Łamacz kręgosłupa

„ Łamacz Kręgosłupa ” to termin odnoszący się do obciążenia pleców rodziców przez dzieci, które proszą o drogie rzeczy, nie dbając o nie i nie biorąc pod uwagę ich kosztu. Aby zapewnić te rzeczy swoim dzieciom, muszą bardzo ciężko pracować, aby zarobić pieniądze, a jeśli chodzi o pracę fizyczną, byłoby to bardzo męczące, co oznacza, że ​​„łamią kręgosłup rodzicowi” – ​​łamią kręgosłup. W tej piosence kwestionują konieczność posiadania tych elementów mody, skupiając się na popularnej, drogiej kurtce puchowej North Face, znaczeniu trendów i poczuciu winy (lub jej braku) proszenia o więcej. BTS krytykują ten materialistyczny aspekt społeczeństwa i podział na klasycyzm. Ta sytuacja społeczna jest omawiana z wielu różnych perspektyw i ujęć, które zostaną omówione w tym artykule.

[Wprowadzenie] Dlaczego do mnie dzwonisz? W jakiej sprawie pan dzwoni?

Utwór otwiera samplowanie Song Chang-sik — Why Do You Call Me . Doolset zauważył również sprytny szczegół, że na albumie Skool Luv Affair piosenka przed tym kończy się krzykiem Sugi „hej!”, a ten utwór zaczyna pytać, dlaczego zostali wezwani.

Suga rozpoczyna piosenkę szydząc z uczniów, którzy kupują absurdalnie drogie ubrania, aby dopasować się do swoich rówieśników. Uważa, że ​​ta szczególna tendencja wśród uczniów prowadzi do rozproszenia wśród dzieci i odciąga je od rzeczy ważniejszych, na przykład edukacji. Kpi z ludzi, którzy obnoszą się z tymi przedmiotami tylko po to, by poczuć jakieś potwierdzenie ze strony ludzi wokół nich, a także zawstydza ich za presję, jaką wywierają na swoich rodziców i brak poczucia winy, jaki mają z tego powodu.

W swojej recenzji albumu ujawnia, że ​​pisząc te teksty miał wiele przemyśleń i zastanawiał się, czy zachowywał się w ten sposób, gdy był nastolatkiem. Nie miał jednak drogich ubrań, dlatego napisał ten wers z refleksyjnej perspektywy przypominania sobie, co myślał o swoich ówczesnych kolegach z klasy. Mówi, że chociaż on i RM zajmują różne stanowiska w tej sprawie, nie ma jednej właściwej odpowiedzi — możesz jej posłuchać i podjąć własną decyzję (tłumaczenie z muish ).

[Zwrotka pierwsza, Suga] Buty, które kosztują setki dolarów i wyściełane kurtki, które kosztują tysiące dolarów, zegarki, które kosztują setki dolarów, pokazałbyś je ponownie bez powodu.

Zaczyna wymieniać rzeczy, które tak bardzo starają się zdobyć łamacze kręgosłupa — drogie watowane kurtki, zegarki i buty, które kosztują setki lub tysiące. Sugeruje, że szczególnie chcą, aby te przedmioty popisywały się nimi i napinały ich bogactwo wobec rówieśników, a nie ich rzeczywiste zainteresowanie przedmiotami.

[Zwrotka pierwsza, Suga] Edukacja idzie w góry i uczniowie też w góry.

Ten tekst sprytnie ma podwójne znaczenie (źródło: Doolset), jednocześnie krytykując wpływ, jaki ten problem społeczny może mieć na środowisko szkolne. Podział majątkowy i klasowy może prowadzić do zastraszania, aw rezultacie rzutować na doświadczenie szkolne i zdolność skupienia się na nauce, przez co traci ona swój cel. Pierwsze znaczenie tego tekstu według Muisha, pochodzi od idiomu „statek popłynie w góry, jeśli jest zbyt wielu kapitanów”, co oznacza, że ​​jeśli spróbujesz wziąć pod uwagę zbyt wiele opinii naraz, stracisz kierunek. Idiom: „jedzie w góry” zwykle oznacza odwrócenie uwagi od tematu. Dlatego ten tekst oznaczałby, że edukacja odchodzi od swojego celu, podobnie jak uczniowie; szkoła stała się miejscem społecznej hierarchii i rywalizacji, a nie skupiania się na właściwej edukacji. Oprócz tego może to być ukłon w stronę faktu, że wyściełane kurtki North Face są przeznaczone na zimne dni, takie jak wędrówki po górach. W związku z tym, zamiast skupiać się na edukacji i ubieraniu się odpowiednio do warunków panujących w klasie, noszą watowane kurtki, które nie są szczególnie potrzebne w takim klimacie i takiej aktywności.

