Akty autystyki artystycznej

Opowieści o nieoczekiwanym spektrum: część pierwsza

Nie powinno to mieć żadnego znaczenia dla nikogo, kto już mnie zna. Na dobre i na złe, jestem tym samym Timem, którym zawsze byłem. Ale dla mnie to robi różnicę, której szukałem przez całe życie — wreszcie wiedzieć, że tak naprawdę jestem… autystyczny.

Dobrze jest znać powody, dla których przodujemy w niektórych rzeczach, a ponosimy porażki w innych. Zwłaszcza, gdy przeszedłeś przez całe życie, nie wiedząc, że w rzeczywistości istniały powody, dla których tak się zachowałeś. Podobnie jak wiele niezdiagnozowanych osób autystycznych, wykonałem ogromną pracę, dopasowując się do grup społecznych i środowisk pracy. Pomyślałem, że muszę się bardziej postarać, bo jestem słabszy . Teraz, po postawieniu diagnozy, zdaję sobie sprawę, że wcale nie byłem gorszy. Po prostu byłem inny.

Dźwięk
Przez ponad 25 lat pracy z muzykami ani oni, ani ja nie wiedzieliśmy, że cierpię na przeciążenia słuchowe, zarówno na próbach, jak i na scenie. Byłem po prostu wdzięczny, że znalazłem się w pokoju z utalentowanymi osobami, które grały muzykę, którą napisałem. Nigdy nie przyszłoby mi do głowy, żeby to narażać. Nawet jeśli oznaczało to udawanie, że wszystko jest w porządku. Ale przejście od dźwięku w mojej głowie do rzeczywistości nie jest łatwym przejściem. Utrudniło to moją komunikację z wieloma muzykami na przestrzeni lat.

Uzyskanie późnej diagnozy jest jak zdjęcie zasłony ze wszystkich drogowskazów. Drogowskazy, którymi teraz mogę podążać, a jeśli ktoś wokół mnie chce, może też podążać. Diagnoza dała mi siłę i dlatego chciałam o tym napisać. Dla dorosłych, którzy podejrzewają, że mogą być w spektrum, postawienie diagnozy może przynieść objawienie i ulgę, o której nigdy nie wiedziałeś, że potrzebujesz.

Maskowanie
„Maskowanie” jest tym, co robią autyści, aby się dopasować. Moje maskowanie było jak wszystko inne, w co kiedykolwiek się zapisałam: ekspertem, kompulsywną, obsesyjną pracą miłości, którą zawsze można rozpoznać po jej perfekcyjnym wykonaniu. Fałszerstwo działa na wszystkich poza mną, a jak powie ci każdy samoświadomy aspie, psychiczne i emocjonalne wyczerpanie oraz wypalenie związane z dopasowaniem się (kiedy nikt inny nie patrzy) jest jak życie z chorobą, na którą nie ma lekarstwa.

Autyzm nie jest chorobą. Jest to stan, który wpływa na sposób, w jaki wchodzimy w interakcje w inny sposób niż otaczający nas świat, który jest inny niż u osób neurotypowych. Jest również unikalny dla każdej osoby w spektrum. Mój autyzm przynosi codzienne objawienia, zarówno dobre, jak i złe. Ale przeważnie dobre, a czasem oszałamiająco cudowne. Ostatnio poinformowanie kogoś, że jestem autystyczny, gdy go spotkałem, poprawiło komunikację i nie czułem się niezdolny. Mam szczęście, że nie potrzebuję nadzoru, jak niektórzy ludzie ze spektrum. Chociaż zdolność do samodzielnego zarządzania przynosi własne oszustwa. Kiedy nie jesteś zdiagnozowany, masz fałszywe wrażenie, że funkcjonujesz jak wszyscy inni. I teraz wiem, że z historycznego punktu widzenia przyniosło to wielkie trudności w moim życiu.

