierunku krawędzi, aby jeszcze bardziej opuścić nogi. Nadal nie ma drabiny. Nie mogłem wymyślić lepszego sposobu niż odsuwanie łokcia od platformy naraz, trzymając w dłoniach sklejkę. Teraz byłem w pozycji „podciągającej”. Rozejrzałem się nogami, ale wciąż nie było drabiny. W końcu, decydując, że muszę to zrobić, wyciągnąłem ręce i zawisłem w powietrzu z krawędzi platformy. Szukając nogami, w końcu połączyłem się z drabiną. Stanąłem jedną nogą na stopniu. Puściłem jedną ręką i sięgnąłem pod platformę, aby przytrzymać jedną z klamer, tak aby drugą ręką puścić i bezpiecznie postawić drugą stopę na drabinie. Zrobiłem to i zszedłem na ziemię. Szukając nogami, w końcu połączyłem się z drabiną. Stanąłem jedną nogą na stopniu. Puściłem jedną ręką i sięgnąłem pod platformę, aby przytrzymać jedną z klamer, tak aby drugą ręką puścić i bezpiecznie postawić drugą stopę na drabinie. Zrobiłem to i zszedłem na ziemię. Szukając nogami, w końcu połączyłem się z drabiną. Stanąłem jedną nogą na stopniu. Puściłem jedną ręką i sięgnąłem pod platformę, aby przytrzymać jedną z klamer, tak aby drugą ręką puścić i bezpiecznie postawić drugą stopę na drabinie. Zrobiłem to i zszedłem na ziemię.

Zejście było straszne i było możliwe tylko dlatego, że byłem wysoki i silny. Musiałem wymyślić coś, co pomogłoby mi wspiąć się na platformę, a zwłaszcza pomóc mi zejść. Lina. Lina z węzłami na każdej stopie. Mój tata miał mnóstwo liny do ciągnięcia drewna w swoim pikapie. Wyciąłem kawałek o długości ośmiu stóp i zawiązałem na nim węzły. Mój plan polegał na przywiązaniu tej zawiązanej liny do szczytu słupa, tak aby lina zwisała nad krawędzią platformy, aż do drabiny farmy poniżej.

Moja druga wspinaczka była łatwiejsza. Wiedziałem, co muszę zrobić i jakie to uczucie. Tym razem miałem zawiązaną linę zwisającą z ramienia, tak jak to robili wspinacze górscy na filmach. Kiedy chwyciłem się krawędzi platformy i stanąłem na najwyższym stopniu drabiny, wiedziałem, że muszę wykonać średni skok w górę, aby wspiąć się na platformę i złapać łokciami. Nieźle poszło. Dowiedziałem się również, że chociaż drabina chwiała się, gdy stałem na jej szczycie lub bardzo blisko niej, drabina była nadal zaskakująco stabilna. Kołysanie było tylko wyginaniem się drewna drabiny, tak jak wyginał się słup mojej wieży. Kiedy wróciłem na platformę, przywiązałem linę do szczytu słupa i pozwoliłem jej zwisać. Byłem podekscytowany wypróbowaniem liny, więc nie zostałem na platformie, aby cieszyć się widokiem. Nadal byłem w trybie dostrajania mojej struktury.

Z zawiązaną liną przywiązaną bezpiecznie do słupa zejście było znacznie łatwiejsze i mniej ryzykowne. Kiedy schodziłem w dół, przyszło mi do głowy, że kolejna lina, dłuższa lina z przywiązanym do końca wiadrem, byłaby świetnym sposobem na wniesienie rzeczy na platformę, zamiast próbować nosić rzeczy, których mógłbym potrzebować lub chcieć podczas wykonując wciąż wymagającą wspinaczkę.

„Pożyczyłem” trochę więcej liny mojego taty i wiadro. Myślałem teraz o tym, co byłoby fajne do zrobienia na mojej platformie. Miałem imponującą kolekcję komiksów, więc to była moja pierwsza aktywność na wieży. Kiedy ponownie poszedłem na wieżę, przyniosłem kilka komiksów, długą linę i wiadro. Przywiązałem jeden koniec liny do wiadra, włożyłem komiksy do wiadra i przywiązałem drugi koniec liny do pasa. Wspinaczka stawała się rutyną. Czułem się coraz bardziej komfortowo z ruchami, które musiałem wykonać, a zawiązana lina bardzo mi pomogła. Kiedy byłem z powrotem na szczycie platformy, przywiązałem koniec „liny kubełkowej” do szczytu słupa. Podniosłem długą linę, podnosząc wiadro z moimi materiałami do czytania na platformę. Następną godzinę spędziłem siedząc w indyjskim stylu na małej drewnianej platformie, w pobliżu szczytu 20-metrowego słupa, czytając kilka komiksów, będąc świadomym czystej zuchwałości tego, co robię. Jestem pewien, że się uśmiechałem!