[Zwrotka pierwsza, Suga] W XXI wieku jesteśmy podzieleni dokładnie na dwie klasy; ci, którzy mają, ci, którzy nie mają; ci, którzy noszą buty, ci, którzy ich nie mają; ci, którzy noszą ubrania, ci, którzy się rozbierają, i ci, którzy desperacko starają się je mieć.

Podkreśla współczesny podział społeczny między ludźmi i czynniki, które często mogą być przyczyną separacji. Pierwsze porównanie jest bardzo proste, ale obejmuje tak wiele: tych, którzy mają i tych, którzy nie mają. W odniesieniu do tych drogich przedmiotów materialistycznych, czasami samo ich posiadanie może postawić cię na wyższym statusie społecznym niż ci, którzy ich nie mają, i może sprawić, że poczują się gorsi. Następny podział to ci, którzy noszą buty i ci, którzy nie mają butów do noszenia. Warto zauważyć, że nie wymienia drogich butów, ale po prostu buty w całości, być może jeszcze raz podkreślając podział klasowy w społeczeństwie i fizyczne sposoby, w których może być to oczywiste. Opozycja, która następuje, kontynuuje temat ubioru: ci, którzy noszą ubrania i ci, którzy się rozbierają. Zamiast mówić o tych, którzy tego nie robią,Doolset powiedział, że może to odnosić się do prześladowców zmuszających ludzi do zdejmowania drogich ubrań. Oznaczałoby to, że w dynamice tego podziału obie strony mają drogie ubrania, ale to z natury nie wystarczy, aby dać ci władzę społeczną; jedna strona z płaszczem może nadal naciskać na drugą, aby zdjęła płaszcz, utrzymując swoją „niższą” pozycję społeczną. Ostateczny podział ma właściwie trzy kategorie; ci, którzy mają, ci, którzy się rozbierają (miali, ale usunęli) i ci, którzy podejmują desperackie wysiłki, aby zdobyć te rzeczy, pozwalając im wejść do walki o hierarchię społeczną. Te „desperackie wysiłki” czasami skutkują złamaniem kręgosłupa rodzica.

[Zwrotka pierwsza, Suga] Co się dzieje, czy nie nadążasz za trendem? Jęknąłeś i tak bardzo się starałeś, żeby ci to dać, czy trafiłem w czuły punkt?

Drwi z łamaczy kręgosłupa, pytając, czy nie nadążają za trendem – wymówka, której prawdopodobnie często używają, próbując przekonać rodziców do zakupu dla nich nowej, drogiej mody. Stwierdzenie, że „jęczeli”, aby to zdobyć, stawia ich dodatkowo w negatywnym świetle, sprawiając, że ich prośby o ubrania wydają się dziecinne, niedojrzałe i rozdrażnione. Komentuje również fakt, że marudząc starają się otrzymać przedmiot bez faktycznego wkładu ciężkiej pracy lub pieniędzy, wzmacniając, że marudzą niedojrzale. Pytając, czy „trafił w czuły punkt”, Suga ponownie drwi z nich, sugerując, że poprzednie komentarze są trafne i niepokoiły łamacza kręgosłupa, co przynajmniej sugeruje, że mają poczucie winy z powodu tej sytuacji.

[Zwrotka pierwsza, Suga] Tak jak w pełni wypełniona wyściółka, twoja chciwość wciąż się wypełnia. Nawet po tym, jak widzisz, jak twoi rodzice się wyginają, jesteś nieustępliwy. Marudzisz, że wszyscy twoi przyjaciele je mają, co utrudnia rodzicom, aby ci ich nie kupili.

Jeśli chodzi o łamacza kręgosłupa, który staje się „wypełniony chciwością”, porównuje ich do własnej wyściełanej kurtki wypełnionej gęsim puchem. Ich chciwość jest niezachwiana, nawet patrząc na zmagania ich rodziców, aby zdobyć płaszcz; zależy im raczej tylko na jego odbiorze i społecznych konotacjach, jakie niesie ze sobą płaszcz. Innym powodem, dla którego łamacze kręgosłupa często próbują przekonać rodziców do zakupu płaszcza, jest to, że wszyscy ich przyjaciele go mają i dlatego byliby jedynymi bez niego; wykluczone i odizolowane. Zwiększa to presję na rodziców i inspiruje do walki między moralnością a finansami w decyzji o zakupie płaszcza dla dziecka.

