Garaż

← Rozdział 1 — Samochód wyścigowy

budzę się nagle.

Pulsujący alarm dochodzący z mojego telefonu na stoliku nocnym brzmi, jakby trwał już jakiś czas. Sypialnia jest ciemna i chłodna.

Chcę zignorować nadchodzący dzień, ale nie mogę. Wyciągam rękę spod ciepłej kołdry i wyłączam alarm. Boli mnie prawa ręka, jak zawsze wcześnie rano.

Zmierzch dopiero zaczyna pojawiać się za oknem mojego mieszkania.

Czy znowu śniłem o katastrofie? To niesamowite, jak często o tym marzę. Albo jak jego części wplatają się w inne sny. Myślę, że to ma sens. Tak traumatyczne wydarzenie musiało pozostawić głębokie wyżłobienia w moim mózgu. Wątpię, żebym kiedykolwiek nimi potrząsnął. Nawet po 7 latach.

Próbuję sobie przypomnieć sen, ale strzępki nieświadomych wspomnień już odpłynęły we mgle, tuż poza zasięgiem.

Najlepiej zapomnieć.

Ta część mojego życia przed katastrofą była niesamowicie jasnym punktem. Radziłem sobie tak dobrze jako względny nowicjusz na poziomie wyścigów F1, szczyt sportów motorowych pod niemal każdym względem. Kilka razy stawałem na podium za swoje występy na torze. Na pewno nie byłem najlepszy. Ale byłem na dobrej drodze i byłem zauważany i rekrutowany przez coraz większe zespoły.

Wypadek zmienił wszystko, kładąc moją karierę wyścigową na stałe.

Większość kierowców we współczesnym świecie wyścigów jest w stanie uniknąć wypadków. Technologia, którą wbudowali w bolidy F1, aby utrzymać kierowców przy życiu, była genialna, ale nie zawsze zapobiegała kontuzjom. Zwłaszcza zderzenia tak brutalne jak moje.

Ze względu na niesamowitą fizykę wokół zakrętu 9, wysłałem się w rekordowy beczkę, obracając się 15 razy i przejeżdżając ponad ćwierć mili, niszcząc przy tym mój samochód, a nawet ochronny kokon.

Obudziłem się w szpitalnym łóżku dzień po wypadku. Poobijany, posiniaczony iz pełnym gipsem zakrywającym moją prawą rękę. Pamiętam, jak moja siostra Suzy była tam razem z moim trenerem wyścigów, Paulem. To był wyraz ich twarzy, którego nigdy nie zapomnę.

Po pokazaniu mi klipów z wypadku poinformowali mnie o mojej prawej ręce. Jak kciuk został zmiażdżony i okaleczony podczas przewrotu. Jak go amputowali, a potem usunęli mi palec wskazujący i włożyli go w miejsce kciuka. Najwyraźniej nie jest to rzadkie rozwiązanie dla utraconego kciuka. Ale cholera. Miałem tylko cztery palce.

„Palec wskazujący zamiast kciuka?” Roześmiałem się: „Czy to znaczy, że będę wskazywał coś środkowym palcem?” Podnoszę gips w powietrze i celuję w trenera Paula.

Śmiali się obaj, ale Paul nie dość. Widziałem trybiki obracające się w jego głowie. Miał tam turbosprężarkę i myślał daleko do przodu. Martwił się czymś więcej niż tylko brakującą cyfrą.

„Jaka jest regeneracja na czymś takim?” Zapytałem: „Jak szybko będę mógł wrócić na siodło?”

„Nie rozmawiajmy o zakupach, stary. Musisz odpocząć."

„Nie wciskaj mi kitu, trenerze. Jak źle może być?

Paul próbował się uśmiechnąć, ale mogłam odczytać jego myśli. Po spędzeniu tylu niezliczonych godzin na treningach z nim na torze, zwykle mogłem przewidzieć, co zaraz wyjdzie z jego ust, zanim to się stało. Był szorstkim i niecierpliwym człowiekiem. Nie upiększyłem rzeczy. Ale miał wielkie serce i słabość do humoru.

Tego dnia w jego uśmiechu nie było humoru. Od razu zaczęło do mnie docierać, że ta kontuzja może mieć wpływ nie tylko na mój sezon.

