Ktoś patrzy

Potrzeba większej liczby przepisów dotyczących prywatności jest ważnym problemem, z którym borykają się celebryci od lat, powodując, że wielu traci poczucie bezpieczeństwa, a więcej niż kilka traci znacznie więcej. Problem zostaje odsunięty na bok przez przytłaczającą wymówkę numer jeden, że wszyscy jesteśmy winni przynajmniej myślenia, jeśli nie powiedzenia: „Wiedzieli, w co się pakują”. W rzeczywistości większość z nas myślała o tym tak bardzo, że kiedy widzimy, że przestrzeń osobista celebryty lub, co gorsza, jest naruszana w mediach, nie zastanawiamy się nad tym. Wielu z nas potajemnie myśli, że dostają to, o co prosili. O ile zaszliśmy jako społeczeństwo, jako empatyczne społeczeństwo, które nie rozszerzyło się na celebrytów; którego kochamy nienawidzić. Poczyniliśmy znaczne postępy w naszych przepisach dotyczących praw ofiar. Jednak prawda jest taka, że ​​celebryci potrzebują więcej przepisów dotyczących prywatności niż przeciętny Amerykanin.

Branża plotek o celebrytach jest warta 3 miliardy dolarów rocznie. Paparazzi to fotografowie, którzy mogą pracować dla określonej firmy lub mogą pracować jako freelancerzy. Mogą zarobić od 250 $ za 1 zdjęcie z miejsca, w którym było również kilku innych fotografów, do 1000 $ do 10 000 $ za ekskluzywne zdjęcie i prawa. Gdyby nie było popytu, nie byłoby tak desperackiego szału zbierania podaży. Celebryci są postrzegani przez fanów i opinię publiczną jako „własność”. Czują się tak, jakby mieli zainwestowaną własność, która daje im prawo wglądu w życie osobiste celebryty.

Nie zrozumcie mnie źle, mieliśmy momenty oburzenia, gdy jedna z naszych ukochanych celebrytów została naruszona w prywatności, co doprowadziło do przerażającej tragedii. Po północy 31 sierpnia 1997 roku księżna Diana jechała samochodem po Paryżu ze swoim nowym chłopakiem i ich ochroniarzem, kiedy paparazzi zaczęli ich ścigać. Samochód księżnej Diany uderzył w słupek, próbując uniknąć fotografów, powodując przewrócenie się samochodu. Jej chłopak Dodi Al Fayed i ochroniarz zginęli na miejscu. Księżna Diana została przewieziona do szpitala, w którym mieszkała przez kilka godzin, ale około 5 rano stwierdzono zgon.

Po śmierci księżnej Diany świat pogrążył się w żałobie, prywatność jej dzieci została naruszona, aby zobaczyć, jak sobie z tym radzą. Jej pogrzeb był transmitowany w telewizji. I oglądaliśmy każdą minutę tego; nie mogłem się nacieszyć. Pomiędzy oglądaniem, jak jej synowie żegnają się, a Eltonem Johnem śpiewającym dla niej „Candle in the Wind”, protestowaliśmy, że coś trzeba zrobić.

Ustawa o ochronie przed włamaniami do osób fizycznych i ustawa o ochronie prywatności z 1998 r. zostały przesłane do Kongresu, ale nigdy nie zostały przyjęte.

Z powodu śmierci księżnej Diany nasiliły się próby rozprawienia się z paparazzi. Ustawa o ochronie przed włamaniami do osób fizycznych i ustawa o ochronie prywatności z 1998 r. zostały przesłane do Kongresu, ale nigdy nie zostały przyjęte. Jednak Kalifornia była przy piłce. Przyjęli własne prawo w 1998 rokustwierdzając, że; „Osoba ponosi odpowiedzialność za konstruktywne naruszenie prywatności, gdy pozwany usiłuje uchwycić, w sposób obraźliwy dla rozsądnej osoby, jakikolwiek obraz wizualny, nagranie dźwiękowe lub inne fizyczne wrażenie powoda angażującego się w osobiste lub rodzinne działalność w okolicznościach, w których powód miał uzasadnione oczekiwania co do prywatności, poprzez użycie urządzenia poprawiającego wzrok lub słuch, niezależnie od tego, czy doszło do fizycznego wtargnięcia, jeżeli ten obraz, nagranie dźwiękowe lub inne wrażenie fizyczne nie mogło zostać osiągnięte bez wtargnięcia, chyba że użyto urządzenia poprawiającego wzrok lub słuch”.

