„Nebraska” (2013)

„Jesteś taki sam jak twój ojciec. Uparty jak osioł!”.

Dziesięć lat później ten melancholijny klejnot pozostaje moim ulubionym i gdyby nie błyskotliwość Alexandra Payne’a Sideways dziesięć lat wcześniej, byłby to mój ulubiony z czterech filmów, którymi zachwycam się w dłuższym artykule na blogu, do którego link znajduje się na dole tego krótkiego wstępu.

Jak zaraz się przekonasz, uwielbiam Nebraskę i serdecznie Ci ją polecam.

Alexander Payne — 4 filmy do rozważenia

„Jesteś taki sam jak twój ojciec. Uparty jak osioł!”

Jako fanowi kina czasami film oczaruje cię i przyciągnie swoją całkowitą prostotą, całkowicie wciągającą narracją i kreacjami postaci, którym nie możesz się powstrzymać, a Nebraska jest z pewnością jednym z takich filmów . Pod wieloma względami jest to dodatek do niedocenianego klasycznego filmu Alexandra Payne'a z 2004 roku, Sideways , w którym dwóch głównych bohaterów płci męskiej przemierza środkową Amerykę w swoim komiksowym, ale często melancholijnym filmie drogi. Film ma również dług wobec tytułowego filmu braci Coen z 1996 roku Fargo, choć bez śniegu i tajemniczej teczki, ponieważ nasi bohaterowie są otoczeni wspaniałymi szerokimi ujęciami opustoszałej, nietkniętej i niedostępnej Ameryki Środkowej pozostawionej przez wielki biznes w pobliskich większych miastach. Szerokokątne ujęcia tego, co niektórzy mogą uznać za dziewiczą amerykańską wieś, zostały wspaniale uchwycone przez stałego operatora i współpracownika Phedona Papamichaela, podobnie jak proste i skromne miasteczka, które nasi bohaterowie odwiedzają w swoich poszukiwaniach, jednak porównania z Fargo są kontynuowane z długie proste drogi, którymi przemierzają, niezręczny, szczupły język i żałobna, prosta ścieżka dźwiękowa Marka Ortona inspirowana skrzypcami i smyczkami.

Film zdobył sześć nominacji do Oscara w 2014 roku, w tym Phedon Papamichael za znakomicie zrealizowane zdjęcia, Bob Nelson za najlepszy scenariusz oryginalny, a zarówno reżyser, jak i sam film były nominowane do najwyższych nagród dostępnych w kategoriach Najlepszy Reżyser i Najlepszy Film, jednak te wyróżnienia służą jedynie podkreśleniu, jak wspaniały i słusznie uznany jest triumf tego filmu.

Scena jest osadzona od pierwszej klatki z czarno-białym logo Paramount Pictures w starym stylu, które jest paletą kolorów dla całego filmu. Reżyser Payne lobbował w studiu, aby film został nakręcony i wydany w czerni i bieli, i udało mu się to pomimo ich powściągliwości i wyczucia komercyjnego wpływu, jaki mogło to mieć, jednak doskonale oddaje i rzeczywiście pasuje do czarnego komediowego i melancholijnego charakteru narracji . Trzeba powiedzieć i rzeczywiście można by argumentować, że wraz z towarzyszącym mu utworem Sideways , ten film nie jest dla wszystkich gustów i gdzie niektórzy zobaczą go jako konający, powolny i ciężki kawałek, inni mogą zobaczyć mroczny humor, czarujący, ale melancholijna sprawa serca.

