NIEUPRAWNY

Awangardy i XX-wieczne ruchy artystyczne sprawiły, że manifesty artystyczne stały się powszechnym sposobem prezentowania przez artystów ideologii, celów i różnych zasad, których należało przestrzegać lub atakować w zależności od tego, co proponuje ruch artystyczny. Manifest artystyczny jest tezą i wnioskiem regulaminowym, ponieważ jest utworem literackim. A jako obiekt literacki rozszerza możliwości, w jakich możemy dostrzec performatywność w wymaganiach tekstu literackiego.

Claes Oldenburg to amerykańsko-szwedzki artysta, autor książki „Jestem za sztuką…”, która dla niego nie jest manifestem. „Pomyślałem, że ten ruch potrzebuje poetyckiej ody śladami Walta Whitmana i Howl Allena Ginsberga ”, mówi Oldenburg. Oldenburg jest niezamierzony w swoim manifeście; niemniej jednak, jeśli smakuje jak manifest i wydaje się, że jest manifestem, można go tak postrzegać. Dlatego możemy traktować manifesty jako ścisły tekst regulaminowy lub możemy się nim bawić i wykonywać dzieło literackie.

W tej chwili być może myślisz o „Manifeście” , filmie Juliana Rosefeldta, w którym Cate Blanchett wykonuje różne manifesty w różnych postaciach i sytuacjach. Jest to jeden ze sposobów przedstawiania manifestów w sposób performatywny.

Chcę mówić o manifeście Carlosa Almaraza, w którym warstwy performatywności i dyskursu społecznego reprodukowane są w tekście oraz w performansie Zacha de la Rocha (wokalisty Rage Against the Machine).

Almaraz, dzięki swojemu dokumentowi Netflixa, jest prawdopodobnie jednym z najbardziej znanych artystów Chicano. Jest także autorem „Alternatywy estetycznej” , manifestu, który w porównaniu z Oldenburgiem jest innego rodzaju. Podczas gdy „Jestem za sztuką…” jest niezamierzone; „Alternatywa estetyczna” Almaraza wykorzystuje literackie media, aby coś odtworzyć, zaproponować. Manifestować.

„Alternatywa estetyczna” to prosta praca. Podsumowując, manifest wzywa artystów do kierowania się normami ilościowymi zamiast jakościowymi. Dla Almaraza jakość jest „urządzeniem”, które pomaga tylko tym, którzy na to stać, a tym samym zniewala artystę. Po drugie, porusza się między angielskim a hiszpańskim, nawiązując do kultury Chicanx; i będąc wiernym ostatniemu żądaniu, w którym patrzy na język angielski jako część strukturalnego niewolnictwa wobec sztuki.

To dzieło literackie jest jednocześnie obiektem artystycznym, manifest jest pisany odręcznie, nie jest to czcionka generowana programowo, ale papier i tusz, bez edytora czy oprogramowania. Spektakl audiowizualny — technicznie — jest analogiczny do przedstawionych w tekście ideałów surowości. Znalazłem wideo na Facebooku, w mediach społecznościowych — hegemonicznej i złej firmie, tak, ale uczciwie mówiąc, jest bardzo przystępny. Dostępność jest kluczowym żądaniem w manifeście Almaraza, aby Chicano i ludzie z klasy robotniczej mogli sobie pozwolić na sztukę; pozwolić im uczestniczyć.

https://www.facebook.com/elsa.f.almaraz/videos/10220779127400389/

[OBEJRZYJ FILM ZANIM PRZECZYTASZ KOLEJNE AKAPITY]

Ten spektakl reprezentuje siłę surowości w liniach wizualnych; podobnie jak w obszarze plastyczno-wizualnym z decyzją o przedstawieniu manifestu jako obiektu odręcznego. Na filmie zespół produkcyjny jest wykadrowany i ilustruje mały zespół, a nie przesadny zespół produkcyjny. W porównaniu z podejściem Rosefeldta do manifestu Oldenburga, który jest wizualnie techniczny, cyfrowy, nie nadaje się do przesyłania strumieniowego itp.; to „czytanie” ikony Chicano jest cytowaniem samej siebie i wyjaśnianiem się poprzez warstwy performatywności.

Wszystko to mówi, że chcę zaprosić świat literacki do pisania manifestów jako struktury literackiej, zaprosić do świata literackiego inną estetykę i nowe formy. Na przykład, zamiast pisać eseje, niech dzieci piszą manifesty. Pozwólmy tekstowi regulaminowemu tańczyć z zasobami literackimi. Wykonajmy konstytucję.