Przekraczanie linii

W zeszłym roku objąłem tymczasową posadę wykładowcy na uniwersytecie. To była naprawdę ekscytująca możliwość pracy z grupą osób, które wracały do ​​nauki po jakimś czasie poza klasą.

Odniosłem wrażenie, że wydział trochę się chwieje z powodu mieszanki nieplanowanych nieobecności personelu i nawigacji, jak wrócić do osobistego nauczania. Myślę, że dlatego dość szybko dostałem kilka różnych tematów do nauczenia i niewiele wskazówek, jak się do tego zabrać. Kilka starych slajdów tutaj, zarys oczekiwanych wyników modułu tam i miła przemowa motywująca po.

Było dla mnie bardzo ważne, aby studenci, których przyszłość zależała od skutecznego i przemyślanego prowadzenia kursu, nie odczuli dotkliwego wpływu zestawu okoliczności, na które nie mieli wpływu. Równie ważne jest dla mnie to, aby nie „udawać, dopóki nie zrobię tego”, o ile rozumiem to na tyle, aby rozmawiać o tym bez kłamania.

Zablokowałem więc niedzielę przed pierwszym wykładem i spędziłem dzień na odkurzaniu.

Obszar, w którym uczyłem, był taki sam, jak mój licencjat, więc nie było to całkowite odejście. Chciałem się tylko upewnić, że ludzie mają dostęp do najświeższych źródeł, najbardziej aktualnych informacji na dany temat i teorii ugruntowania, na których mogliby oprzeć swoją dyskusję. Zajęło mi to cały dzień i położyłem się do łóżka z poczuciem, że zrobiłem wystarczająco dużo, aby wygłosić wykład, który da studentom pewność, że zajęcia były tego warte.

Kiedy przyszedł czas na przesłanie moich kart czasu pracy, powiedziano mi, że istnieje rozbieżność. Chociaż zorganizowanie tego wykładu zajęło mi jeden dzień, czas na przygotowanie był płatny według stałej stawki w stosunku do czasu dydaktycznego — i że zapłacono mi za mniej więcej godzinę czasu spędzonego na przygotowaniach.

Szperając pod powierzchnią, zdałem sobie sprawę, że moja umowa uprawniała mnie do krótszego urlopu wypoczynkowego, mniejszej elastyczności czasu przygotowania i ostatecznie doprowadziła do tego, że mniej czasu poświęcałem studentom. Było oczywiste, że nigdy nie będę w stanie zapewnić takiego rodzaju nauki, na jaką moim zdaniem ludzie zasłużyli. Skończyłem więc szybko i stałem się kolejnym w kolejce wykładowców, którzy wrzucili głowy, a potem zawiedli studentów.

Nie jest to sytuacja wyjątkowa dla uczelni, w której pracowałem, ani ogólnie dla uczelni. Pracownicy uniwersytetów również są codziennie przeciskani — jeszcze tylko jedna klasa, jeszcze jeden student do nadzorowania, jeszcze tylko jedna godzina.

Erozja warunków pracowniczych, przy jednoczesnym zachowaniu tych samych oczekiwań co do ich realizacji, doprowadziła do bezprecedensowych strajków, które obserwujemy w kampusach.

https://www.youtube.com/watch?v=VL_N5ze05lQ

Obecnie przygotowuję się do uzyskania kwalifikacji podyplomowych w ramach mojej drogi do zostania doradcą i znajduję się po drugiej stronie. Przy planowanych kolejnych sześciu tygodniach zakłóceń w kampusach zaproszenie należy sfrustrować wykładowcami, którzy to robią, a nie liderami, którzy odmawiają ustąpienia.

Sprawę komplikuje fakt, że moi wykładowcy nie strajkują, a zajęcia idą do przodu.

Więc mam do wyboru przekroczenie linii pikiety – coś niepojętego dla mnie jako dziecka marszów pogłównych i beneficjenta solidarności, która obejmuje pokolenia – albo stracić swoje kwalifikacje i przyszłość, ponieważ nie osiągnięto porozumienia płacowego.

Opłata za mój kurs wynosi 7900 funtów — i prawie dwa razy więcej niż dla studentów z zagranicy, z którymi się uczę — więc trochę bardziej kłuje konieczność wyboru między moimi wartościami a przyszłością, kiedy wiem, że wpłaca się tak dużo pieniędzy.

Komunikat z uczelni, który koncentruje się na zapewnieniu mnie, że przekroczenie linii pikiety nie narazi mnie na żadne fizyczne niebezpieczeństwo, jest chybiony.

Nie czuję się urażony gwizdami, transparentami i śpiewami wykładowców. Największym uszczerbkiem dla moich doświadczeń z uczniami będzie to, że zmęczeni ludzie będą tak bardzo wyciskani, że nie będą w stanie zapewnić takiego rodzaju nauki, jakiego potrzebują uczniowie.

To nie jest tak, że opcje przed nami to albo strajki, albo powrót do doskonałego doświadczenia edukacyjnego. Strajki te mają na celu powstrzymanie dalszej erozji warunków dla wykładowców, a co za tym idzie, ochronę doświadczenia studentów w klasie.

Jeśli tak się nie stanie, Szkocja ucierpi. Dobre uczenie się i nauczanie to miejsce, w którym rozpoczynają się przełomy w medycynie, gdzie powstają firmy i gdzie rozwija się potencjał każdego z nas.

W interesie nas wszystkich leży osiągnięcie nowego porozumienia i wspieranie tych ludzi, którzy strajkują, aby to się stało.