Okazuje się, że utrata przeciwstawnego kciuka ma dość poważne konsekwencje, jeśli chodzi o chwytanie i operowanie kierownicą samochodu wyścigowego, zwłaszcza gdy ciągniesz 5 bocznych G na ciasnym zakręcie. Mój uścisk nigdy nie byłby taki sam.

Zapalam światło w łazience, aby rozpocząć poranną rutynę, przeglądając się w małym lusterku nad umywalką. Oszołomiony i rozczochrany od snu. Długie włosy i krótka broda. Niektórzy powiedzieliby, że przystojny, ale ja myślę po prostu „wyprany”.

Patrzę na swoją prawą rękę i unoszę ją, by zgiąć się przed lustrem. Palec wskazujący wygląda dziwnie w miejscu kciuka. Za mały i cienki. Jak obca ręka.

Przyzwyczajenie się do tego po wypadku nie zajęło dużo czasu. Odbudowałem siłę chwytu, więc mogłem zrobić wszystko, co mógł zrobić ktoś z pięcioma palcami, z wyjątkiem wypełnienia standardowej rękawicy.

Naprawdę nie było mi z tego powodu wstydu. W rzeczywistości była to fajna blizna po bitwie i powracający temat w różnych kręgach społecznych. Mógłbym odwrócić każdego i wszystkich, po prostu wskazując na sufit. Zawsze wywołałoby to śmiech.

Mogłem nawet nadal jechać szybko, co często robiłem z samochodami, nad którymi pracowałem.

Ale nie można zaprzeczyć, że deformacja oznaczała koniec mojej kariery wyścigowej. Po 7 latach myślenia o tym, co mogłoby być, większość goryczy i żalu zniknęła. Ale pytanie „co by było, gdyby” było tym, które zaakceptowałem i będę zadawał sobie przez resztę życia.

— —

„Alan, muszę dzisiaj skończyć samochód Sullivana” — mówi Julie, moja szefowa, idąc, patrząc na swój tablet. Potężnie zbudowana kobieta, szybka jak bicz i bez skrupułów z odrobiną psychicznego sparingu, jeśli cofniesz się choćby o cal. Być może czasami trochę szorstka, wiem, że ma do mnie słabość, biorąc pod uwagę naszą historię. Dała mi pracę w warsztacie kilka lat temu, kiedy wydawało się, że wyczerpałem wszystkie inne możliwości po wypadku.

"Zrozumiałem. Prawie z nią skończyłem. Odpowiadam, przewracając się na stołku po podłodze garażu, wyjmując fabryczny reflektor z opakowania i przygotowując się do jego montażu.

Pojazd, nad którym pracuję, został mocno uderzony w przedni panel, więc wymieniam zderzak, reflektor i dwa panele. Brak uszkodzeń konstrukcyjnych. Również nie ma recenzji oprogramowania na ten temat. Wygląda na to, że kierowca nie miał włączonej sztucznej inteligencji podczas wypadku. Szybki rzut oka na historię wideo pokazuje mi, że było to zwykłe zgięcie błotnika z innym pojazdem na parkingu. Przypuszczalnie ten kierowca też nie miał włączonej sztucznej inteligencji.

Kiedy ci ludzie nauczą się, że o wiele bezpieczniej jest pozwolić samochodowi jeździć?

To było niesamowite, co kilka dekad innowacji mogło zrobić dla przemysłu motoryzacyjnego, przynajmniej w porównaniu z pokoleniem mojego ojca. Zdecydowana większość samochodów na drogach to pojazdy elektryczne, a większość z nich jest w stanie samodzielnie prowadzić dzięki wszechobecnej dostępności kompetentnej sztucznej inteligencji. Ale nie wszyscy go używali, zwłaszcza tutaj. Coś w amerykańskiej psychice, między jej kulturą samochodową a zakorzenioną tożsamością niezależności, utrudniało ludziom rezygnację z kontroli nad swoimi samochodami na rzecz komputera pokładowego. Nawet jeśli statystycznie był o wiele bardziej kompetentny niż ludzki kierowca. Kilka dziesięcioleci uczenia maszynowego sprawiło, że samochody nie tylko reagowały szybciej niż ludzie na praktycznie każdą możliwą sytuację na drodze, ale także nigdy nie były rozproszone, zmęczone, emocjonalne ani pijane.

