Mile z Meksyku: 3,8

Mile do Utah: 787,1

Skid zawiózł mnie wczoraj rano na lotnisko. Przytulanie go na pożegnanie było dla mnie takie słodkie i trochę trudne. To będzie nasza najdłuższa rozłąka - około dwóch miesięcy. Pocałowałem go na pożegnanie i wyruszyłem do San Diego, a następnie do Tucson na moją pierwszą samotną wędrówkę. Uff!

Szef kuchni, Feinschmecker i mała Piper zabrali mnie z lotniska w San Diego na mini-wycieczkę do Tucson (nazywaliśmy to „Tuck-son” — tak dla zabawy). Dostałem się do hotelu tuż przed północą zeszłej nocy (straciłem godzinę ze zmianą czasu), prawie uporządkowałem mój plecak, wziąłem gorący prysznic i rozbiłem się. Pożegnałem kolejne słodko-gorzkie pożegnanie z moimi drogimi przyjaciółmi (i pierwszymi aniołami szlaku AZT!) tego ranka. Szef kuchni dał mi nawet odwodnione spaghetti, co przypomina mi, jak wiele lat temu dostała swoje imię próbne w Julian na PCT. Nie mogę uwierzyć, że to już pięć lat. Wow.

Moja koleżanka ze szlaku, którą poznałam przez grupę AZT na Facebooku, Anastasia, i jej rodzice, Joe i Cynthia, którzy są mieszkańcami Tucson, zabrali mnie z hotelu około 8:30. Natychmiast poczułem się mile widziany i wygodny z rodziną, a my mamy przyjemną przejażdżkę i dobre pogawędki przez następne dwie godziny do południowego końca. My zobaczyliśmy pronghorn antylopę na podjeździe stojącym w polu- TAK chłodny! Zauważyłem też sępa wygrzewającego się w słońcu na innym trawiastym polu – coś, co stało się dla mnie swego rodzaju symbolem (oczyszczanie; odnowa; energia ze słońca).

Południowy koniec AZT znajduje się w DÓŁ od przełęczy Montezuma prawie dwie mile. Jest trochę stromo i zajęło nam trochę czasu wędrówka w dół iz powrotem. Myślałem o luźnym pakowaniu, ale doszedłem do wniosku, że może to dobry moment na małą „rozgrzewkę”, aby upewnić się, że nic nie jest nie tak. Roadrunner przebiegł przez szlak przede mną niedaleko końca - być może symbol szczęścia!

Zrobiłem kilka zdjęć na końcu na meksykańskiej granicy i zrobiłem sobie miłą przerwę na przełęczy Montezuma, żeby coś przekąsić. Zdałem sobie sprawę, że mój głupek napełnił tylko 1,5 litra wody — bo w mojej głowie „do Bathtub Spring jest tylko 8 mil!” Nie wziąłem pod uwagę, że wypiję pół litra jeszcze przed przybyciem na przełęcz Montezuma, ORAZ nie wziąłem pod uwagę 2 mil do końca. ALSO nie uwzględniło stromego podjazdu, w który uderzyliśmy od razu po opuszczeniu przełęczy Montezuma na grani. Nawet nie dotarliśmy dzisiaj do Bathtub Springs!

Na szczęście A. Anastasia miała DUŻO wody (5 l), a B. kilka mil dalej znajdowało się pełne koryto obok starego szybu kopalnianego, który został zablokowany na zboczu góry, aby nie dopuścić ludzi. Anastasia uprzejmie dała mi L i byłem w stanie wypełnić kolejne L z koryta, aby dostać się jutro do Bathtub Spring (może nawet wcześniej). Wyciągnięta lekcja: NIE będę bagatelizować wody ani nawet używać praktycznych zasad 1 l/5 mil. Muszę zabrać trochę więcej i odbiorę trzecią butelkę L w Patagonii, kiedy wejdziemy.

