To jest Pokój

Nigdy nie widziałem jej starej; Jest w moim Mirror Daily

To jest pokój, który stał pusty,
kiedy debatowaliście o cenie domu.
Ponure białe ściany czekające na ponowne posiadanie.
Zastanawiałem się, po co teraz kupować dom?

To jest pokój, którego okna wychodziły
na maleńkie wypielęgnowane podwórko
, w którym znajdowała się twoja piaskownica,
aby „utrzymać kontakt ze swoim wewnętrznym dzieckiem”.

To jest pokój, w którym szkicowałeś i formowałeś glinę
na podłodze obok swoich wnuków.
Czy wiesz, że
nigdy nie zobaczysz, jak rosną?

To jest pokój, w którym robiliśmy pikniki z homarami i karczochami
w twoim koszyku, na ręczniku plażowym,
kiedy byłeś zbyt
chory, by wyjść.

To jest pokój, w którym grałeś na swoim ukochanym pianinie.
Nuty unoszące się w jaśminowym nocnym powietrzu,
gdy walczyłem ze snem: martwienie się, nadzieja,
nienawiść do słowa rak.

To jest pokój, w którym siedziałem z tobą na niebieskiej kanapie,
kazałeś mi się nie martwić o dzieci, będą dobrze rosły;
nie pchaj rzeki; żyć chwilą,
bo to wszystko, co mamy.

To jest pokój, w którym chciałeś łóżko szpitalne.
Nienawidziłeś estetyki, ale nadal chciałeś być w środku życia: w salonie. Aby zobaczyć twoje obrazy; Twoje książki;
być na orientalnym dywanie. Nie schowany w sypialni.

To jest pokój, do którego wszedłem w ten mglisty czerwcowy poranek.
Usiadłam obok ciebie, trzymałam cię za rękę i powiedziałam, że zawsze będziemy razem. Chciałeś jeszcze raz zagrać na pianinie.
Ścisnąłeś moją dłoń i wziąłeś ostatni oddech

To pokój, w którym
straciłam mamę
i przyjaciółkę.
To jest pokój, w którym dorastałem.