W dzisiejszych czasach widzę nawet sporadyczne ogłoszenia dotyczące usług publicznych kierowane do mnie w różnych strumieniach, zachęcające ludzi do „Zaufania swojemu samochodowi”. Mój tata zawsze mówi, że przypominają mu stare reklamy „Prawdy”, które miały zapobiegać paleniu przez nastolatków.

„Jeszcze jeździsz? Prawdopodobieństwo wypadku jest o 95% mniejsze, gdy pozwalasz prowadzić się samochodowi, a nie na odwrót”.

Nie można jednak winić ludzi. Bez względu na to, jak wszechobecna stanie się jazda ze sztuczną inteligencją, na drogach zawsze znajdą się zagorzali najczystsi kierowcy. Jestem jednym z nich. Chociaż nigdy nie wsiadłbym do czegoś tak prostego jak wyginanie błotników.

Kiedy się rozbijam, robię to dobrze. Uśmiecham się ironicznie, chwytając klucz dynamometryczny czterema palcami i zaczynając instalować reflektor.

Oczywiście ufam AI. Powierzam mu swoje życie, tak jak każdy inny powinien. Statystyka nie jest mi obca. A kto nie lubi włączać sztucznej inteligencji, aby odwieźć go do domu, gdy jest zmęczony lub wypił kilka drinków za dużo? Brak konieczności szukania parkingu był kolejnym ogromnym atutem. Wystarczy szybko wysiąść w miejscu docelowym, a samochód przyjedzie i znajdzie Cię zawsze i wszędzie, gdzie skończysz, jak własnego małego lokaja.

To wszystko są wspaniałe korzyści. Ale to, co kocham najbardziej, to zmaganie się z ogromną mocą, szybkością i zwinnością tych nowoczesnych pojazdów elektrycznych. W przeciwieństwie do czasów silników spalinowych lub silników „ICE”, nie trzeba było już tracić sześciu cyfr, aby uzyskać niesamowitą prędkość lub obsługę. Większość podstawowych modeli pojazdów elektrycznych była dostarczana z całą mocą, jakiej kiedykolwiek potrzebowali, ale była ograniczona oprogramowaniem odblokowanym za pośrednictwem płatnych zapór.

To był przynajmniej jeden z powodów, dla których lubiłem swoją pracę. Miałem boską moc odłączania wszelkich ograniczników wydajności oprogramowania, więc mogłem drażnić się z ograniczeniami każdej konfiguracji samochodu. Po naprawie samochodów moim zadaniem było je prowadzić, aby upewnić się, że wszystkie systemy wyglądają dobrze. Jak mogłem oprzeć się przekraczaniu fizycznych granic czterech opon na chodniku teraz, gdy ograniczenia wydajności zostały utowarowione?

Nasz konkretny garaż był do tego idealny, ponieważ znajdował się na obrzeżach miasta, w pobliżu gładkiej, krętej drogi przez słabo zalesione tereny środkowej Kalifornii. To był tor o długości 5 mil z tylko dwoma odcinkami mieszkalnymi, na których zwalniałem i włączałem sztuczną inteligencję. W międzyczasie droga była jak marzenie o świeżym asfalcie na falujących wzgórzach z kilkoma ciasnymi zakrętami i szerokimi prostymi zakrętami przeplatanymi przez całą drogę.

Pomaga również to, że sztuczna inteligencja sprawiła, że ​​egzekwowanie przepisów ruchu drogowego to już przeszłość. Po co siedzieć cały dzień w policyjnym radiowozie, próbując stworzyć „kontrolę prędkości”, skoro 99% samochodów jechało dokładnie z dozwoloną prędkością? Chociaż to nie znaczy, że nigdy nie mijasz radiowozu jadącego w drugą stronę ani nie zajeżdżasz za nim naprawdę szybko. Kiedy przeprowadziłem się do miasta, byłem pewien, że szybko zaprzyjaźnię się z miejscowym szefem policji, który na szczęście był wczesnym fanem. Na moje szczęście nie miał nic przeciwko uregulowaniu mandatu za przekroczenie prędkości przy kilku drinkach.

