W klasie: Rukshana

Chociaż niemożliwe byłoby spisanie historii każdego ucznia, który wywarł na mnie wpływ, chcę poświęcić trochę czasu na zastanowienie się nad kluczowymi uczniami, którzy zmienili mój punkt widzenia i moją praktykę nauczania. W tej serii wszystkie imiona i nazwiska zostały zmienione, aby chronić prywatność uczniów. Należy również zauważyć, że chociaż ci studenci dali mi chwile aha, nie byli jedynymi studentami, którzy stawili czoła wyzwaniom opisanym w tych artykułach lub którzy wykazali się pięknymi cechami opisanymi.

Rukshana przyszła do mnie na początku mojej kariery nauczycielskiej, kiedy jeszcze szkoliłem się jako nauczyciel EAL i zostałem świeżo mianowany na swoją rolę. Jedną z głównych zasad, których nauczyłem się podczas szkolenia, było to, że jeśli chcę zobaczyć, jak coś się dzieje w mojej klasie, muszę tego uczyć; Nie mogłem zakładać niczego na temat wcześniejszej wiedzy ani umiejętności — musiałem ocenić i pracować na podstawie tego, co pokazali mi uczniowie .

Nowo przybyła z wiejskiego Bangladeszu Rukshana nie chodziła wcześniej do szkoły, ale trenowała z krewnymi, znała język bengalski i mówiła dialektem sylheti. Jej jasne oczy wszystko dostrzegały i choć była cicha i nieśmiała, uśmiechała się jej w oczach, gdy coś ją rozbawiło.

Kilka dni po jej przybyciu dostałem bardzo zdenerwowanego e-maila od nauczyciela informatyki. Rukshana borykała się z problemami informatycznymi. Myślał, że celowo jest przyćmiona, odmawiając wykonywania swojej pracy. Moim zdaniem to w ogóle nie przypominało Rukshany.

Zbiegłam na dół, żeby porozmawiać w przerwie na lunch. Rukshana została poproszona o pozostanie w domu, aby dokończyć pracę. Siedziała cierpliwie na krześle, patrząc na ekran, ale nie dotykając myszy ani klawiatury. Chociaż nie mówiłem po bengalsku, rozwinąłem swoje umiejętności komunikowania się ze słabą angielszczyzną, a Rukshana wkrótce oznajmiła, że ​​nigdy wcześniej nie widziała komputera.

Nauczyciel informatyki wziął głęboki oddech w chwili uświadomienia sobie.

Rukshana nie była wyzywająca ani niegrzeczna. Nie wiedziała, jak włączyć komputer, jak używać myszy ani pisać na klawiaturze. Szybko powiedziałam nauczycielce, że na naszych lekcjach uczyła się tylko angielskiego alfabetu, bo bengalskie litery są zupełnie inne.

Więc co robić? Pomogłem nauczycielce informatyki zrobić etykiety dla całego kluczowego sprzętu w klasie, a ponieważ Rukshana znała bengalski, umieściłem przetłumaczoną listę w jej terminarzu, żeby miała coś w rodzaju słownika informatycznego na swoje lekcje. Zawierał słowa takie jak mysz, ekran, klawiatura — słowa, których możesz nie znaleźć w standardowym słowniku. Podczas gdy nauczyciel nie mógł zapewnić jej indywidualnego wsparcia, którego potrzebowała podczas lekcji, zorganizował jej przychodzenie po szkole, aby nauczyła się pisania bezwzrokowego i obsługi komputera.

Kilka miesięcy później, gdy Rukshana nieco się uspokoiła, nasz islamski klub postanowił zorganizować obchody Eid na koniec Ramadanu. Rukshana, pobożna muzułmanka, wskoczyła w tryb planowania przyjęcia i przyniosła sari i hennę, aby przyczynić się do tego dnia. Zapytali mnie, czy chcę założyć sari, a ja zgodziłam się po zapytaniu, czy uważają to za stosowne. Problem polegał na tym, że nie wiedziałem, jak to dobrze założyć. Po wyjaśnieniu ogólnego pomysłu, wyszedłem spróbować i po kilku minutach wyszedłem z przebieralni wyglądając na trochę zabałaganionego. Rukshana podeszła i ciągnęła, szarpała, podwijała i przypinała, i po kilku minutach sari było pięknie udrapowane. Nakryła stół do henny, a dziewczyny przez cały czas ustawiały się w kolejce, żeby narysowała delikatne arcydzieła na nadgarstkach, dłoniach i palcach.

Rukshana ma prawdziwy talent do sztuki i projektowania tekstyliów. Kilka miesięcy później wybrała technologię projektowania jako jedną z opcji egzaminu maturalnego i mogę z dumą powiedzieć, że kilka lat później ukończyła studia uniwersyteckie w dziedzinie sztuki, mody i projektowania.

Praca z nią zmieniła mnie tak głęboko, ponieważ było tak jasne, że pomimo tego, co można by uznać za wadę edukacyjną, ma tak wiele umiejętności i talentów, które może doskonalić i dzielić się ze światem. Była oddana, pracowita i metodyczna, jednocześnie nasycając swoją pracę artystycznym talentem.

To prawda, że ​​nie wszyscy uczniowie, którzy zaczynają w takich sytuacjach jak Rukshana, kończą tak jak ona, ale potencjał jest. Niewłaściwe jest zakładanie, że uczniowie nie osiągną.

Kiedyś zapytałam Rukshanę, czy woli mieszkać w Anglii czy w Bangladeszu (zakładając, że powie Bangladesz i będzie ze mną wspominać). Po chwili namysłu powiedziała: „Proszę pani, Anglia jest lepsza. Budynki nie zawalają się, gdy pada deszcz”. Ponieważ nie byłem wtajemniczony w zniszczenia związane z porą monsunową w Bangladeszu, byłem zdumiony, gdy wyjaśniła, jak co roku będzie się odbudowywać jej wiejska wioska. Dorastając na wschodnim wybrzeżu Stanów Zjednoczonych, co roku przygotowywałem się do sezonu huraganów, uodparniając się na regularność zniszczeń w mojej okolicy. Mimo to budynki zwykle nie zawalały się w moim rodzinnym mieście, nawet podczas silnych burz.

Rukshana odbudowywała, odbudowywała i odbudowywała tak wiele razy w swoim życiu, że nic dziwnego, że miała talent do projektowania. Wiedziała lepiej niż większość, że rzeczy muszą być użyteczne i trwałe, a także piękne. Miała dobre wyczucie na długo przed pandemią covid-19, co jest istotne. Nie jest sama w wykorzystywaniu swojej wyjątkowej perspektywy do ulepszania otaczającego ją świata . Wiele badań pokazuje , że imigranci wzbogacają i ulepszają gospodarki i społeczności tam, gdzie są mile widziani i mają szansę na rozwój.

Jestem bardzo wdzięczna za to, że poznałam Rukshanę i że zostałam przez nią stylizowana na wspaniałe wspólne świętowanie. Jestem dumny ze wszystkiego, co osiągnęła i mam nadzieję, że wspierałem jej podróż.