Głównym bohaterem tej opowieści jest „Woody Grant” (Bruce Dern)który w pełni zasłużył na nominację do Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego za łamiący serce portret starca, który zbliża się do końca życia i strasznie cierpi z powodu skutków demencji i choroby Alzheimera. Po odbyciu służby dla swojego kraju na wojnie, wspieraniu odnoszącego sukcesy biznesu i pracy przez całe życie, często dla dobra innych, los spłatał Woody'emu okrutnego figla, ponieważ jego niegdyś świeża twarz, pełna życia i pracowitość została zastąpiona sękatym , gburowata i nieudolna osoba, która podczas walki z tą wyniszczającą chorobą jest nieustannie dokuczana przez swoją żonę, ponieważ pozostaje zdystansowany i obcy ze swoimi synami. Już na początku zostało jasno ustalone, że Woody nigdy nie był aniołem ani elokwentnym ani gadatliwym człowiekiem i jest więcej niż wskazówka, że ​​był i nadal jest alkoholikiem, ale może,

Woody wierzy, że wygrał 1 000 000 $ i zamierza podróżować do Lincoln w stanie Nebraska w każdy możliwy sposób, aby zebrać swoją gratkę. W towarzystwie swojego najmłodszego syna „Davida” (Will Forte) i wbrew życzeniom starszego syna „Rossa” (Bob Odenkirk) Woody jest w stanie, choć przez swoje ograniczenia, żyć na nowo i marzyć o zebraniu wygranej w roztargnieniu. Ale najpierw, wbrew swojej woli, musi przejechać przez miasto Hawthorne i miasto, w którym spędził większość swojego młodszego życia. Wystarczy powiedzieć, że Bruce Dern jest absolutnie wspaniały jako gburowaty, zły i niszczący Woody. Wraz z resztą rodziny jest „niezbyt gadatliwy” i „nie ma nic do powiedzenia” ale nie musi, ponieważ każde jego spojrzenie i niezadowolone maniery pokazują nam, widzom, dokładnie, jak się czuje. Jego odrzucanie wszystkiego przez wzruszenie ramionami lub jednym słowem lub frazą jest czasami zjadliwie zabawne, a innym łamie serce, jednak jest zdeterminowany i zdesperowany, by dotrzeć do Lincoln w stanie Nebraska, aby odebrać nagrodę życia. Aha, i uciec, choćby na kilka dni, od ciągłego dokuczania żony!

Ostatnią, ale nie najmniej ważną rolą nominowaną do Oscara w tym wspaniałym filmie jest June Squibb jako nietolerancyjna, dokuczliwa i kwaśna żona Woody'ego od 42 lat, „Kate Grant”. June powraca do filmu wyreżyserowanego przez Alexandra Payne'a 11 lat po zagraniu podobnej roli w swoim filmie About Schmidt z 2002 roku i kontynuuje tam, gdzie przerwała, choć w znacznie większej roli iz dużo ostrzejszym językiem! Kate jest wyraźnie chora i zmęczona obsesją męża i jego niemal ciągłym piciem, a ona nie ma żadnego filtra na to, co mówi ani jak wyraża swoje uczucia. Kate często mówi bez zastanowienia lub z jakąkolwiek troską o sytuację lub swoją publiczność, ale „mówi tylko prawdę” i często w mroczny, komiczny i bolesny sposób.

June Squibb znakomicie portretuje matriarchatę rodziny, z swobodną werwą, dzięki której słusznie otrzymała nominację do Oscara dla najlepszej aktorki drugoplanowej. Co ciekawe, jak na kogoś tak swobodnego, Kate Grant ma najbardziej ostry i długi dialog w filmie pozbawionym jakiejkolwiek dłuższej mowy, ale już na początku jasne jest, że niezręczna cisza, która często otacza ten film, nie jest jej makijażem. Rola June Squibb to kolejna wspaniała postać w filmie pełnym ich postaci i kolejna postać w filmie Alexandra Payne'a, która przypomina mi członka mojej własnej rodziny. Tutaj, Kate Grant bez kwaśnego języka, jest moją Matką i pobłogosław ich obu za to!