Wyścigi samochodów elektrycznych na drogach publicznych są dalekie od moich czasów ścigania się w F1, ale to nie jest nic. Mój tata może się nie zgodzić z tym stwierdzeniem, ale ma problemy z oczekiwaniami.

Jasne, „mechanik EV” był o kilka kołków niżej w hierarchii prestiżu społecznego niż stanie na podium wyścigowym, ale takie było życie.

Staram się znaleźć to, co mnie uszczęśliwia i tego się trzymać.

Poza tym praca jest łatwa. Pozwala mi pracować nad samochodami i odwołuje się do mojego zamiłowania do technologii. Mam bezpośredni kontakt z systemem sztucznej inteligencji, sprawdzając jej wydajność, sprawdzając jej ogólny stan zdrowia, przeglądając parametry incydentów związanych z awariami lub aktami wandalizmu i wszystko inne, co pojawia się między kontrolami. Nauczyłem się nawet, jak interpretować niektóre surowe kody wyjściowe AI, które nie są wbudowane w fantazyjny interfejs użytkownika. Nic tak szalonego jak programiści nie mogą zrobić, ale wystarczy, aby wykryć głębsze problemy. Lubię mówić, że znam język samochodu. Czasami potrafię powiedzieć, co myśli.

Największą zaletą jest to, że sztuczna inteligencja zwykle pomaga dokładnie zdiagnozować, co jest nie tak ze sprzętem samochodu, dzięki czemu fizyczne poprawki są szybkie i proste.

Garaż, w którym pracuję, jest znacznie czystszy niż stare warsztaty mechaniczne pokolenia moich rodziców. Bardziej przypomina ładne biuro techniczne niż brudny garaż.

Duży magazyn jest dobrze oświetlony i czysty, z przeważnie białymi ścianami i gładkimi betonowymi podłogami. Atmosfera była zrelaksowana i efektowna, z okazjonalnym przeszywającym staccato klucza płaskiego lub wiertarki.

Otaczają mnie samochody w różnym stanie, wciągnięte na windy i naprawiane przez moich kolegów. Każdy koncentruje się na własnym projekcie, a niektórzy pracują w tandemie. Wszyscy mają na sobie szaroniebieskie kombinezony z logo Teptic na plecach. Wielu ma słuchawki w słuchawkach, prawdopodobnie grając i sprawdzając komputery w swoich rękach, które są podłączone na stałe do samochodów.

Co najważniejsze, wszyscy wyglądają na zajętych i szczęśliwych.

Kątem oka widzę mojego siostrzeńca, Fostera, wchodzącego przez drzwi garażu z plecakiem na ramieniu. Szkoła musi zniknąć.

Innym powodem, dla którego lubię ten garaż, jest to, że znajduje się między gimnazjum Foster a domem mojej siostry Suzy. Kilka razy w tygodniu wpadał w drodze ze szkoły do ​​domu i spędzał ze mną czas na moim stanowisku, podczas gdy ja kończyłem projekty dnia.

Mój szef zwykle nie ma nic przeciwko. Ma trzech synów, z których wszyscy dorastali w garażu. Jej najstarszy pracuje teraz tutaj, kilka stacji dalej.

Wczołguję się do połowy pod przednią część samochodu, żeby dokończyć montaż reflektora, kiedy zbliża się Foster.

„Hej, wujku. Jak leci?" mówi Foster.

„Hej, tchórzu. Czy ty w ogóle wiesz, co to znaczy?

„Co… Jak to wisi? Tak, myślę, że tak. To jak: „Jak ci się podoba spędzanie czasu?” Prawidłowy?" Widzę, jak nogi Fostera podchodzą i siadają na stołku przed monitorami mojego komputera. „Ale chyba tak naprawdę nie spędzasz czasu, ty pracujesz. Więc to chyba nie dotyczyłoby ciebie.

