PSYCHO (1960) Recenzja

Recenzowanie „Psychozy” Alfreda Hitchcocka w tym miejscu wydaje się nieco głupie z dwóch głównych powodów; po pierwsze, nie mogę powiedzieć nic, co nie zostało już powiedziane. Mam na myśli, że rozmowa wokół Psycho jest dość pełna i wątpię, żebym miał wiele do wniesienia do stołu, czego nie zaoferowali o wiele mądrzejsi, o wiele bardziej zdolni ludzie. Po drugie, cóż… właściwie już trochę tego dotknąłem i jest o wiele bardziej głęboka niż jakakolwiek recenzja, którą napisałem (a jeśli chcesz dowiedzieć się więcej, sprawdź mój artykuł na temat Psycho i jej spuścizny pod względem Trans reprezentacja w horrorze, tutaj), ale w tym tygodniu moje dzieci zapytały mnie, czy mogą to obejrzeć, a jako fan horrorów — i ogólnie fan filmów — byłem tak cholernie podekscytowany, że mogłem pokazać im kawałek klasycznego kina, który naprawdę chcieli obejrzeć ! A więc jesteśmy. Oglądałem Psycho z moimi dziećmi i teraz mam przemyślenia. Recenzja przychodząca, czy cokolwiek innego. Ostrzeżenie przed spoilerem; to wciąż jebane arcydzieło.

Racja, pierwszą rzeczą, którą należy zejść z drogi, jest to, że jeśli znasz już wszystkie tajniki fabuły, nie wiem, jak dobrze film będzie dla ciebie działał. Był tak mocno parodiowany, kopiowany, hołdowany i ogólnie po prostu oszukany, że w tym momencie, podchodząc do tego jako dorosły z bogactwem oglądania filmów za sobą, będzie bardziej przypominał serię sekwencji największych hitów Hitchcocka lub interesujący pierwszy krok w długiej linii filmów gatunkowych, niż jest to spójny i zabawny film sam w sobie. To powiedziawszy, nadal warto obejrzeć ze względu na jego znaczenie, ale smutnym faktem jest to, że przy istniejącej wcześniej wiedzy, którą większość ludzi przynosi ze sobą na temat filmu Psychotrochę straciło na atrakcyjności. To nie znaczy, że jest całkowicie bezwartościowy na tym froncie, umysł. Scena pod prysznicem pozostaje brutalna jak cholera, a sposób, w jaki film nagle przesuwa narrację w połowie, tak nagle opuszczając swojego bohatera, a następnie wprowadzając nowych bez wyraźnego kierunku, wciąż działa. Obydwoje moich dzieci miało teraz przyjemność oglądać go nieco nietkniętym, więc mogę z dumą ogłosić, że siedzieli tam całkowicie oszołomieni, kiedy biedna stara Janet Leigh została porąbana na kawałki, i byli dokładnie zdezorientowani, gdzie do diabła wszystko działo się to podczas oglądania kultowego teraz Normana Batesa Anthony'ego Perkinsa, który sprząta miejsce zbrodni pozostawione przez „Matkę”.

Żaden z nich nie znał drugiego wielkiego zwrotu akcji, więc to też było dla nich dość szokujące. Oboje dosłownie pochylili się bliżej ekranu, kiedy szeryf ogłasza, że ​​matka Bates nie żyje od prawie dziesięciu lat, a moja córka głośno wykrzykuje: „Więc kto, do cholery, jest w domu?”. To, że film wciąż ma tę moc dla nowicjuszy, jest cholernie imponujące, a obaj byli również zachwyceni reżyserią Hitchcocka - scena prysznica naprawdęwyróżniały się dla nich, ale podobał im się też fragment, w którym kamera powoli unosi się nad schodami i podestem, gdy patrzymy, jak Norman zabiera „Matkę” do piwnicy z owocami (obaj przezabawnie informowali mnie, że nie są „ owocowy” przez cały tydzień) — co uważam za naprawdę wysoką ocenę umiejętności i talentu filmowca. Oczywiście, prawdopodobnie warto zauważyć, że moje dzieci przez całe życie miały mnie na uszach, opowiadając im wszystko o mise-en-scene, kątach kamery i ruchu, oświetleniu i ogólnych sztuczkach filmowych, więc przypuszczam, że są naturalnie bardziej skłonni odebrać te rzeczy. Mimo wszystko jest fajnie. Cóż, myślę , że jest spoko. Fajne dzieciaki.