Autystyka artystyczna
Moje ekscentryczne lub nieortodoksyjne zachowanie zostało albo z miłością zaakceptowane, albo gwałtownie odrzucone, co skłoniło wielu do identyfikowania mnie, mówiąc „och, on jest artystą” lub „och, on jest dupkiem”. Okazuje się, że ja też nie. Ale jestem autystyczny.
Tworzę rzeczy z muzyki, filmów i obrazów, aby zrównoważyć zawartość mojej wyobraźni i uniknąć codziennych załamań. Moja muzyka nie była, jak sądziłem ja i inni, artystyczną pogonią. To był mój sposób na uspokojenie mózgu. Mózg, który nigdy nie był w stanie poradzić sobie ze sposobem, w jaki wszyscy i wszystko inne działa na świecie.

Szczególne zainteresowania
Samoleczenie muzyką to coś, czego nauczyli mnie mnisi buddyjscy dokładnie 20 lat temu, kiedy mieszkałem w ich klasztorze w Tajlandii. Ten proces zapoczątkował moją karierę solową. Ale coś głębokiego w tym doświadczeniu nigdy nie pasowało do późniejszej kariery.

Nie wiedząc, czego szukam, bardzo intensywnie szukałam czegoś w moim życiu, odkąd wróciłam z Tajlandii. Szukałem w piosenkach, publiczności, albumach, koncertach, harmonogramie, branży i systemie, w którym żyłem. Ale nadal czułem pustkę.

Dopóki nie zdałem sobie sprawy, że czynność samoregulacji, którą uprawiam z muzyką od dziecka, wcale nie jest praktyką artystyczną. To autystyczny. Nie mam artystycznych zainteresowań. Jednak moje dążenie do równowagi i wewnętrznej harmonii czasami wygląda jak sztuka. I te dążenia przejawiały się jako nowy album każdego roku przez ostatnie dwie dekady. A moja kariera nie była karierą. Zawsze był i nadal jest stanem szalenie nienadzorowanym i niezdiagnozowanym.

Wdzięczność
Chcę podziękować mojemu lekarzowi, klinice ASD w szpitalu South London and Maudsley, która zdiagnozowała mnie w 2022 roku, grupie Asperger London Area za prowadzenie mnie w kierunku lepszego zrozumienia siebie (i innych osób ze spektrum). Dziękuję także Waterbear College of Music w Brighton za ich wzorowe podejście do neuroróżnorodności oraz za istotną pracę The National Autistic Society, mającą na celu skierowanie dyskusji na temat neuroróżnorodności do zdrowszego, bardziej integracyjnego społeczeństwa.

Ale przede wszystkim dziękuję mojej partnerce Kate Alderton za wspieranie mnie z taką cierpliwością, czułością, mądrością i zrozumieniem w głębokiej podróży samopoznania, która bez cienia wątpliwości dała mi coś, czego nigdy nie miałam, dopóki nie zostałam zdiagnozowana : powód, by kochać siebie.

Moja mama zawsze mówiła : „Cóż, on jest inny, prawda?” . Miło wiedzieć, że teraz wiem, jak znaleźć innych, w tym małym procencie naszej bardzo pięknej i bardzo dużej, neuroróżnorodnej planety. Moja przeszłość wygląda teraz zupełnie inaczej. Wszystkie kawałki pasują. I patrzę w przyszłość z większym optymizmem niż kiedykolwiek wcześniej. Oto przyszłość, ale z pełną świadomością, że moje osiągnięcia ORAZ moje wady to dwie strony tej samej monety. Maska jest zdjęta!

Dziękuję wszystkim, którzy zawsze akceptowali mnie taką, jaka jestem. Ja też zaczynam rozumieć, jak to jest akceptować mnie. A jeśli kiedykolwiek przyłapałeś mnie na machaniu rękami, teraz wiesz dlaczego!

Tim Arnold jest piosenkarzem, autorem tekstów i autorem, nagrał i wydał 25 albumów. Jest także mentorem w WaterBear College of Music w Brighton.