„Potwór wzywa” (2016)

„Za stary na bycie dzieckiem. Za młody, by być mężczyzną”.

Jak więc zaczyna się ta historia?

„Zaczyna się jak wiele historii. Z chłopcem, za starym na dziecko. Za młody, by być mężczyzną. I koszmar”.

„Wiem o tobie wszystko, prawdę, którą ukrywasz, prawdę, o której marzysz”.

„Ponieważ ludzie to skomplikowane bestie. Wierzysz w pocieszające kłamstwa, dobrze znając bolesną prawdę, która sprawia, że ​​te kłamstwa są konieczne”.

„Opowieści to dzikie zwierzęta… jeśli je wypuścisz, kto wie, jakie spustoszenie mogą narobić”.

Kilka wybranych cytatów z klejnotu filmu, który z rozrzewnieniem wspominam oglądałem wiele razy z moim dużo młodszym synem. Za każdym razem jeden z nas wychodził z kina, szlochając z całego serca!

Sierociniec, Niemożliwe i Zew potwora

„Jak zaczyna się historia?”

Oparty na oryginalnym pomyśle Siobhan Dowd i napisany na ekran przez Patricka Nessa na podstawie jego powieści o tym samym tytule, A Monster Calls to wiele rzeczy: wyjątkowy, błyskotliwy, łamiący serce, oryginalnie wyjątkowy, a to tylko wierzchołek ogromna lista superlatyw, które mógłbym przypisać temu filmowi. Jest to także trzecia część trylogii opowieści o matce i synu wyreżyserowanej przez Juana Antonio Bayonę i zdecydowanie najbardziej udanej do tej pory, ale poruszającej tematy znane z jego dotychczasowej twórczości filmowej, takie jak życie, śmierć, radzenie sobie ze śmiertelnością, dzieciństwo traumy, stawienia czoła swoim lękom, a nawet najtrudniejszego ze wszystkich doświadczeń, jakim jest prawda.

A Monster Calls to baśń fantasy, ale taka, która jest naprawdę osadzona w rzeczywistości i gdzie naprawdę wyróżnia się i triumfuje, zacierając granice między fantazją a rzeczywistością, a także wprowadzając naprawdę trudny temat do tego, co pozornie powinno być opowieścią dla dzieci, ale co nie jest niczym innym. Nie mogłem się doczekać premiery tego filmu w Nowy Rok 2017 po obejrzeniu zwiastuna podczas moich niezliczonych wycieczek do lokalnego kina, a A Monster Calls naprawdę nie zawiódł i nie zawodzi przy wielokrotnych seansach.

Godzina 12:07 już nigdy nie będzie taka sama po obejrzeniu tego filmu, a jeśli oglądasz ten film po raz pierwszy po przeczytaniu tych chaotycznych słów, weź ze sobą porządną ilość chusteczek, ponieważ będziesz ich potrzebować!

Matka i Syn w najnowszym filmie Bayony to „Mama” (Felicity Jones) i „Conor” (Lewis McDougall), którzy pod nieobecność zrozpaczonego Męża i „Taty” (Toby Kebbell) mieszkają razem w zaniedbanym szeregowcu w Anglii . Żyją także ze straszliwą prawdą, która została ustalona na bardzo wczesnym etapie filmu, kiedy mama Conora cierpi na śmiertelną chorobę, która bez ratującego życie przełomu medycznego może ulec chorobie wiszącej nad nią i jej małym synkiem. Na tym tle młody nastoletni Conor przeżywa swoje życie w połączeniu z groźbą apodyktycznej i wtrącającej się „Babci”(Sigourney Weaver) utrudniając mu życie, wycofuje się dokładnie o 00:07 każdej nocy do fantastycznego, baśniowego świata zamieszkałego przez „Potwora” (głosu użyczył Liam Neeson).

