FWIW, Tak dla 64

PARYŻ, FRANCJA

11 lutego 2023 r

Gdy zimowe mrozy ustępują, a dni powoli wydłużają się tutaj, na zygzakowatych ulicach 14. dzielnicy, Paryż stoi w obliczu nowej fali protestów. Przez długi czas wydawało się, że strajki i demonstracje na taką skalę, jakie obserwowano w ciągu ostatnich kilku tygodni, przeszły już do historii; Ograniczenia związane z COVID uniemożliwiły takie zgromadzenia. Niestety, Francuzi znów stają do walki przeciwko niesprawiedliwościom – niektórym prawdziwym, ale w większości wyimaginowanym – które dotykają ich naród.

Od zwycięstwa w reelekcji w zeszłym roku Emmanuel Macron zdecydował się pchnąć pełną parą do przodu ze swoją obietnicą podniesienia wieku emerytalnego w kraju, który obecnie wynosi 62 lata. Pierwotnie zamierzając podnieść ten wiek do 65 lat, rząd Macrona wycofał swoją propozycję . 64, co wymagałoby od ludzi przepracowania dwóch dodatkowych lat, aby przejść na emeryturę i kwalifikować się do świadczeń emerytalnych.

Szczerze mówiąc, nigdy do końca nie rozumiałem pojęcia uprawnień. Nie chcę nikogo zanudzać filozofią, ale uważam, że absolutnie nic ci nie przysługuje, chyba że istnieje jakaś umowa lub ktoś jest na tyle hojny, by ci coś dać. Kierując się takimi przekonaniami, jestem zwolennikiem podniesienia wieku emerytalnego od pierwszego dnia zaproponowania reformy prawie pięć lat temu, podczas pierwszej kadencji Macrona. Niezależnie od tego, co myślę o człowieku, który obecnie okupuje Elysée, biorąc pod uwagę okoliczności, ma to ekonomiczny sens. Pomimo ponadprzeciętnego wskaźnika urodzeń we Francji, jak na kraj rozwinięty, jest to wciąż starzejące się społeczeństwo ze stagnacją liczby pracowników utrzymujących stale rosnącą liczbę osób starszych. Co więcej, Francuzi żyją dłużej niż kiedykolwiek wcześniej, a oczekiwana długość życia osiągnęła w ubiegłym roku 82 lata.

Teraz wiem, że najprawdopodobniej głupotą jest przekonywanie przeciętnego Francuza przeciwnego reformie faktami. Wystarczy jedno spojrzenie na szyldy i transparenty pikietujących ulice, by zrozumieć, że ruchem kieruje się bardziej pasja i emocje niż rozsądek. Tak czy inaczej, ktoś musi wyjaśnić sprawę. Tylko wtedy ludzie mogą pogodzić się z rzeczywistością, która zaczyna się od prostej obserwacji, że ostatnie 70 lat było pod każdym względem historyczną anomalią.

Począwszy od okresu powojennego, Francja i większość zachodniego świata korzystała z bezprecedensowej ery pokoju, wzrostu i dobrobytu. A dla tych, którzy mieli szczęście urodzić się w nim jako pokolenie wyżu demograficznego, oznaczało to, że mogli cieszyć się owocami innowacji technologicznych i przemysłowych w tym samym czasie, gdy państwo rozszerzało usługi publiczne i siatkę bezpieczeństwa socjalnego. W przypadku Francji ta epoka obejmowała Trente Glorieuses aż do postzimnowojennej bonanzy zglobalizowanego handlu i rzemiosła. Dzięki wielu idealnie dopasowanym czynnikom rzeczy, które w przeszłości byłyby uważane za nieosiągalne przywileje, takie jak opieka zdrowotna, emerytury i płatne urlopy, stały się normą dla każdego, kto miał szczęście urodzić się Francuzem.

Ale jeden po drugim, te czynniki, które umożliwiły masom dostęp do takich korzyści, teraz spadają – czy to siła ekonomiczna, czy, co najważniejsze, młoda demografia. Nie oznacza to, że nadszedł czas, aby zlikwidować całą siatkę bezpieczeństwa socjalnego i wypatroszyć usługi publiczne. Nie mam na myśli czegoś takiego. Oznacza to raczej, że rząd musi mieć możliwość robienia tego, co musi, aby zapewnić długoterminową rentowność i wypłacalność czegoś takiego jak krajowy system emerytalny. A jeśli wymaga to od ludzi pracy jeszcze przez dwa lata, niech tak będzie.

Nawet po takiej reformie Francja nadal będzie wyprzedzać wielu swoich bogatych odpowiedników, w tym Stany Zjednoczone, gdzie standardowy wiek emerytalny wynosi obecnie 65 lat, ale wkrótce wzrośnie do 67. To, oprócz wszystkich innych korzyści, takich jak opieki zdrowotnej, nadal sprawia, że ​​Francja jest godnym pozazdroszczenia miejscem do życia w porównaniu z krajami cierpiącymi na poważny niedobór usług publicznych. Biorąc pod uwagę trudności gospodarcze, przed którymi stoi świat, oraz napięte finanse publiczne Francji, oczekiwanie takiej samej hojności ze strony państwa, jak w poprzednich dziesięcioleciach, jest nierealne.

Wreszcie, w bardziej ogólnym sensie, francuskie społeczeństwo potrzebuje fundamentalnej zmiany w sposobie myślenia i oczekiwaniach. Nie może być tak wielu strajków i tak wielu konfliktów domowych, jakie widzieliśmy ostatnio za każdym razem, gdy rząd przerabia politykę lub proponuje reformę. Choć może to być typowo francuskie, nostalgia rzadko jest dobrą rzeczą.