Uśmiecham się do siebie pod samochodem. Przynajmniej wszystko przemyślał. – Cóż, masz rację co do jednego. Pracuję." Odpycham się spod samochodu i patrzę na niego ze zmarszczonymi brwiami. „Dlaczego zawsze musisz przychodzić i rozpraszać mnie?”

Foster nadal ma na sobie plecak i za dużą bufiastą kurtkę. Jest przystojnym dzieciakiem pomimo swoich rozczochranych brązowych włosów.

„Dokładnie wiesz dlaczego. Któregoś dnia namówię cię słodko, żebyś pozwolił mi prowadzić jeden z tych samochodów. Jak ten!" Wskazuje na rtęciowy samochód przed nami.

"Tak jasne. I musisz odpowiadać przed matką? Odpowiadam: „Pamiętaj, że siadała na mnie, kiedy byłem w twoim wieku. Dostaniesz opiekunkę AI, dopóki nie skończysz 18 lat, Bucko.

Foster marszczy nos. "To jest nie fair. Nie mogę uwierzyć, że podnieśli wiek prowadzenia pojazdu ręcznego do 18 lat. Nie mogę się doczekać kolejnych 4 lat . Nawet nie dają mi szansy! Powinieneś zobaczyć moje umiejętności prowadzenia samochodu w VR”. Jego ręce obracają wyimaginowaną kierownicę, „Jestem najlepszym zawodnikiem torowym z całej mojej grupy przyjaciół”.

– I właśnie dlatego , dobry panie, nie wolno mi na to pozwalać.

Foster przewraca oczami i odwraca się, żeby spojrzeć na komputer. „Więc czy ten jest już naprawiony? Co się stało?"

„Małe wygięcie błotnika. Kierowca nie korzystał z AI. Prawdopodobnie coś podobnego do tego, co by się stało, gdybyś usiadł za kierownicą. Może sprawdzimy, czy wszystko jest w porządku… a potem zabierzemy go na szybką jazdę próbną?

Uśmiech na twarzy Fostera sprawia, że ​​wszystko jest tego warte.

Jasne, to trochę ryzyko. Nie powinienem robić wesołych przejażdżek, nie mówiąc już o zabraniu ze sobą mojego siostrzeńca. Prosta kontrola zamontowanych części polega na rozpędzeniu samochodu do prędkości autostradowej, a następnie natychmiastowym powrocie do warsztatu. Ale co to jest kilka dodatkowych mil? Samochód aż się prosi, by jechać z odrobiną wigoru.

"Znasz zasady. Spotkamy się na tyłach, kiedy tu skończę.

„Czy zamierzasz usunąć ogranicznik wydajności?” – pyta Foster, wstrzymując oddech.

Minęło trochę czasu, odkąd w pełni otworzyłem taki model wydajności. To nie była wielka sprawa, tylko kilka linii kodu. Prosty włącznik/wyłącznik w kodzie eliminujący ograniczenia wydajności producenta dla tego konkretnego modelu.

W dzisiejszych czasach budowa wysokowydajnych silników elektrycznych była tak tania i łatwa, że ​​producenci po prostu montowali je we wszystkich swoich samochodach. Następnie użyli oprogramowania do dyktowania różnych poziomów wydajności w zależności od tego, ile chcesz zapłacić. Połącz sportowe wykończenie z większymi kołami i pakietem oprogramowania poprawiającego osiągi, a nagle zasiądziesz za kierownicą supersamochodu.

Szturcham Fostera biodrem, żeby zrzucić go ze stołka i stanąć przed komputerem. Zsuwa się i uważnie obserwuje, jak moje palce śmigają po klawiaturze. Zdecydowanie nie było to kodowanie hakerów. Zatrzymałem się trochę dłużej na monitach tekstowych i wynikach kodu AI, niż potrzebowałem ze względu na Fostera (a może to było dla mnie?), Aby dodać do iluzji, że robię coś bardziej wymyślnego niż ja.

Wizualna reprezentacja samochodu na ekranie miała zielone znaczniki wyboru na całej planszy, a sztuczna inteligencja wyrażała zadowolenie z aktualnym stanem cycków.

– OK, powinniśmy już iść. Daj mi 10 minut na opuszczenie samochodu i wypisanie się tutaj. Spotkamy się na ulicy, kilka przecznic dalej.