Istnieje wiele drugoplanowych i epizodycznych ról, które są równie dopracowane i niezwykle dziwaczne jak następna, ze Stacy Keach znakomitą jako długoletni przyjaciel Woody'ego i były partner biznesowy „Ed Pegram”, Rance Howard jest doskonały jako równie odległy i lakoniczny „Wujek” Woody'ego Ray” oraz cudownie miękki i subtelny występ Angeli McEwen jako wydawcy lokalnej gazety „Peg Nagy”. Wreszcie, miej oko na występy Tima Driscolla jako „Barta” i Devina Ratraya jako „Cole” – ich podwójny akt podsumowuje życie w środkowoamerykańskim miasteczku z ich nieudolnymi wybrykami i młodzieńczymi dowcipami, które dodają filmowi dodatkowej lekkości jako całość. Ale kończymy centralnym występem, który jest często pomijany i kryminalny, od Willa Forte'a.

„David Grant” (Will Forte) Will Forte jest niewątpliwie wyróżniającym się aktorem, który został okrutnie pominięty, gdy po raz pierwszy zdobył Oscara. David jest zupełnym przeciwieństwem swojego starszego brata, Rossa, gospodarza telewizyjnego i przechodzi swego rodzaju kryzys wieku średniego, ponieważ nie jest w stanie zachwycać się swoją pracą, swoim życiem i nie jest w stanie zaangażować się w swoją wieloletnią dziewczynę. Dawid jest również zasmucony trudną sytuacją swojego Ojca, chce spędzać z nim więcej czasu i że przez całe życie nigdy nie byli sobie bliscy i coraz bardziej oddalali się od siebie. W roli niesamowicie podobnej do roli „Miles” Paula Giamattiego w „ Bezdrożach ”., David pozostaje stoicki i niezłomny z nienagannymi manierami, podczas gdy szaleństwo sytuacji ogarnia i połyka wszystkich innych. Niezależnie od tego, czy jest obiektem bezsensownych żartów i obserwacji Barta i Cole'a, starając się utrzymać matkę pod kontrolą, czy siedząc w komicznie niezręcznej ciszy ze swoją dalszą rodziną, pociąga cię spokojna, subtelna i pozornie pozbawiona wysiłku gra Forte'a.

Jest odseparowany od Woody'ego i może nawet przejął niektóre złe nawyki swojego ojca, gdy dorastał, ale nadal chce mu oddawać się jego fantazji o milionerze, a także spędzać z nim czas i, co najważniejsze, opiekować się nim. Czyni to nieustannie, ale po prostu, obserwując i patrząc na swojego Ojca, czekając na odpowiedź lub dosadną reakcję. David zawsze patrzy na swojego Ojca, co zapewnia uderzające i pełne niuansów premierowe wykonanie Forte. Woody „po prostu musi mieć po co żyć”, a przedstawiony przez Forte portret złamanego ducha, bezinteresownego i rozkojarzonego syna jest kręcony przez pryzmat najlepszej czarnej komedii i jest spektaklem, który trzeba zobaczyć.

Jak zapewne się domyślasz, jest to kolejny film Alexandra Payne'a, który absolutnie uwielbiam i gorąco Ci go polecam, drogi czytelniku. Dalsze spoilery narracyjne na bok i podsumowując, w Nebrasce jest wiele do podziwiania . Najczarniejsza komedia jest perfekcyjna i doskonale zilustrowana przez zjazd rodziny Hawthorne oraz ziewającą, niezręczną ciszę.

Podobnie reakcja Woody'ego na Mount Rushmore jest bezcenna i przyćmiona jedynie wulgarnym temperamentem jego żony i jej przemówieniem na temat historii rodziny na miejscowym cmentarzu. Każda postać ma bardzo określony i indywidualny łuk i historię do opowiedzenia, w szczególności Bruce Dern, dając występ życia jako gburowaty staruszek zmagający się z przerażającym i wyniszczającym stanem. A jeśli nie uderzasz powietrzem z zachwytu, gdy jego żona Kate mówi dalszej rodzinie, co NAPRAWDĘ o nich myśli, być może całkowicie przegapiłeś sens tego melancholijnego, ale pięknego filmu.

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):

„Gorączka” (1995) „Magnolia” (1999) „Gnijąca panna młoda” (2005)