[Zwrotka pierwsza, Suga] (Ayo kochanie) Nie zachowuj się tak dziecinnie. Nie zamarzniesz na śmierć, nawet jeśli nie założysz tej wyściełanej kurtki. Zanim wypełnisz wyściełaną kurtkę gęsim puchem, spróbuj napełnić swój mózg zdrowym rozsądkiem, zanim będzie za późno.

Namawia słuchacza, aby opamiętał się, zanim będzie za późno, przypominając mu o trudach i zmaganiach rodziców, i marszczy brwi na dziecinne zachowanie ucznia. Może być również protekcjonalny ton, w którym nazywa ich dziećmi po tym, jak ich skrytykował, prawdopodobnie zainspirowany ich „dziecinnymi” działaniami. Ponieważ wyściełane kurtki są przeznaczone na bardziej ekstremalne, chłodniejsze dni, zapewnia łamacza kręgosłupa, że ​​nie zamarzną na śmierć, nawet jeśli nie założą tego płaszcza — nie jest to konieczne, a inne płaszcze sprawdzają się równie dobrze podczas chodzenia szkoła. Sugeruje, aby przed wyborem drogiego płaszcza wypełnionego gęsią skórką zamiast tego spróbować wypełnić mózg zdrowym rozsądkiem.

Stanowisko Sugi jest jasne — uważa, że ​​zmuszanie rodziców do kupowania drogich ubrań, kiedy ich nawet na nie nie stać, jest aktem niewdzięczności. Jego wiersze są dosadne i sardoniczne; według niego uczniowie desperacko próbują dopasować się do swoich rówieśników, nawet jeśli oznacza to cierpienie rodziców. Sugeruje, że przywiązanie własnej wartości do czegoś tak przejściowego jak wyściełana kurtka jest powodem do zmartwień. Suga doskonale zdaje sobie sprawę z psychiki ucznia i wykorzystuje to na swoją korzyść. Można powiedzieć, że Suga reprezentuje dorosłego próbującego przemówić do rozsądku uczniowi, który goni za materialistycznymi rzeczami, a nawet myśleć o swoim wersecie jako o przemówieniu sumienia ucznia.

[Przed refrenem] Wow, czuję się dobrze, przymierzając twoje brudne ubrania. Jesteś nieco inny, kołyszesz się, bujasz, pysznisz się, pysznisz się, źle. Dlaczego miałbyś to robić, jesteś szalony, kochanie. Brudne ubrania, które będą męczyć twój umysł.

Przed refrenem kontynuuje kpiący lub szyderczy ton piosenki, mówiąc, że kiedy przymierzają „splamione” ubrania, czują się tak dobrze – podkreślając ironię i sugerując, że użytkownik powinien czuć się źle, zakładając ubrania, przez które przeszedł mniej moralne środki. Ironię potęguje pogląd, że ubrania są kupowane z zamiarem sprawiania wrażenia wyższej klasy, świeże i nowe, a raczej postrzegane jako brudne, skażone sposobem, w jaki zostały pozyskane. Piosenkarze schlebiają łamaczowi kręgosłupa, mówiąc im, że płaszcz sprawia, że ​​​​wyglądają inaczej niż inni, fajniejsi i modniejsi, ale kończą linijkę słowem „źle”, mówiąc, że tak myśli łamacz kręgosłupa, ale to nie jest rzeczywistość tego, jak są postrzegani przez innych. Przechodzą teraz od ironicznego i kpiącego tonu, by zamiast tego bezpośrednio zwracać się do łamacza kręgosłupa i kwestionować go, zachęcenie ich do zastanowienia się nad tym, dlaczego tak bardzo łamią sobie kręgosłup w poszukiwaniu ubrań. Pogląd BTS na ich temat jest taki, że są „szaleni” robiąc to i wierzą, że brudne ubrania, które zdobyli, zakończą się uduszeniem ich serca - w końcu poczucie winy ich pochłonie i emocjonalnie pożałują swoich czynów.

[Refren] (La la la la la la la la la) jesteś łamaczem kręgosłupa. (La la la la la la la la la) łamacz kręgosłupa twoich rodziców. (La la la la la la la la la) pewnego dnia pożałujesz. (La la la la la la la la la) cholerny łamacz kręgosłupa.