Hej wychodzi, machając i robiąc to na pokaz, „Do zobaczenia jutro, wujku!”

Kończę sprzątanie terenu, kiwam głową kolegom i wskakuję do samochodu.

To był jeden z ładniejszych samochodów Teptic. Pełna limuzyna ze sportowym pakietem luksusowym. Wyglądał jak kot gotowy do skoku z dużymi kołami i gładkimi liniami, które zdawały się nieustannie pochylać do przodu. Wnętrze miało jasnobrązowe skórzane siedzenia, ale poza tym wnętrze było skromne, z wyjątkiem ekranów dotykowych, które ożywały, witając moją obecność.

Wyprowadzam ją z garażu na ulicę, szybko doganiając Fostera, który wsiada do środka.

„Wiesz, o czym myślałem?” Zaczyna natychmiast. Chłopiec ma silnik zamiast mózgu i to mi się podoba.

„O czym myślałeś?”

„Musisz polecieć w kosmos”. - mówi, zdejmując plecak i obracając się w moją stronę.

„Och, znowu to”. Śmieję się bez przekonania. „Czemu mnie to nie dziwi, że wciąż tak myślisz”.

„Ponieważ to prawda.” Foster błagał: „Czy wiesz, co się tam teraz dzieje? Budują miasto w kosmosie!”

Foster przysyłał mi linki wideo opisujące niektóre z mega projektów realizowanych na niskiej orbicie okołoziemskiej, ale unikałem ich oglądania. Jasne, kosmos wydaje się całkiem fajny, ale brzmiało to jak ścieżka życia dla kogoś innego. Co facet taki jak ja, wyblakły mechanik w średnim wieku, udający, że naprawia oprogramowanie AI, musiałby wnieść w kosmos? Wybrałam swoją drogę i jestem z niej zadowolona. Obejmuje cztery koła mocno osadzone w matce ziemi i jej pięknie utwardzonych drogach.

– To fajnie, kolego. Zachęcam go: „Nie mogę się doczekać, kiedy pewnego dnia zostaniesz astronautą i zamieszkasz w kosmosie. Ale tak jak ci mówiłem, życie w stanie nieważkości nie jest dla mnie. Wolę nawigację w 2D.” Wciskam pedał przyspieszenia i sprawiam, że samochód dramatycznie podskakuje do przodu, błagając, by mnie puścił. „Teraz zapnij pasy”.

Foster zapina pas bezpieczeństwa i zapina go. „To niesamowite, co oni tam budują. Nie uwierzyłbyś, jakie robią postępy. Zbliżają się do 10 000 ludzi na orbicie!

Dokładnie. Założę się, że lista oczekujących na lot w kosmos była 100 razy większa. Zdobycie biletu w kosmos wymagało specjalizacji i przeszkolenia. Nie byłem budowniczym, naukowcem, inżynierem ani projektantem. I chociaż część mnie jest podekscytowana pomysłem lotu w kosmos, ponieważ wiem, że to się nigdy nie wydarzy, wolę to wyłączyć i skupić się na tym, w czym jestem dobra.

Wciskam pedał przyspieszenia i samochód skacze do przodu, niesamowity moment obrotowy dwóch silników elektrycznych przepływa przez cztery grube opony, gdy samochód natychmiast pożera prostą przed nami. Twarz Fostera rozciąga się w szerokim uśmiechu.

Zwalniam samochód i wprowadzam go w pierwszy zakręt, pozwalając pluszowym kubełkowym fotelom utrzymać nasze ciała w miejscu. Przyspieszam z zakrętu, a Foster kontynuuje po zadowolonym westchnieniu: „Wiesz, że budują tam miasta, prawda? Do ich budowy używają tych niesamowitych, małych, sterowanych przez ludzi kapsuł. Tysiące z nich, wszyscy brzęczą i budują mega struktury”.