Innego dnia pożyczyłem od taty lornetkę i zaciągnąłem ją w wiadrze na platformę. Spędziłem kilka godzin obserwując domy, drzewa, ptaki; wszystko wokół mnie. Czułem się, jakbym był astronautą, patrzącym na ziemię z bardzo dużej wysokości. Dotkliwie odczułem oddzielenie od świata, bardzo dziwne i niezbyt wygodne uczucie, ale nowe i inne. Ciekawą perspektywą było obserwowanie ptaków z góry. Czułem się, jakbym był teraz tam, gdzie mieszkali, w porównaniu do ciągłego patrzenia na nich. Myślałem o życiu jako ptak, o lataniu.

Być może moje refleksje na temat ptaków podsunęły mi pomysł, aby wnieść latawiec na platformę. Celowo wybrałem wietrzny dzień. Nie zdziwiło mnie, że z wysokości mojej platformy łatwo było wprawić latawiec w ruch. Na ziemi zwykle trzeba było biec, by wystrzelić latawiec pod wiatr. Tutaj wiatr był silniejszy i latawiec chciał lecieć. Pozwoliłem latawcowi wziąć tyle sznurka, ile chciał i wkrótce latawiec wzbił się bardzo wysoko. To nie był duży latawiec, więc nie mógł unieść zbyt dużej ilości sznurka. Kiedy stało się jasne, że ten latawiec jest tak wysoki, jak to tylko możliwe, zawiązałem sznurek na szczycie masztu i po prostu obserwowałem latawiec przez chwilę, moje myśli też leciały.

W końcu wiatr ucichł. Latawiec zaczął tracić wysokość, a ponieważ nie mogłem z nim biegać, jak zwykle na ziemi, jedyne, co mogłem zrobić, to zacząć ciągnąć za sznurek, zwijając go wokół piłki. Jednak wiatr szybko ucichł i aby uratować latawiec, który schodził nad posesję sąsiada, musiałem przestać starannie zwijać sznurek i tak szybko, jak tylko mogłem, ręka za ręką, nawijając sznurek, ciągnąc spadający latawiec w kierunku wieża. Stos luźnego sznurka zebrał się na platformie i wysypał na ziemię. Udało mi się utrzymać latawiec w powietrzu na tyle długo, aby przeciągnąć go przez płot, tak aby wylądował na naszej posesji. Stwierdziłem, że puszczanie latawca z mojej platformy było interesujące, ale nie było tego warte.

Innego dnia wydawało się, że to dobry dzień na piknik na niebie. Włożyłem napój gazowany i przekąskę do wiaderka i podniosłem je na platformę. To był miły dzień i jedzenie tam było świetne. Przeżuwanie, patrząc na świat i pozwalając myślom wędrować, było bardzo spokojne.

Przez kilka następnych tygodni spędzałem czas na swojej platformie, czasami coś robiąc, innym razem po prostu obserwując i pozwalając umysłowi odejść. Jednak coraz bardziej zdawałem sobie sprawę z tego, że spędzam czas sam, wciąż ciesząc się moją platformą.

Wychowywałem się jako jedynak przez starszych rodziców. Zawsze miałam wielu przyjaciół-mężczyzn i byłam bardzo blisko z trójką dzieciaków, które mieszkały obok, z których dwoje było w moim wieku. Mimo to w moim życiu było sporo czasu na samotność. Jako chłopiec byłem introwertykiem, więc nie miałem problemu z samotnością, ale bardziej lubiłem bawić się z dziećmi. Stopniowo zmienił się mój pogląd na platformę, która nie wydawała się już tak dobrze pasować do mojego życia.

Rzadziej wspinałem się na platformę. Patrząc w kierunku tyłu naszej posiadłości, widziałem moją wieżę stojącą samotnie. Musiałem przetworzyć, co moja platforma znaczyła dla mnie i co oznacza teraz. Zdecydowałem, że zrobię coś, czego wcześniej nie robiłem. Wspiąłem się z powrotem na platformę. Zamiast siedzieć, wstałem. Stałem na szerokiej na trzy stopy platformie, na szczycie lekko kołyszącego się słupa, bez żadnych uchwytów. Czułem się jak olbrzym z długimi na 20 stóp nogami! Był to również ostatni salut. Doszedłem do wniosku, że mój rozdział dotyczący wieży widokowej dobiegł końca.