Chociaż chwytliwe, „la la la” przypomina mi również dziecięce drwiny, co dobrze pasuje do ogólnego tematu i treści piosenki, ponieważ BTS wciąż określają łamacze kręgosłupa jako „dziecinne”. Pomiędzy la la la uznają łamacza kręgosłupa, mówiąc im bezpośrednio, czym są z surową prawdą. Nie tylko to, bezpośrednio wspominają o rodzicach, aby wzbudzić poczucie winy i zastanowić się, na kogo ich działania związane z uzyskaniem płaszcza mają negatywny wpływ. Kiedy brudne ubrania w końcu zdławią ich serce, pewnego dnia w przyszłości będą tego żałować, kiedy spojrzą wstecz i uznają ich za cholernego łamacza kręgosłupa. „Cholera” szczególnie pokazuje dezaprobującą opinię BTS na temat tych młodych ludzi.

RM reprezentuje łamacza kręgosłupa w swoich wierszach i w tej perspektywie uzasadnia, dlaczego ludzie często desperacko podążają za trendem i na pewnym poziomie sympatyzują z tymi zmartwieniami. Ogólnie rzecz biorąc, w piosence uzgodniono, że nie należy wywierać presji na rodziców, aby osiągnęli te rzeczy, a zamiast tego należy to osiągnąć dzięki ciężkiej pracy i z właściwych powodów, jednak reprezentuje on również głosy ludzi, do których Suga zwraca się w swojej zwrotce . Zwrotka zawiera zmianę perspektywy — zaczyna się od tego, że RM zwraca się do młodych ludzi, o których rapował Suga, i przechodzi do ich obrony. Zmiany te są widoczne zarówno w tekście, jak i tonie, którego używa, gdy je wypowiada.

[Zwrotka druga, RM] Dlaczego do mnie dzwonisz, dzieciaku? W dzisiejszych czasach wydaje się, że macie wszystko, czego zapragniecie. Wtrącanie się i pilnowanie czyjegoś życia nie jest twoim obowiązkiem. Dlaczego ciągle mówisz puste słowa, kiedy mówię, że wydam pieniądze, które otrzymałem?

Cytując zsamplowane intro piosenki, zaczyna swoją zwrotkę od stwierdzenia, że ​​obecne pokolenia mają „lepiej” niż poprzednie, że mają więcej materialistycznych rzeczy, których pragną, ale potem kontynuuje, sugerując, że tak naprawdę to nikt czyjś interes, na co ktoś wydaje swoje pieniądze lub jakie są tego powody. Kontynuuje ideę, że te słowa są puste i że kiedy ktoś otrzymuje pieniądze, to jego wybór, jak je wydać, a jeśli obejmuje to kupowanie czegoś, aby nadążyć za trendem, to jest to jego sprawa.

[Verse two, RM] You’re some of those people who will get satisfied only after making 50 million peoples’ preferences the same. Please live your own life, your own life. If I were you, I wouldn’t say anything.

Kontekst pierwszej linijki: 50 milionów to mniej więcej populacja Korei Południowej w momencie wydania tej piosenki (źródło: Doolset ), dlatego mówi, że byliby szczęśliwi tylko wtedy, gdyby wszyscy w kraju mieli takie same preferencje. Proponuje, że zamiast przejmować się tym, co robią wszyscy w kraju, po prostu zajmij się własnym życiem i własnymi wyborami. „Gdybym był tobą, nic bym nie powiedział” — wydaje mi się, że sugeruje tutaj, że wszyscy czasami podążamy za trendami, robimy drogie zakupy i mamy „niepotrzebne luksusy”, dlatego ocenianie, na co inni wydają swoje pieniądze, mogłoby być hipokryzją NA. Zamiast tego dokonuj własnych wyborów i przestań mówić o decyzjach innych.

[Zwrotka druga, RM] Tak, moja watowana kurtka jest strasznie droga i strasznie brzydka (ale mówię) tak bardzo chciałem ją mieć, co mogę zrobić? Nawet moi znajomi z biedniejszych rodzin to mają (a ja mówię). Jeśli nie chcę narazić się na ostracyzm, nie mam innego wyjścia, jak tylko to kupić. Wiesz, że ludzie w tym wieku mają tendencję do takich zachowań.

