Dlaczego poezja?

Pytasz mnie, słodka pszczółko,
Pytasz mnie, dlaczego poezja?

„Pranie ubrań, karmienie dzieci,
oglądanie giełdy, podbijanie ofert
To są rzeczy, które mają sens.
Parkowanie samochodu, sadzenie roślin w doniczkach…
„Ale ja się pytam, ty mi powiedz,
po co do cholery pisać wiersze?”

To jest moje podejście, słodka pszczółko.
To jest moje podejście do poezji

Widzisz plamę i ją myjesz
Mieszasz zupę, wycierasz ślinę
Swojego porywczego dziecka
Widzisz wadę i ją poprawiasz
Pojawia się pytanie, odpowiadasz na nie
Nic złego i nic dzikiego
I dobrze, że robisz! I ja też!
I nadal będzie to robić, dopóki nie umrę.

Widzę to, co ty widzisz, moja pszczółko
, widzę kwiat i widzę ciebie,
widzę pyłek i rosę
, widzę twój trud i widzę jej,
widzę wieczną wspaniałość
i moje serce czuje jedność
w twoim pyłku, wiatr ode mnie.

Pytasz mnie, słodka pszczółko,
Pytasz mnie, dlaczego poezja?

Piszę o kwiecie
Piszę o rosie
Piszę o sile
Mnie, a ty
Piszę o mojej potrzebie wspólnoty
Piszę o cierpliwej świętości
Wiecznego i nowego

Czy nie kochasz swojego umysłu, kochanie?
Nie rozumiesz jego zawiłości?
Kiedy śnisz, czy jest to zgodne
z wyrafinowanymi wytycznymi?
Czy tekst przekazuje twoją tajemnicę?
A może to nie obrazy
odsłaniają twoją rzeczywistość?

Możesz przeczytać „werset” we Wszechświecie.
Wygrywasz tak wiele, gdy zanurzasz się
w ruchach majestatu
swojego wewnętrznego sanktuarium, kochanie.
Odwracanie się plecami do metafory
To w twoim umyśle trzaskanie drzwiami
Pozostawianie klucza na przeciwległym piętrze

Pytasz mnie, słodka pszczółko,
Pytasz mnie, dlaczego poezja?

Jako poeta jestem oknem
Jako poeta jestem drzwiami
Jako wiersz jestem szpikiem
Świętym sokiem, który karmi twoje jądro

Pytasz mnie, słodka pszczółko,
Pytasz mnie, dlaczego poezja?
Myślę, że moja odpowiedź
brzmi: jak możesz sobie na to pozwolić?