„Bracie, gdzie jesteś? (2000)

Pierwsza dziesiątka moich braci Coen — tom 5.

Chociaż znalazł się na liście moich 5. wszechczasów ulubieńców filmowych braci z Minnesoty, był to prawdopodobnie pierwszy film w ramach ich ogromnego działa, który naprawdę starałem się pokochać, ale teraz uwielbiam. Dlaczego? Za występ Johna Goodmana (lata po podobnej roli w Bartonie Finku i lata przed Inside Llewyn Davis ) oraz za powracającą dziwaczną piękność, jaką jest John Turturro. Tim Blake Nelson w końcu miałby dla siebie własny film braci Coen ( The Ballad of Buster Scruggs ), a George Clooney rozpoczynał własne role braci Coen zatytułowane „trylogia idiotów” , a Clooney z pewnością jest „w dobrej wierze!” Tutaj.

To dziwny film, nawet jak na braci Coen, a oto mój oryginalny artykuł na temat kariery filmowców, a także O bracie, gdzie jesteś? odtworzony w całości.

Trzymajcie się wszyscy po słonecznej stronie!

Świat według braci Coen

„Trzymaj się słonecznej strony, zawsze po słonecznej stronie. Trzymaj się słonecznej strony życia”.

Oparta na „Odysei” Homera, ale osadzona w kryzysie Mississippi lat 30., to kolejna komedia braci Coen, która na pierwszy rzut oka tak nie wygląda! Ale z zawieszonym niedowierzaniem i mocno przygryzionym jęzorem to prawdziwa radość, a dwanaście lat później zyskało status kultowego i klasycznego cytatu. Otwierający się w czarno-białych odcieniach przypominających sepię, nasi trzej główni bohaterowie uciekają z więziennego gangu łańcuchowego i szybko przesłanka zostaje ustalona, ​​aby znaleźć ukryty skarb, o którym zawsze mówił „Everett McGill”, znakomity George Clooney. Od jednej ucieczki do drugiej i dzięki mądrym słowom niewidomego w drodze, zaprzyjaźniają się również z czarnym gitarzystą i występują jako „Soggy Bottom Boys”, szukając swojej pełnej skarbów nagrody. Oh, i jest chrzest w lesie ze zborem pojawiającym się znikąd i strzelanina z Baby Face Nelson. Wszystko w ciągu pierwszych dwudziestu minut i wszyscy jak bracia Coen.

To szaleństwo! I to jest radość! A historia dosłownie dopiero się zaczęła.

Gwiazdą jest Clooney jako „Everett McGill”, elokwentny i wykształcony, z przodu i pośrodku obiektywu kamery. Staje się oczywiste, że to w zasadzie jego historia, a kamera wzmacnia ją ciągłymi zbliżeniami i odniesieniami do niego. W towarzystwie „Delmara O'Donnella” (Tim Blake Nelson) i „Pete'a Hogwallopa” (John Turturro), trójka głównych bohaterów jest doskonała razem i zawsze przezabawna. Uzupełnieniem jest obsada epizodów, od Michaela Badalucco jako „BabyFace Nelson”, poszukiwanego przestępcy, którego występ krzyczy z ekranu, po Johna Goodmana jako „Big Dan”, szybko mówiącego sprzedawcę, którego scen kryminalnych jest za mało. Charles Durning ponownie powraca do filmu braci Coen i jak zawsze jest doskonały jako „Pappy O'Daniel”, ekstrawertyczny lokalny gubernator i rola Holly Hunter jako „Penny” jest lekka, subtelna i fachowo wykonana. Podobnie jak w przypadku wielu filmów braci Coen, sam język jest ważną postacią i jest wybitnie cytowany. „He's Bona Fide” to regularna riposta przeciwko Everettowi McGillowi Clooneya, ale jego wersety „I'm a Dapper Dan Man!” i „Jesteśmy w trudnej sytuacji!”stały się legendą.

Ale południowy akcent i często niezrozumiały język to kolejny kluczowy temat, czasem odpychający, ale jako całość komplementuje film. Po raz pierwszy i właściwie jedyny raz, kiedy Carter Burwell nie dostarczył ścieżki dźwiękowej, T-Bone Burnett zdobył to z minimalną i subtelną ogólną ścieżką dźwiękową filmu, która graniczy od melancholii do radości i afirmacji życia i jest prawdziwym urokiem. Ścieżka dźwiękowa do filmu, często w rękach samych The Soggy Bottom Boys, jest również prawdziwym urokiem z wyróżniającymi się wersjami tradycyjnych piosenek bluegrassowych, takich jak „I am a Man of Constant Sorrow” i „In the Jailhouse Now”. Inne piękne i, trzeba przyznać, żałobne piosenki są również zaśmiecone przez film, takie jak tytułowy „You are my Sunshine” Normana Blake'a, „Keep on the Sunny Side” The Whites oraz piękny i zapadający w pamięć „Down to the River to Pray” genialnej Alison Krauss. Istnieje wiele, wiele innych piosenek z tego okresu, które często są ironiczne, ale w równym stopniu urocze i zabawne, i doskonale uzupełniają film.

Niemal stały odcień sepii w filmie uzupełnia historię epoki, a dzięki wielu bardzo różnym, ale szeroko otwartym perspektywom do nakręcenia, film jest świadectwem powracającego operatora Rogera Deakinsa, który ponownie był nominowany, ale nie zdobył nagrody Oscara za jego potężną pracę tutaj.

Film momentami powala! Pierwsze dwadzieścia minut, jak opisano powyżej, nie oddaje filmowi sprawiedliwości, ale film jest kontynuowany w tym duchu i jest surrealistycznie dziwny, całkowicie przekonujący i całkowicie zabawny. Prawdziwa radość, która cię oczaruje, z postaciami i historią, która w dużym stopniu rozbawi.

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):

„Blondynka” (2022) „Dobra pielęgniarka” (2022) „Menu” (2022)