Warto zauważyć, że RM zmienia głos w tej sekcji, szczególnie w „ale ja mówię”, co, jak sądzę, tutaj specjalnie cytuje młodych ludzi, do których Suga zwracał się w swojej zwrotce i potencjalnie kpi z nich. Zaczyna od przyznania, że ​​droga watowana kurtka, za którą „złamał kręgosłup rodzicom”, nie jest nawet atrakcyjna wizualnie i jest niepotrzebnie droga. Jest świadomy obu tych faktów i dlatego przyznaje, że prośba o coś bardzo ważnego jest ze względu na cenę i przyznaje, że powodem, dla którego chce ten przedmiot, nie jest moda, ale w szczególności wskazanie statusu i utrzymanie trendu. Tutaj jego głos się zmienia i wyjaśnia, dlaczego mimo świadomości tych rzeczy i tak o to poprosił. Mówi, że „mają go nawet jego znajomi z biedniejszych rodzin”, co oznacza, że ​​jeśli widziano go bez niego, będzie wydawał się „jeszcze biedniejszy od nich”, podkreślając, że zdobycie tego płaszcza utrzyma jego „status” i podkreśli bogactwo. Nadal przyznaje, że jeśli nie ma modnego przedmiotu, zostanie poddany ostracyzmowi i potencjalnie prześladowany za swój „pozorny” brak bogactwa, a tym samym powody, dla których „nie ma wyboru”. Ta kwestia podkreśla, że ​​pomimo tego, że młodzi ludzie są świadomi kosztów i wysiłku, aby je zdobyć, presja, by „dopasować się” i nie cierpieć z powodu niegrzecznego traktowania przez rówieśników, przewyższa poczucie winy wynikające z pytania, więc kupują płaszcz (lub jakikolwiek inny modny przedmiot ) mimo wszystko. Usprawiedliwiają to beztroską perspektywą „tacy są ludzie”, jak cytuje RM w swoich tekstach tutaj, niezależnie od tego, czy jest to dobre, czy złe. Nadal przyznaje, że jeśli nie ma modnego przedmiotu, zostanie poddany ostracyzmowi i potencjalnie prześladowany za swój „pozorny” brak bogactwa, a tym samym powody, dla których „nie ma wyboru”. Ta kwestia podkreśla, że ​​pomimo tego, że młodzi ludzie są świadomi kosztów i wysiłku, aby je zdobyć, presja, by „dopasować się” i nie cierpieć z powodu niegrzecznego traktowania przez rówieśników, przewyższa poczucie winy wynikające z pytania, więc kupują płaszcz (lub jakikolwiek inny modny przedmiot ) mimo wszystko. Usprawiedliwiają to beztroską perspektywą „tacy są ludzie”, jak cytuje RM w swoich tekstach tutaj, niezależnie od tego, czy jest to dobre, czy złe. Nadal przyznaje, że jeśli nie ma modnego przedmiotu, zostanie poddany ostracyzmowi i potencjalnie prześladowany za swój „pozorny” brak bogactwa, a tym samym powody, dla których „nie ma wyboru”. Ta kwestia podkreśla, że ​​pomimo tego, że młodzi ludzie są świadomi kosztów i wysiłku, aby je zdobyć, presja, by „dopasować się” i nie cierpieć z powodu niegrzecznego traktowania przez rówieśników, przewyższa poczucie winy wynikające z pytania, więc kupują płaszcz (lub jakikolwiek inny modny przedmiot ) mimo wszystko. Usprawiedliwiają to beztroską perspektywą „tacy są ludzie”, jak cytuje RM w swoich tekstach tutaj, niezależnie od tego, czy jest to dobre, czy złe. Ta kwestia podkreśla, że ​​pomimo tego, że młodzi ludzie są świadomi kosztów i wysiłku, aby je zdobyć, presja, by „dopasować się” i nie cierpieć z powodu niegrzecznego traktowania przez rówieśników, przewyższa poczucie winy wynikające z pytania, więc kupują płaszcz (lub jakikolwiek inny modny przedmiot ) mimo wszystko. Usprawiedliwiają to beztroską perspektywą „tacy są ludzie”, jak cytuje RM w swoich tekstach tutaj, niezależnie od tego, czy jest to dobre, czy złe. Ta kwestia podkreśla, że ​​pomimo tego, że młodzi ludzie są świadomi kosztów i wysiłku, aby je zdobyć, presja, by „dopasować się” i nie cierpieć z powodu niegrzecznego traktowania przez rówieśników, przewyższa poczucie winy wynikające z pytania, więc kupują płaszcz (lub jakikolwiek inny modny przedmiot ) mimo wszystko. Usprawiedliwiają to beztroską perspektywą „tacy są ludzie”, jak cytuje RM w swoich tekstach tutaj, niezależnie od tego, czy jest to dobre, czy złe.