Widziałem dziś po drodze DUŻO turystów AZT, którzy szli drogą gruntową - zakładam ścieżkę rowerową w Arizonie na niższych wysokościach. Zatrzymałem się, żeby porozmawiać z jednym, Taylorem, który powiedział, że minął kilka grup schodzących z Miller Peak, które powiedziały, że jest zbyt śnieżno, więc zdecydował się przejechać szlakiem rowerowym (który przecina i prowadzi przez większość AZT. „AZT”, ale na niższej wysokości – nie nad szczytami Sky Islands lub innymi wyżej położonymi częściami szlaku. Planowaliśmy z Anastasią po prostu dostać się na pokaz i zobaczyć, jak to wygląda, a następnie podjąć decyzję.

Na przełęczy Montezuma spotkaliśmy dwóch turystów, Jibbsa (sp.?) i Crocsa. Jibbs przeszedł CDT i część szlaku FL, skąd pochodzą. Rozmawialiśmy krótko o śniegu i wydawało się, że nie martwią się zbytnio.

Po pożegnaniu z Joe i Cynthią, Anastasia i ja ruszyliśmy stromym podejściem w stronę Miller Peak. Była już druga po południu. Zrobiliśmy wiele przerw na oddech i zatrzymaliśmy się, aby podziwiać zapierającą dech w piersiach pustynię Sonora z jej otwartymi dolinami i dramatycznie opadającymi łańcuchami górskimi wystającymi z ziemi.

Postanowiliśmy rozbić obóz w pobliżu czwartej mili, gdzie przebiega granica dzikiej przyrody, i spróbować wspinaczki nad przełęczą w pobliżu Miller Peak w godzinach porannych. Szczerze mówiąc byliśmy już zmęczeni wędrówkami i podróżowaniem. Brzmiało dobrze dla mnie!

Przecięliśmy ścieżki z Pluszem, którego spotkałem wcześniej na parkingu. W 2019 roku przeszedł PCT! Zatrzymaliśmy się, żeby chwilę porozmawiać. Później na kolejnej przerwie dołączył do nas Plush i powiedzieliśmy mu o naszym planie biwakowym. Nasza trójka znalazła ładne miejsce na wysokości 7780 stóp – choć nieco odsłonięte, z wyjątkiem pewnej ochrony przed dużym drzewem. Anastasia i ja zostawiłyśmy nasze plecaki i poszłyśmy rozejrzeć się za rogiem następnego kempingu odnotowanego w FarOut (znanego również jako Guthook), który podobno był lepiej chroniony. Zamiast tego znaleźliśmy śnieg! Linia śniegu około 7800. Szczerze mówiąc, wyglądał mi na szkic! Pewien wędrowiec, który wracał z Miller Peak, powiedział, że to trochę szkic i zdecydowanie używa mikrokolców. Plush nic nie przyniósł, więc jutro sprawdzimy. Umówiliśmy się, że jeśli któryś z nas poczuje się nieswojo, zejdziemy na dół i zrobimy trasę rowerową.

Nie będę kłamać – czuję się nieswojo, wręcz przerażona. Nie jestem pewien, czy to tylko moje zmęczone nerwy, czy całe „siedzenie strachu”, które mnie dopadło, ale jestem trochę zarysowany przez to gówno. Zobaczymy jednak, jak to będzie wyglądać jutro…

W każdym razie, chłodny ten wieczór - prawdopodobnie lata 30-te, może 40-te. Chłód wiatru. Wokół naszego namiotu wieje 20–25, może 30 mil na godzinę. Jest bardzo głośny. Już mi zimno, ale będzie dobrze, jak się wtulę w śpiwór. Skończyło się na tym, że Anastasia i ja dzieliliśmy noc w moim 2-osobowym namiocie. Nadal udało nam się zjeść smaczną kolację (ja, szef kuchni przywiózł mi nawodnione spaghetti!) i odbyć niezłą rozmowę. i śmieje się. Fajna zabawa w poznawanie nowych ludzi.

Witam. Lepiej spróbuj się rozgrzać i przespać! Czekać na dalsze informacje…