W każdym razie, Psycholu . To jest po prostu bardzo dobre, prawda? To, co zrobił Hitchcock, to zasadniczo dekonstrukcja samego siebie, i zrobił to w czasie, gdy tak naprawdę dopiero zaczął tworzyć i cementować język filmowy. Nie wydaje mi się, żeby wystarczyło to, jak genialna jest pierwsza połowa Psychozy , sposób, w jaki ustawia się tak fachowo, by być niczym więcej niż „tylko kolejnym obrazem Hitchcocka”, zanim wyciągnie dywanik spod ciebie z diabelską radością. To , przynajmniej moim zdaniem, sprawia, że ​​film działa tak dobrze. Zostajesz wciągnięty w świat, który wydaje ci się, że znasz, z tropami, frazesami i postaciami, których już dobrze znasz. Od razu zaczynasz zastanawiać się, dokąd to wszystko zmierza, z wcześniejszymi pracami reżysera —North by Northwest , Wybierz M jak Morderstwo , Nieznajomi z pociągu i tak dalej — informując o swoich przewidywaniach. Nie robi nic szczególnie „specjalnego” w pierwszej połowie, zamiast tego toczy się w typowo „Hitchcockowskim” stylu, budując napięcie dzięki wiedzy na poziomie, jaki może zapewnić tylko sam Mistrz Suspensu. Być może nie wiemy dokładnie, dokąd to wszystko zmierza, ale na pewno widzieliśmy to już wcześniej. Kobieta w ucieczce, skradzione pieniądze, paranoja… to znaki rozpoznawcze Hitchcocka, stąpamy po utartym gruncie. A potem wskakuje pod prysznic i rozpętuje się piekło .

Oczywiście niektóre z nich są niewiarygodnie niezgrabne i przestarzałe. Arbogast spadający ze schodów wygląda jak gówno. Psychiatra na końcu to gówno. Ale patrząc na kontekst, możemy wybaczyć filmowi jego błędy. Nie zamierzam tutaj komentować spuścizny, jaką pozostawia – ponownie, możesz przeczytać mój artykuł na ten temat tutaj, jeśli chcesz dowiedzieć się więcej – ale ignorowanie jego wpływu jest ignorowaniem jego geniuszu. Tak, to kluczowy film w historii kina, nie tylko jako kluczowy moment w ewolucji horroru, ale także w kręceniu thrillerów i ogólnie w hollywoodzkim kręceniu filmów. Widzimy Psychow filmach nawet dzisiaj i naprawdę nietrudno zrozumieć, dlaczego. Kiedy faktycznie wracamy i oglądamy film, jego blask wciąż (głównie) się utrzymuje. Uwielbiam to. Jedna z nielicznych autentycznych, bezsprzecznie genialnych propozycji kinowych, ciesząca się reputacją, która – przynajmniej jeśli o mnie chodzi – jest w pełni zasłużona. „Psycho” to arcydzieło w niemal każdym znaczeniu tego słowa, od ścieżki dźwiękowej, przez montaż, oprawę wizualną, po projekt i wykonanie. Rzadko robi zły ruch (psychiatra to naprawdę gówno, ale… tak), zamiast tego po prostu powoli rozwija się w coraz bardziej nieoczekiwany i szokujący sposób, napięcie balansuje na krawędzi kadru i wylewa się na rzeczywisty świat. To czysta rozrywka, a gdyby nie James Stewart i kilku morderców, weseli byliby gospodarze imprezyRope , z łatwością byłby moim najlepszym Hitchcockiem. 5/5.