Lato przeszło w jesień, a potem w porę deszczową. Stojąc całkowicie samotnie, moja wieża wyglądała teraz bardziej jak pomnik. Pod koniec lata, gdy wymagały tego zbiory w naszym sadzie, tata uruchomił drabinę rolniczą i zbierał owoce zgodnie z przeznaczeniem. Więc moja platforma została odcięta. Nie miał już dostępu. Był odłączony.

Kiedy zaczęły się deszcze, poczułem, że muszę to zdjąć. Nie skończyłem rozdziału. Glina z naszej ziemi, która przez całe lato była mocno spieczona i stanowiła skuteczną podstawę mojej wieży, była teraz miękka i domyślałem się, że nie utrzyma platformy tak, jak wcześniej. Wróciłem do mojej wieży po raz ostatni niosąc drabinę farmy. Wspiąłem się na platformę. Nadal miałem mnóstwo pamięci mięśniowej, jak to zrobić, ale minęły miesiące i przypomniałem sobie, jak mozolnie było dostać się na szczyt. Teraz z powrotem na szczycie platformy siedziałem przez chwilę, przypominając sobie, jaki był spokój i jak bardzo podobał mi się ten wyjątkowy widok.

Wcześniej zdecydowałem się przetestować wytrzymałość mojej wieży, aby zobaczyć, ile może kosztować jej zburzenie. Miałem nadzieję, że nagle się nie zawali, ale nie byłem pewien. Byłem zarówno zdenerwowany, jak i podekscytowany. Zacząłem przenosić ciężar ciała w przód iw tył, sprawiając, że wieża się kołysała. Wybrałem ścieżkę, aby się kołysała, i miałem nadzieję, że nie spadnie na drabinę farmy, miażdżąc ją. Robiłem to już wcześniej, ale w pewnych granicach, aby upewnić się, że wieża jest w miarę bezpieczna. Teraz naciskałem to celowo. Wieża trochę się kołysała, ale po każdym cyklu wracała do normy. Byłem zaskoczony i zastanawiałem się, czy starczy mi sił. Stało się to walką, a ja wstałem na kolana, aby móc jeszcze mocniej odepchnąć się od słupka. Wieża zakołysała się dziko. Bardziej subtelny, niż się spodziewałem, wierzchołek każdego cyklu kołysania stawał się nieco dalej. Następnie, pod koniec cyklu coś zdawało się ustępować iw niemal zwolnionym tempie moja wieża zaczęła się przechylać. Przestałem naciskać i wziąłem się w garść. Okazało się, że niepotrzebnie się martwiłem. To było prawie tak, jakby moja wieża delikatnie opuszczała mnie na ziemię. Kiedy krawędź platformy miękko wylądowała, po prostu zszedłem z niej zdumiony.

Po zburzeniu wieży przystąpiłem do jej demontażu. Ze sklepu mojego taty przyniosłem jego wielki młotek i łom. Zabrałem się do rozbierania platformy. Z niszczeniem czegoś wiąże się szczególna energia. Bardzo fizyczny. Bardzo głośno. Na granicy przemocy. Może to tylko testosteron!

Po zniknięciu platformy pozostał tylko słup, lekko pochylony, bo jeszcze trochę podpierany ziemią i nie leżał płasko na ziemi. Przyniosłem tacie piłę do okrzesywania, której używał do przycinania drzew i prób przecinania słupa, który był teraz suchym pniem odrostka eukaliptusowego. Nauczyłem się wtedy, jak twarde może stać się drewno po wyschnięciu, a eukaliptus jest jednym z tych gatunków. To nie zadziałało, więc odłożyłem narzędzia, aby pomyśleć o innym rozwiązaniu. Prawdę mówiąc, nie miałem pojęcia!

Kilka dni później, spoglądając na tyły naszej posiadłości, coś wyglądało inaczej. Zdałem sobie sprawę, że pień frajera zniknął. Poszedłem, przyjrzałem się i zobaczyłem charakterystyczne wióry piły łańcuchowej mojego taty. Musiał przyjść później i porąbać je na opał, kiedy byłem w szkole. Pamiętam, że czułem wdzięczność, ponieważ sam nie pomyślałem, jak sobie z tym poradzić. Na tym mój eksperyment z budową wieży obserwacyjnej został oficjalnie zakończony.

