UFC ma swoje momenty
Czuję, że jeśli kiedykolwiek napiszę o UFC, zostanie to potraktowane jak Walter Slobchak, który zbeształ Donniego za wejście w środek filmu. Więc kiedy wszedłem do domu przyjaciela z półpoważnym zainteresowaniem walką Kamaru Usman-Leon Edwards, wiedziałem tylko tyle, ile dowiedziałem się z korekty historii Dany White , którą napisał Stephen Knox, scenarzysta zespołu Deadspin. Wydawało się, że dążenie Usmana do wyrównania rekordu ustanowionego przez Andersona Silvę było wielką sprawą.
Więc kiedy przez większość walki Usman próbował przemycić swoją spuściznę przez linię jednego jarda, czułem, że wszyscy inni w pokoju lamentowali nad gloryfikowaną grą w paszteciki. Następnie, na mniej niż minutę przed końcem głównego turnieju, Edwards zniweczył marzenie Usmana. I jego twarz.
Nie ma to jak przebywanie w pokoju pełnym degeneratów, którzy pragną wyniku w krwawym sporcie. Miejmy nadzieję, że ci wojownicy zdobędą pieniądze, na które może zasłużyć kopnięcie w kość oczodołu. Nieważne, jakie to szczęście z punktu widzenia pieszego, niszczycielskie KO jest zawsze mile widziane, gdy ustawienie jest odpowiednie.
Każdy może odnieść się do tego, że nie chce uczestniczyć w wydarzeniu, mimo że ci, którzy znają nas najlepiej, błagają: „Proszę, przyjdź. Pokochasz to." Zazwyczaj przypadki te dotyczą dzieci, które nie wyobrażają sobie, że za 10 minut lub dwie sekundy nie będą miały ulubionej zabawki.
Potem przybywasz i jest tak, jakby Albert Pujols nigdy nie odszedł.
Będąc zaciekłym przeciwnikiem przejścia na emeryturę, moja zrzędliwa postawa przyszła łatwo, ale nie sposób nie uśmiechnąć się, widząc jego pogoń za 700 home runami (lub przynajmniej o jednym więcej niż 696 Alexa Rodrigueza).
