Banalność zła

Niedawny proces o morderstwo Alexa Murdaugha rzucił nieco światła na wewnętrzną naturę zła.

W ostatnich tygodniach proces Alexa Murdaugha, wybitnego adwokata z Południowej Karoliny, przykuł uwagę całego narodu, a być może nawet całego świata. Murdaugh został oskarżony i ostatecznie skazany za podwójne zabójstwo swojego syna Paula i jego żony Maggie. Został skazany na dwa kolejne wyroki dożywocia, bez możliwości zwolnienia warunkowego.

Dlaczego właśnie te morderstwa tak bardzo poruszyły naszą zbiorową wyobraźnię?

Być może dlatego, że dla wielu z nas może się to wydawać nie do pomyślenia, że ​​potomek tak prominentnej rodziny, zamożnej rodziny, która była właścicielem ogromnej firmy prawniczej i która od pokoleń zasadniczo kontrolowała znaczną część systemu prawnego w Karolinie Południowej, mógł upaść tak nisko, zastrzelić własnego syna ze strzelby, a żonę z karabinu.

Naturalne jest pytanie, w jaki sposób zwykli ludzie mogą przemienić się w demoniczne stworzenia zdolne do nieopisanych czynów zła. „Jak coś takiego mogło się stać?” często zadajemy sobie pytanie.

Dowody, które zostały przedstawione na rozprawie, dostarczyły pewnej jasności, ale podstawowa tajemnica zła wciąż pozostaje. Dowiedzieliśmy się, że Murdaugh cierpiał na uzależnienie od opioidów. Dowiedzieliśmy się, że był na skraju załamania finansowego w wyniku swoich obrotów i handlu. Dowiedzieliśmy się również, że aby wesprzeć swój wygórowany styl życia, Murdaugh nie wahał się ukraść milionów dolarów swoim klientom.

W szczególności w jednym przypadku, w przypadku Hakeema Pinckneya, który został sparaliżowany w wyniku wypadku samochodowego w 2009 roku, Murdaugh zarobił 4,1 miliona dolarów na opłatach prawnych i rzekomo ukradł kolejny milion dolarów należnych klientowi. Rzekomo wykorzystał część funduszy na wynajęcie prywatnego odrzutowca na mecz baseballowy. W międzyczasie Hakeem zmarł dwa lata później, kiedy jego respirator był odłączony od prądu przez ponad 30 minut w jego domu opieki.

Jak ludzie mogli upaść tak nisko? Okradanie osoby z porażeniem czterokończynowym? Czy można sobie wyobrazić coś gorszego?

Relacjonując proces Adolfa Eichmanna, który odbył się w Jerozolimie w 1961 roku, Hannah Arendt pisała o „banalności zła”. Eichmann odegrał kluczową rolę we wdrażaniu „ostatecznego rozwiązania”. Kierował masowymi deportacjami milionów Żydów i innych osób do gett i ośrodków zagłady. Jako taki był jednym z głównych organizatorów Holokaustu. Izrael schwytał go i ostatecznie został uznany za winnego i powieszony.

Hannah Arendt wyjaśniła swoją ideę „banalności zła” w następujący sposób:

„Zło bierze się z braku myślenia. Wymyka się myśleniu, gdy tylko myśl próbuje zaangażować się w zło i zbadać przesłanki i zasady, z których się wywodzi, jest sfrustrowana, ponieważ niczego tam nie znajduje. To jest banalność zła”.

Opisując Eichmanna, Arendt wyjaśnia, że:

„Poza niezwykłą pracowitością w dbaniu o swój awans, nie miał żadnych motywów… Po prostu, mówiąc kolokwialnie, nigdy nie zdawał sobie sprawy z tego, co robi. To właśnie bezmyślność – coś, co bynajmniej nie jest tożsame z głupotą – predysponowało go do tego, by stać się jednym z największych zbrodniarzy tamtego okresu… Nie można wydobyć z Eichmanna żadnej diabelskiej czy demonicznej głębi…

Arendt konkluduje:

„To, że takie oddalenie od rzeczywistości i taka bezmyślność mogą siać większe spustoszenie niż wszystkie złe instynkty razem wzięte, które być może tkwią w człowieku – to była lekcja, której można było się nauczyć w Jerozolimie”.

Kiedy więc szukamy odpowiedzi na pytanie, w jaki sposób dana osoba mogła popełnić ten lub inny czyn zła, rzeczywistość leżąca u podstaw może nie być tak głęboka, jak się spodziewamy. Motywacja przestępcy niekoniecznie musi odpowiadać moralnej głębi lub znaczeniu jego przestępstwa. Być może zaczął wierzyć w pewne rzeczy o sobie io świecie, w którym żył, i postanowił działać zgodnie ze swoimi przekonaniami, skłonnościami lub spostrzeżeniami, nie zastanawiając się zbytnio nad konsekwencjami.

Ludzie często czują się uprawnieni do działania w oparciu o swoje postrzeganie rzeczywistości, niezależnie od tego, jaki wpływ mają na to inni. Murdaugh być może czuł się uprawniony do życia w bogactwie i władzy, nawet kosztem dobra swojej rodziny i klientów. Putin najwyraźniej czuje się uprawniony do realizacji swoich ideologicznych ambicji, nawet kosztem niezliczonych istnień ludzkich, a być może nawet dobra własnego narodu.

Nasze przekonania, skłonności i postrzeganie często decydują o tym, jak działamy. Dlatego być może nadszedł czas, aby przemyśleć niektóre z naszych przekonań na korzyść tego, co ma sens. Być może nadszedł czas, aby przefiltrować niektóre z naszych przekonań przez uniwersalny moralny pryzmat zdrowego rozsądku.

Zamiast wierzyć w to, w co chcemy wierzyć; dlaczego nie wierzyć w to, co ma sens?

Zamiast skakać do fałszywego przekonania i racjonalizować, dlaczego mamy rację; dlaczego nie użyć przede wszystkim racjonalności, aby dojść do tego, w co naprawdę warto wierzyć?

W doskonalszym świecie zdrowy rozsądek – zbiorowa mądrość zrodzona ze wspólnych doświadczeń – będzie inspirował nasze myślenie, kształtował naszą mowę i kierował naszymi działaniami.

W naszym podzielonym świecie zdrowy rozsądek jest wspólnym mianownikiem.

Często istnieje ścisła równowaga między siłami dobra i siłami zła, być może dlatego, że wzajemnie się definiują. Sprawy mogą pójść w obie strony, a wszystko, co znamy i kochamy, wisi na włosku. Dlatego sensowne jest zrobienie wszystkiego, co w naszej mocy, aby przechylić szalę na naszą korzyść.

Jeśli możesz poświęcić 5 minut, obejrzyj nasz film „What is the Missing Piece for Green?” aby lepiej zrozumieć, jak możemy stworzyć świat, który ma więcej sensu.