Wstęp

W interakcji człowiek-komputer ważne jest projektowanie systemów, z których mogą korzystać wszyscy ludzie, niezależnie od ich poziomu umiejętności. Ta zasada nazywa się projektowaniem uniwersalnym i właśnie omówię ją w tym poście.

Czy jest lepsze miejsce, aby zacząć przyglądać się przykładom projektowania uniwersalnego niż miejsce, w którym studiuję na co dzień? Rzućmy okiem na przykłady dostępnego (i niedostępnego) projektu, które znalazłem na Uniwersytecie Emory.

Metodologia

Przez 24 godziny będę wykonywał swoją codzienną rutynę w Emory. Haczyk polega na tym, że będę korzystał tylko ze ścieżek dostępnych dla osób niepełnosprawnych . Oznacza to, że nie będę mógł:

• użyj dowolnego rodzaju kroków
• otwieraj ciężkie drzwi ciągnione bez automatycznego otwierania drzwi (drzwi pchane są nadal w porządku)
• chodzić po nierównym terenie lub nieutwardzonych ścieżkach

• Okrąg oznacza niedostępne drzwi .
• Prostokąt przedstawia schody bez wygodnej rampy lub windy.
• Strzałka oznacza nierówny teren .

Po ustaleniu zasad zacznijmy mapować dostępność w Emory!

Dzień dobry

Wstaję około 8:30, jem śniadanie, myję zęby i idę na pierwszą lekcję. Mieszkam w Clairmont, dość daleko od głównej części kampusu, więc muszę skorzystać z autobusu, żeby zdążyć na czas.

Moja droga w kierunku przystanku autobusowego prowadzi mnie przez parking, gdzie zauważam całkowity brak schodów czy trudnego terenu. Ma to sens w przypadku pojazdów silnikowych, ponieważ samochody nie mogą wjeżdżać ani schodzić po schodach (oczywiście), ale sprawia również, że poruszanie się po garażu jest dość łatwe. Chociaż jest to prawdopodobnie niezamierzone, jest to doskonały projekt z punktu widzenia dostępności.

Po dotarciu na przystanek autobusowy czas wsiąść do autobusu. Stopień prowadzący do autobusu jest podniesiony, przez co wygląda na to, że nie mogę wejść. Zauważam jednak, że na jednych z drzwi jest przesuwana platforma. Platforma ma możliwość wysuwania się i tworzenia pochylni między ulicą a wnętrzem wahadłowca. Gdybym poruszał się na wózku inwalidzkim, umożliwiłoby mi to jazdę autobusem bez pomocy.

Czas na zajęcia

Kiedy wysiadam z promu, czas udać się na pierwszą tego dnia lekcję. Moja podróż prowadzi mnie do White Hall , jednego z najstarszych budynków na kampusie.

Kiedy już mam wejść do budynku, zauważam, że są tam schody, po których nie wolno mi wchodzić. Pomyślałem sobie: „Nie ma sprawy! Po prostu skorzystam z bocznego wejścia!” i obeszłam budynek. Byłem przerażony, gdy dowiedziałem się, że wewnątrz wejścia do budynku znajdował się jeszcze jeden zestaw schodów, po których będę musiał się wspiąć, zanim dotrę do mojej klasy.

Jedyne rozwiązanie tej zagadki okazało się bardzo nieefektywne i irytujące . Musiałem obejść budynek do wejścia na dolne piętro Białej Sali, a następnie wjechać windą na drugie piętro, gdzie znajdowała się moja klasa.

Problem z projektem tego budynku polega na tym, że nawet na piętrach znajdują się schody. Nawet jeśli część podłogi jest dostępna bez użycia schodów, inna część podłogi może nie być dostępna.

Po tym fiasku w końcu mogłem wejść do klasy. Nie wyszedłem jeszcze z lasu, ponieważ w każdej klasie jest jeszcze więcej stopni. Jedynymi dostępnymi rzędami siedzeń są te z przodu lub z tyłu klasy. Jeśli te miejsca są pełne, ktoś bez umiejętności korzystania ze schodów nie ma szczęścia.

Na szczęście żaden z rzędów nie był pełny, więc mogłem usiąść.

Pora obiadu!

Po zajęciach byłem trochę głodny, więc zdecydowałem się na wycieczkę do Cox Hall na lunch. Wejście do budynku posiada bardzo ładną rampę. Ciągnie się przez całą długość budynku, więc nachylenie nie jest zbyt intensywne, a nawet ma ładny mural, na który można patrzeć podczas schodzenia!

Powrót do Clairmonta

Miałem trochę czasu między zajęciami, więc postanowiłem wrócić do Clairmont na krótką przerwę.