Patrząc wstecz, nie jestem pewien, czy rozumiem, co skłoniło mnie do zbudowania wieży. Pamiętam bardzo silne uczucia związane z całym tym przeżyciem. Wieża była pierwszym projektem, który sam zbudowałem. Od tego czasu zbudowałem wiele rzeczy, zarówno fizycznych, jak i organizacyjnych, i zastanawiam się, ile z tego, co zyskałem dzięki temu doświadczeniu z dzieciństwa, ukształtowało moje przyszłe wysiłki. Przyznaję również, że przez całe życie lubiłem się wspinać; drzewa, budynki i góry. Coś głęboko we mnie rezonuje, kiedy patrzę na świat z dużej wysokości. Zawsze starałem się patrzeć ponad horyzontem. Zrozumiałem wtedy, że to, co zbudowałem i co robiłem, nie było typowe. Przede wszystkim byłem zadowolony, że robię coś wyjątkowego, co wydaje się wyjątkowe. Pamiętam, że pod koniec okresu „wieży obserwacyjnej” zacząłem czuć się nieco skrępowany.

Kiedy myślałem o tym dziwnym epizodzie, zaskoczyło mnie coś, co wcześniej nie przyszło mi do głowy. Podczas całej tej przygody ani razu żadne z moich rodziców nie zwróciło uwagi na to, co robię. Nigdy nie było dyskusji o tym, o czym myślę, co próbuję zbudować ani jak się czuję, będąc godzinami na mojej platformie. Co więcej, nie wyrażono żadnych obaw dotyczących tego mojego wyjątkowego napędu ani obaw dotyczących bezpieczeństwa. Ponownie, jako rodzic, a teraz dziadek, trudno mi pogodzić się z tym, jak mógłbym podejść do podobnej sytuacji, gdyby dziecko lub wnuk były podobnie motywowane.

Styl rodzicielski, którego próbowaliśmy z żoną, polegał na zapewnieniu naszym dzieciom pewnej swobody w samodzielnym działaniu, ale wyznaczeniu granic, które zapewnią dzieciom bezpieczeństwo. Nasze podejście wypracowaliśmy metodą prób i błędów, a nie poprzez książki czy kursy. Kiedy wychowywaliśmy nasze dzieci, wydawało się, że nie ma zbyt wielu zasobów, które mogłyby służyć jako przewodnik dla młodych rodziców. Być może byliśmy po prostu zbyt zajęci pracą i próbami utrzymania tego wszystkiego razem, aby przeprowadzić więcej badań i znaleźć wszelkie porady, które mogły być dostępne w tamtym czasie. Ustalamy granice na podstawie tego, co wydaje się właściwe, w odniesieniu do naszego indywidualnego poczucia ryzyka i naszych osobistych doświadczeń z ryzykiem. Jak każda para, moja żona i ja wnieśliśmy różne punkty widzenia na temat ryzyka do naszych decyzji rodzicielskich, co często oznaczało, że ona i ja negocjowaliśmy, gdzie wyznaczyć granice ryzyka dla naszych dzieci. Chyba bez niespodzianki, w świetle dużej swobody, której doświadczałem jako dziecko, jeśli chodzi o ryzyko, oraz faktu, że przeżyłem bez większych obrażeń, zawsze byłem bardziej zrelaksowany w ustalaniu granic dla naszych dzieci. Nie ukrywam, że moja bardzo liberalna młodość utrudniała życie mojej żonie, której bardziej normalne poczucie ryzyka sprawiło, że była nieustannie rodzicem wyznaczającym granice naszym dzieciom. Trudna rola dla mojej żony i bez wątpienia dezorientująca i frustrująca dla trójki naszych dzieci. sprawiła, że ​​była nieustannie rodzicem wytyczającym granice naszym dzieciom. Trudna rola dla mojej żony i bez wątpienia dezorientująca i frustrująca dla trójki naszych dzieci. sprawiła, że ​​była nieustannie rodzicem wytyczającym granice naszym dzieciom. Trudna rola dla mojej żony i bez wątpienia dezorientująca i frustrująca dla trójki naszych dzieci.

Uważam, że nie ma wiele do powiedzenia, że ​​moi rodzice prawdopodobnie również prowadzili rodzicielskie negocjacje. Może typowy dla rodziców w ich wieku, mój ojciec urodził się w 1913 r., kiedy dorastałem, w naszym domu nie było rozmów o niczym innym niż bieżące wydarzenia. Podejrzewam, że mój tata był prawdopodobnie bardziej tolerancyjny na ryzyko niż moja matka. Był raczej poszukiwaczem przygód. Jednak moja mama była bardzo postępowa. Muszę założyć, że moi starzy dyskretnie obserwowali, jak przechodziłem przez proces budowy wieży. Co czuli, gdy ich jedyne dziecko zajmowało się tą niezwykłą rozrywką? Czy martwili się o mnie, a może byli ze mnie dumni? Czy negocjowali limity ryzyka? Czy kłócili się o mnie? Nigdy się nie dowiem. Oboje moich rodziców nie ma już od dawna. Wraz z wieloma innymi dyskusjami, które chciałbym z nimi przeprowadzić, jest to jedna…