Kontynuujemy pokonywanie kilku łatwych zakrętów, samochód ciągnie nas do przodu jak proca na każdym z nich. Zaczynam zwalniać przez słabo zalesiony skrawek krajobrazu, gdy zbliżamy się do ulicy mieszkalnej. Przed pierwszym znakiem stop włączam sztuczną inteligencję i odwracam się twarzą do Fostera, poświęcając mu całą swoją uwagę. Rozgląda się po domach, które powoli zaczynamy mijać, po chodnikach i na podwórkach spacerują dzieciaki wracające ze szkoły. Nie dość, że jazda po mieście jest nudna, to jeszcze bezpieczniej jest korzystać z komputera w towarzystwie ludzi.

Foster kontynuuje: „Mój najlepszy przyjaciel Tommy, jego tata, pracuje w kosmosie na kapsułach. Myślę, że je naprawia, czy coś. Prawdopodobnie jest teraz dosłownie w kosmosie. Ale on wraca do domu w ten weekend na urodziny Tommy'ego. Powinieneś przyjść i go poznać. Właściwie Tommy mówi, że chce cię poznać. Myślę, że jest twoim wielkim fanem.

Śmieję się głośno. Wciąż miałem fanów? Minęło trochę czasu, odkąd to słyszałem. Nie mogę powstrzymać się od uśmiechu. „Więc jest fanem wyścigów, co? Przypuszczam, że mogę z nim pogadać o małym sklepiku.

Foster wygląda na podekscytowanego: „Fajnie! Tommy będzie wniebowzięty. Jego tata opowie nam wszystkim o tym, jak teraz ścigają się z kapsułami w kosmosie. Cóż, nie ściga się z nimi, ale ludzie, z którymi pracuje, tak. Tommy mówi, że to niebezpieczne.

„Wyścigi w kosmosie. Teraz jest koncepcja”. – mówię, gdy samochód skręca w główną drogę prowadzącą z powrotem do garażu. Wyłączam sztuczną inteligencję i przyspieszam przez znajomy zestaw zakrętów. W drodze powrotnej nie naciskam tak mocno, ale Foster nadal wydaje się dobrze bawić. Pytam go: „Jesteś pewien, że nie szukasz tylko podwozu na imprezę?”

— Cóż, tak, to też. Mama wyjechała w ten weekend.

„Ha! Tak myślałem. Jasne, mogę ci pomóc, o ile nie muszę pracować. A wygląda na to, że tak może być.

Gdy garaż wraca do widoku, kto stoi na zewnątrz, ale Julie nie wygląda na zbyt zadowoloną z rękami skrzyżowanymi na piersi i stukaniem stopą w chodnik. Uśmiecham się szeroko, kiedy podjeżdżamy, opuszczając szybę po stronie kierowcy.

„Hej szefie. Ten wydaje się być w szczytowej formie. Sullivanowie powinni być… – przerywa mi.

„Dlaczego upierasz się przy zachowywaniu się jak dorastające dziecko? Jakbym nie mógł śledzić wszystkiego, co robisz z tymi samochodami? Zapytała surowo, z szeroko otwartymi oczami, gdy kładzie obie ręce na dachu samochodu i patrzy na mnie przez okno, sprawiając, że czuję się mały, „Wiem, że pojechałeś poza 5th Street. Wiem, że zniosłeś wszystkie ograniczenia prędkości. I zaczyna mnie męczyć przypominanie ci, że te samochody nie są twoimi zabawkami. Witaj, Fosterze.

„Witam, pani Lynch! Czy to ważne, że to moje urodziny?

"Nie, nie jest. Wiem, kiedy masz urodziny, dzieciaku. A ty już tego próbowałeś.

Uśmiecham się do niej nieśmiało. Nie ma sensu szukać wymówek. Zna mnie zbyt dobrze.

„Niezwłocznie zwróć samochód do odbioru przez klienta. Odesłałem twojego kolegę Charliego do domu, więc możesz dzisiaj dokończyć jego projekt. Pełna modernizacja systemu AI potrzebna do jutra rano. Zobaczymy się w środku, panie Rockstone. Z sapnięciem odpycha samochód i wraca do garażu.

„Przepraszam, że wpakowałem cię w kłopoty. Ponownie." Foster mówi ze zmarszczonym czołem.

„To nie twoja wina, kolego. Ale prawdopodobnie najlepiej wstrzymamy się trochę z jazdami próbnymi.

Rozdział 3 — Urodziny →