TWARZ DWIE TWARZE

Tam celowała z pistoletu prosto we mnie.
Otoczona przez ciemność jej najlepszy czas na jej czyn.
Chciałem strzelić jej w ramię i kolana,
ale jednym strzałem w serce leżała...
Wykrwawiając się.

Nigdy wcześniej nie trzymałem broni, ale byłem z nią.
stałem się tym.
I zabiłem nim.
Zniszczył piękny świadomy Bóg dany i boski.

Aby zakończyć życie tak łaskawe jak moje.
Ale ona wycelowała we mnie broń!
Czy to nie jest wystarczające usprawiedliwienie?
W obronie życia.
Byłem bardziej szlachetny, bardziej lojalny, ale wobec siebie.
Wartość życia jest taka sama, jeśli nie taka sama.
Nie możesz go wymienić na następny.
Działając tak wysoko! Tak potężny!
Straciłem życie nie tylko jej, ale i moje.
I jednym zimnym ruchem byłem martwy jak ona.

Zrobiłem to w sekundę, bez wahania.
Cisza tak ogłuszająca, huk tak cichy.
Zwycięstwo, tak słodkie, osiągnięcie tak dumne.
Byłam naturalna, jakbym przygotowywała się na to całe życie.
Odebrać życie, by zakończyć własne przeznaczenie.

Widzę tak znajomą twarz i jak na filmach podszedłem bliżej.
Ślepy strzał do drapieżnika, zabójcy.
Kolejny krok bliżej, tam leżałem ja.
Morderstwo z zimną krwią, nie ma kogo obwiniać.
Jedna zimna akcja.

Tam w jej DNA leżała kałuża krwi.
Jej prawa ręka wyciągnęła w niej nadzieję, a w drugiej przyszłość.
Następnym razem, może w innym życiu?
Będę bardziej ostrożny trochę delikatny trochę troskliwy.
Rozcięte tatuaże na jej nadgarstku świadczą o agonii.
Jej umysł silniejszy niż jej głos.
Jej świadomość jest słabsza niż jej wewnętrzny głos nad mocą.

Z jej świecką nadzieją.
Inna generacja.
Inne życie.
Gdyby tylko żyła wystarczająco długo, żeby to zobaczyć.
Czuć, że jest z tym.

Jej wyrok śmierci to przegrana sprawa.
Jej nadzieja na lepsze życie.
Światełko na końcu tunelu.
Wołanie i wołanie, ale do wiecznej ciemności.
Wieczna pustka, pustka .