Wracając do mojego budynku, zauważyłem ładny projekt jednej z ramp w pobliżu przystanku autobusowego. Rampa podwaja się podczas opadania, co sprawia, że ​​urządzenie zajmuje mniej miejsca, jednocześnie pozwalając na to, aby nachylenie nie było zbyt nachylone.

Wciąż jednak coś mnie irytowało, gdy wracałem do mieszkania. Przedstawione poniżej drzwi są drzwiami ciągniętymi i nie mają żadnego automatycznego mechanizmu otwierania drzwi. Co więcej, każde drzwi prowadzące do budynku mają ten sam wzór. Oznacza to, że osoby, które nie mogą obsługiwać drzwi przesuwnych, nie mogą wejść do budynku bez wpuszczenia ich przez kogoś innego.

Mylące w tym projekcie jest to, że gdy tylko wejdziesz do budynku, przy windzie znajdują się automatyczne otwieracze drzwi. Jeśli przyciski mogą być tam, dlaczego nie mogą być również na zewnątrz budynku? Rozumiem, że potrzebujesz dostępu do karty, aby wejść do budynku, ale dlaczego mechanizm otwierania drzwi nie miałby działać dopiero po zeskanowaniu karty?

Powrót do klasy

Po jakimś czasie z powrotem w moim mieszkaniu, idę na moje drugie zajęcia tego dnia. Tym razem odbywa się w Centrum Matematyki i Nauki .

To znacznie nowszy budynek niż White Hall, ale jak widać, nadal ma ten sam problem z salą lekcyjną ze schodami, co klasa w White Hall. Gdyby wszystkie miejsca w pierwszym rzędzie były zajęte, nie miałbym gdzie usiąść.

Deszczu deszczu idź sobie

Po zajęciach przyszedł czas na kolację. Po drodze zauważyłem, że stan ścieżki, którą szedłem, pogorszył się w ciągu dnia. Stało się tak, ponieważ przez cały dzień padał deszcz, a cała ta wilgoć sprawiała, że ​​ceglane ścieżki w Emory były dość śliskie.

Ponadto w Gruzji jest wiosna, co oznacza, że ​​wszędzie są pyłki . Pyłek dostaje się między szczeliny cegieł i sprawia, że ​​ścieżki są jeszcze bardziej śliskie . Jeśli ktoś nie miał dobrej stabilności podczas chodzenia, to nawet chodzenie po płaskich ścieżkach mogło być niebezpieczne.

Tak blisko…

Ostatni przykład słabej dostępności, jaki mam, to ten zestaw schodów. Jest tak blisko bycia rampą. Jest tylko jeden lub dwa stopnie co około 15 stóp. Gdyby chodnik rozciągał się zaledwie o około 10 stóp dalej, można by go łatwo przekształcić w rampę. Niestety, tak nie jest, więc zostają nam te „ rodzajowe” schody.

Zjadłem obiad wkrótce po znalezieniu zestawu schodów, a potem nazwałem to dniem.

Mapa z adnotacjami

Po całym dniu korzystania tylko z dostępnych ścieżek, spójrzmy, jak wyglądają mapy z adnotacjami pod kątem dostępności w Emory!

Jaka jest różnica między dostępnym a niedostępnym?

Chciałbym poświęcić ten czas na zastanowienie się nad różnicami między dostępnymi i niedostępnymi ścieżkami. To, co zauważyłem podczas 24-godzinnego okresu korzystania wyłącznie z dostępnych ścieżek, to to, że dostępne ścieżki były zwykle skoncentrowane wokół węzłów komunikacyjnych i obszarów mieszkalnych. Obszar wokół przystanków wahadłowych i mojego kompleksu apartamentów był dość łatwy w nawigacji, korzystając tylko z dostępnych ścieżek.

Z drugiej strony miejsca, które nie były jednym z tych dwóch obszarów, miały dość słabą dostępność. Budynki z salami lekcyjnymi, takie jak White Hall, były szczególnie rażące.

Wiele razy niedostępne ścieżki można było udostępnić za pomocą zaledwie kilku poprawek. Dodanie rampy wzdłuż schodów lub ulepszenie lokalizacji windy znacznie ułatwiłoby dostęp do Emory jako całości.

Wniosek

Korzystanie tylko z dostępnych ścieżek przez 24 godziny było naprawdę otwierającym oczy doświadczeniem. Teraz mam zaledwie przebłysk tego, z czym na co dzień stykają się osoby z ograniczeniami ruchowymi. To z pewnością zmieni sposób, w jaki projektuję w przyszłości, ponieważ w moich projektach będę brał pod uwagę użytkowników o różnych poziomach umiejętności.