Jestem niewidzialny

Dzień 1

Odmowa. Płakałam jak cholera przez pół dnia. Nie mogłem sobie przypomnieć powodu, dla którego przyjechałem do tego obcego kraju i opuściłem dom. Wszystko wydawało się takie dziwne i nieznane.

Zebrałem się na odwagę i wyszedłem na zewnątrz. Moje emocje się nasiliły. Widziałem piękno miasta, ale nie mogłem się nim nacieszyć. Żałowałem, że przyszedłem. Nie zostanę tu na długo.

Dzień 2

Dzisiaj poszedłem dalej i natknąłem się na piękny park z przepięknym jeziorem. Zwróciłam uwagę na kaczki. Byli nienormalnie wielcy i silni, z wyjątkiem jednego małego białego kaczątka. Wyglądał na wystraszonego i niepewnego siebie wśród swoich większych kolegów, ale płynął dalej i płynął z prądem. Ile wysiłku potrzeba, aby dopasować się do tłumu? Spojrzałem na ptaka, ale w odbiciu wody zobaczyłem siebie.

Dzień 3

Spotkałem innych Ukraińców w mieście. Spotykają się co tydzień w bibliotece. Teraz nie jestem sam; Jestem jednym z czternastu!

Brytyjska wolontariuszka dała mi kwiaty i powiedziała, żebym włożyła je do wody, żeby zakwitły. Inni dzielili się ze mną ciasteczkami i chętnie słuchali moich problemów i pomocy. Obchodzi ich.

Razem poszliśmy do kawiarni, do której nigdy nie odważyłbym się pójść sam.

Dzień 4

Mój pierwszy wyjazd poza miasto. Razem z moim gospodarzem pojechaliśmy do Leeds, pobliskiego większego miasta. Dorastałem w metropolii, więc czułem się lepiej – bardziej naturalnie – w tym środowisku. Jednak jest to również miejsce, w którym stałem się taki samotny; miejsce zniszczone przez wojnę; miejsce, z którego uciekłem.

Dzień 5

To był najlepszy dzień mojego pobytu. Poznałem rodziców mojego gospodarza. Przez krótką chwilę byłem częścią kochającej, opiekuńczej i zjednoczonej rodziny, której nigdy nie miałem. Czułem się akceptowany.

Wieczorem zakwitły moje kwiaty.

Dzień 6

Stworzyłem CV i zacząłem szukać pracy. Problem polega na tym, że nie mam pojęcia, co chcę robić w życiu. Chcę studiować, ale pójście na studia wymaga ugruntowania się w tym miejscu. Poza tym brakuje mi terminów. Muszę zdać test z języka angielskiego, który nie jest bezpłatny. Potrzebuję pracy. Ale czy naprawdę chcę tu zostać na tak długo?

Poszedłem na zakupy — małe białe kaczątko wśród mocniejszych ptaków. Ponownie.

Dzień 7

Nadal starałem się o pracę, o wszystko i wszystkich. Otrzymałem kilka odmów i zero odpowiedzi. Nawet kursy angielskiego są dostępne już za miesiąc. Nie opuściłem swojego miejsca. Znowu płakałem. Tęsknię za domem.

Dzień 8

Zaczął się luty, ale dla mnie nigdy się nie skończył. To dopiero 343. dzień tego zimnego, złowrogiego miesiąca. To prawie rok mojego życia jest wstrzymany.

Ciągle szukałem ofert pracy. Może powinienem też aplikować do innych krajów?

Dzień 9

Odwiedziłem Urząd Pracy. Ponieważ nie mam jeszcze pozwolenia na pobyt, pozostaje mi tylko czekać. Trochę pozwiedzałem i znalazłem się samotnie w pobliżu ruin starego zamku. Najwyraźniej reszta ludzi ma pracę lub inne obowiązki do wykonania w godzinach pracy. To było idealne przedstawienie samotności — bycia jedynym człowiekiem w miejscu, które ma być pełne.

Dzień 10

Kolejne ukraińskie spotkanie w bibliotece. Jeszcze jedna radosna chwila. Jestem głęboko wdzięczna wszystkim, którzy organizują takie imprezy dla uchodźców. To pomaga.

Dzień 11

Wybrałem się na samotną wycieczkę do sąsiedniego miasta. Kierowcy autobusów wydawali się poirytowani, że korzystam z darmowych przejazdów. Nie wiedziałem, jak skasować bilet, a oni nie zaoferowali żadnej pomocy. Przez resztę podróży siedziałem cicho i próbowałem wtopić się w otoczenie, udając, że nie istnieję. Najprostsze rzeczy dużo mnie kosztują.

Wieczorem moi przyjaciele bawili się gdzieś daleko. Połączyli mnie online. Byłem z nimi i jednocześnie nie byłem. Nie należę do żadnego świata: tutaj jeszcze nie; tam już nie ma. Czy w ogóle jest dla mnie miejsce?

Dzień 12

Wolontariusze brytyjscy zorganizowali wycieczkę dla nas, uchodźców, ale zgłosiły się tylko dwie osoby. Czy naprawdę jesteśmy tak zjednoczeni? Jestem tylko jedną z czternastu…

Miasto docelowe było piękne, mimo że było przeludnione. Byłem w tłumie, ale nie byłem jego częścią.

Dzień 13

Wyszukiwanie pracy. Pierwszy wywiad. Kolejne odrzucenie. Powód: jestem w innym miejscu. Ma sens.

Pod falą niepokoju reszta dnia jest rozmyta. Chyba poszłam na spacer. Zachody słońca tutaj są niesamowite.

Dzień 14

Uczestniczyłem w wydarzeniu związanym z zatrudnieniem — mój pierwszy networking od dłuższego czasu. To było wspaniałe. Zastanawiam się, czy ludzie widzą katastrofę w moim umyśle. Czy dobrze to ukrywam? A może są zbyt uprzejmi, żeby coś powiedzieć? Nie jestem pewien, czy kiedykolwiek to zrozumiem.

Następne było spotkanie w konsulacie w sprawie pozwolenia na pobyt. Jestem uchodźcą, wyrzutkiem, bez względu na to, dokąd się udam. Lepiej więc wybrać kierunek do przodu.

Wszystkie te doświadczenia dzieją się tylko ze mną i głównie w mojej głowie. Mogę wyglądać zupełnie normalnie na zewnątrz, ale nie czuję się tak w środku. Moje cierpienie jest niewidoczne.

Nigdy nie masz pewności, kto jeszcze przechodzi przez to samo. To jest pułapka takiego stanu — nie wiadomo, z kim można go dzielić. Nie wiem, kto mnie zrozumie , a nie tylko współczuje. Nie potrzebuję pustych kiwnięć głową i zdezorientowanych spojrzeń. Muszę wiedzieć, że moje uczucia są normalne , że są zrozumiałe i że ktoś inny przez to przechodził lub przechodzi. Ale jak się tego dowiedzieć, jeśli nie ma zwyczaju mówić o takich emocjach? Rzeczywiście. Mogę po prostu założyć, że inni przymusowi migranci też ich doświadczają, ale nie mam dość odwagi, by zapytać. I wydaje się, że są podobnie niepewni, aby o tym mówić. Więc zacznę.