„Za stary na bycie dzieckiem. Za młody, by być mężczyzną” i tym samym jedna z wielu przeszkód stojących przed młodym Conorem. Zastraszany w szkole i nawiedzany przez ciągłe koszmary, Conor jest dojrzałym i niezależnym młodym mężczyzną, który znacznie wykracza poza swoje młodzieńcze lata, ale radzenie sobie ze skutkami choroby matki zbiera na nim ogromne żniwo, gdy bezskutecznie próbuje pogodzić się z przerażającą sytuacja. Odosobniony, wściekły i niszczycielski Conor wycofuje się coraz głębiej do swojego własnego świata i świata, który być może będzie w stanie kontrolować, naśladując talent swojej matki do szkiców i rysunków, a także swój świat snów na jawie z Potworem. Conor szuka pomocy u Potwora i chociaż może tego nie widzieć, pomoc przychodzi w postaci trzech oddzielnych historii opowiedzianych przez jego nowo znalezionego przyjaciela, ale tylko wtedy, gdy Conor zgodzi się później opowiedzieć swoją historię.

„Opowieści to dzikie stworzenia” według Potwora i szybko wydaje się, że wzmacnia Conora, który desperacko potrzebuje pomocy i otuchy, a także ucieczki przed straszną prawdą, która wisi nad jego rodziną. Podobnie jak w przypadku Simona w Sierocińcu i Lucasa w The Impossible, Bayona ponownie znakomicie skupia się, kadruje i kręci ten film oczami dziecięcej gwiazdy, a tutaj Lewis McDougall jest absolutnie fenomenalny, magnetyczny i łamiący serce w roli Conora. Oblężony ze wszystkich stron i prawdziwie dziecko w dorosłym świecie, jego gra jest inspirująca i wspaniałe osiągnięcie tak młodego człowieka, który wystąpił w zaledwie drugim pełnometrażowym filmie po debiucie w filmie Pan z 2015 roku.. McDougall jest tu również otoczony przez kilka gwiazdorskich kreacji aktorskich, szczególnie Felicity Jones, która na pierwszy rzut oka jest zupełnie nie do poznania w swojej roli mamy Conora i podobnie jak jej młoda współgwiazda, rola Jonesa jest całkowicie łamiąca serce. Sigourney Weaver szczególnie dobrze przedstawia surową Matriarchini i natrętną Babcię w epizodycznej roli i wyróżniającej się kwestii z filmu, gdy karci swojego młodego wnuka wymownym „ Nie jestem wrogiem Conorem” . Toby Kebbell pozostaje jednym z moich ulubionych aktorów ostatnich czasów i ponownie nie zawodzi w swojej głównej roli nieobecnego taty, a szorstkie tony Liama ​​​​Neesona wyrażają wszystkie ważne baśniowe potwory.

Po prostu, wzywa potworato niewątpliwie jeden z moich ulubionych filmów 2017 roku, a nawet ostatnich czasów. Łamie serce i prawdziwe studium postaci na temat procesu żałoby i pokonywania przeciwności nie do pokonania w tak młodym wieku. Reżyser Bayona znakomicie dopełnia swoją trylogię Matka/Syn klimatycznym, prowokującym do myślenia i ściskającym wnętrzności filmem, który miałem pokręconą przyjemność oglądać trzy razy w moim lokalnym kinie i teraz dwa razy od ostatniego wydania DVD i uwielbiam to za każdym razem. Film rezonuje ze mną na wielu poziomach, ponieważ miałem podobne doświadczenia jak Conor, więc moja miłość do filmu może być trochę krótkowzroczna, ale nie popełnij błędu, pomimo trudnej linii filmu, jest to genialnie wykonana radość z filmu i jedna że przy każdym oglądaniu brałem coś innego.

Wysoce polecany! Pamiętaj tylko, aby spakować kilka chusteczek!

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):

„Bronson” (2008) „Tylko Bóg wybacza” (2013) „Niebieska walentynka” (2010)