Inwazja na prywatność trwała. Żadna celebrytka nie była bezpieczna przed paparazzi. Zawsze zdawali sobie sprawę, że sława wymaga kompromisu, a publiczne występowanie przyciąga uwagę. Jednak nie zdawali sobie sprawy, że nie będą w stanie wyjść z domu po gazetę ani przejść przez własny dom z rozsuniętymi zasłonami bez kamery. Psychologiczne konsekwencje ciągłego oglądania się przez ramię muszą być oszałamiające. Zwłaszcza dla kogoś, kto ma już słaby stan psychiczny.

W 2007 roku, po latach nękania, ścigania i ciągłego naruszania jej prywatności, Britney Spears ogoliła głowę i zgłosiła się na odwyk.

Po raz kolejny w 2010 roku Kalifornia była jedynym krajem, który przyspieszył i uchwalił ustawę przeciwko paparazzi, która wprowadzała surowsze kary dla fotografów złapanych za łamanie przepisów ruchu drogowego lub ingerowanie w działanie samochodu celebryty podczas pościgu za zdjęciem. Grzywna do 5000 dolarów lub rok więzienia.

Kiedy 7-letnia Suri Cruise krzyczała na paparazzi, żeby zostawili ją w spokoju, nazwali ją „bachorem” i „suką”.

„To nowe prawo mnie przestraszyło” – nie powiedział żaden paparazzi. Kontynuowali nękanie, a nawet upadli tak nisko, że naruszyli prywatność dzieci celebrytów. Halle Berry zeznawała przed grupą kalifornijskich prawodawców w sprawie uchwalenia prawa zabraniającego takiego zachowania po tym, jak paparazzi śledzili jej córkę do szkoły. Kiedy 7-letnia Suri Cruise krzyczała na paparazzi, żeby zostawili ją w spokoju, nazwali ją „bachorem” i „suką”.

Ustawodawcy muszą zobaczyć, że wprowadzenie nowych przepisów dotyczących prywatności celebrytów pozwoli zaoszczędzić pieniądze na dłuższą metę. Zaoszczędzi to pieniądze, ponieważ celebrytka nie będzie musiała wnosić oskarżenia przeciwko paparazzi (lub prześladowania obłąkanych fanów, którzy najprawdopodobniej będą potrzebować publicznych obrońców), paparazzi nie będą wnosić oskarżenia przeciwko celebrycie, który stracił panowanie nad sobą, ponieważ doszło do znowu aparat w twarz. Muszą zobaczyć, że jest to ważny temat, ponieważ jeśli nic nie zostanie zrobione, jest to forma obwiniania ofiary. To obwinianie celebrytów za to, że są zamożni lub za to, że są utalentowani i mają szczęście, że zrobili wielką karierę, która postawiła ich w centrum uwagi, lub że są wystarczająco atrakcyjni i charyzmatyczni, by zaistnieć w mediach; "Pytałeś o to!" jest wiadomość. Typowe obwinianie ofiary. Poczyniliśmy wielkie postępy we wdrażaniu przepisów chroniących naszych zwykłych, zwykłych Amerykanów. Czy ci się to podoba, czy nie, celebryci nie są zwykłymi Amerykanami. Dlatego nas intrygują i zaspokajają naszą ciekawość. Ten głód wypcha kieszenie mediów, by powiedzieć nam, kto co nosił, kto nosił to najlepiej i kto zdjął to z kogo na after party. Spójrzmy prawdzie w oczy, gdyby nie nasze nienasycone pragnienie dramatu, nie byłoby takiej potrzeby, aby prześladować kosz na śmieci Kendalla Jennera o 3 nad ranem w czwartek. Musimy wziąć na siebie pewną odpowiedzialność i zjednoczyć się w poparciu większej liczby przepisów dotyczących prywatności celebrytów. kto nosił go najlepiej i kto go zdjął z kogo na after party. Spójrzmy prawdzie w oczy, gdyby nie nasze nienasycone pragnienie dramatu, nie byłoby takiej potrzeby, aby prześladować kosz na śmieci Kendalla Jennera o 3 nad ranem w czwartek. Musimy wziąć na siebie pewną odpowiedzialność i zjednoczyć się w poparciu większej liczby przepisów dotyczących prywatności celebrytów. kto nosił go najlepiej i kto go zdjął z kogo na after party. Spójrzmy prawdzie w oczy, gdyby nie nasze nienasycone pragnienie dramatu, nie byłoby takiej potrzeby, aby prześladować kosz na śmieci Kendalla Jennera o 3 nad ranem w czwartek. Musimy wziąć na siebie pewną odpowiedzialność i zjednoczyć się w poparciu większej liczby przepisów dotyczących prywatności celebrytów.