[Zwrotka druga, RM] Tak, nie wiem, tak, jestem zwariowany, czy to nie-nie? Wiem, że nie są tanie, ale mają mojo. Ale robię to, co muszę, nie łamię kręgosłupów moim rodzicom, prawdziwym łamaczem jesteście wy, którzy wszyscy jesteście dorośli, ale po prostu bezczynnie siedzicie w pokoju.

Prelegent wyjaśnia, że ​​sami nie wiedzą, dlaczego decydują się to kupić, tak, może to być „szalone” (szalone) lub śmieszne wydawać tak dużo z tych powodów, ale czy to (nie-nie) jest złe? Poniższy wiersz można odczytać na dwa potencjalne sposoby. Po pierwsze, mówią, żeby zarobiony zakup zrobić i zdobyć własne pieniądze, a więc nie łamać kręgosłupa rodzicom, tylko „robić to, co muszą”, by zdobyć je na własną rękę. Jednak tę linię można również zinterpretować jako „robienie tego, co muszą zrobić” polega na tym, że muszą podążać za trendem, a zatem muszą kupić przedmiot, zamiast robić to, co jest konieczne, aby zdobyć pieniądze w sposób etyczny. Jeśli tak jest, to tekst „Rodzicom nie łamię kręgosłupa” może być zaprzeczeniem i reakcją na poczucie winy, a nie stwierdzeniem dziecka, że ​​dorobiło się go własnym wysiłkiem. Łamacz kręgosłupa zmienia narrację i twierdzi, że zamiast tego to [ty] jesteś łamaczem kręgosłupa. Twierdzą, że [wy] jesteście „dorośli, ale siedzicie bezczynnie w swoich pokojach”. Można to interpretować jako dorosłe, ale nie pracujące ciężko na swoje rzeczy, ale osądzające innych, które proszą o rzeczy, zamiast na nie pracować.

[Powtórzone przed refrenem]

[Zwrotka trzecia, J-Hope] Ty też nosisz brudne ubrania, ja też noszę brudne ubrania. Każdy by tego doświadczył, nosisz je i wychodzisz na ulicę, twoje ramiona stają się wyprostowane, wszyscy wyglądają na mniejszych ode mnie, jak Guliwer.

J-Hope otwiera swoją zwrotkę, odwiedzając tekst z przed refrenu, mówiący o tym, że ubrania są „brudne” ze względu na naturę, w jakiej zostały zdobyte. Podczas gdy Suga i RM zajmują przeciwne stanowiska, J-Hope wydaje się zajmować bardziej neutralny środek, jednocześnie dzieląc się swoimi przemyśleniami po bokach. Sugeruje, że podążanie za trendami jest częścią naszej kultury i dlatego może powinniśmy być dla niego bardziej wyrozumiali, ponieważ zarówno ty (słuchacz czy łamacz kręgosłupa), jak i on sam nosisz „brudne ciuchy”. Dlatego, jeśli wszyscy je nosimy, nie możemy się nawzajem krytykować. Mówi, że każdy doświadczył tego zjawiska — kupowanie modnych lub drogich ubrań, występowanie w miejscach publicznych z uczuciem podniecenia lub dumy, które sprawia, że ​​twoje ramiona są pewnie wyprostowane. W tym miejscu dostrzega zalety zakupu modnego przedmiotu; może sprawić, że poczujesz się pewnie. Negatywem tego, o czym wspomniał, jest to, że wszyscy „wyglądają na mniejszych od niego”, co być może sugeruje, że czują się gorsi z powodu braku drogiego przedmiotu. W tym tekście porównuje się do postaci z Podróży Guliwera, aby podkreślić dynamikę mocy w sposób wizualny i fizyczny; opowieść o podróżniku, który rozbija się na wyspie zamieszkałej przez bardzo małych ludzi - około sześciu cali wzrostu, co wzmacnia drastyczną różnicę „wzrostu” między nim a innymi na ulicy.

[Zwrotka trzecia, J-Hope] Rozumiem cię, cokolwiek nosisz, ale jesteś po prostu zbyt zepsuty. Dostaniesz niestrawności i pożałujesz. Ciągle się pysznisz, ale odsuwasz na bok uczucia rodziców. Tak, nie będę cię zatrzymywać, teraz nadszedł czas na podjęcie decyzji.

Sympatyzuje z łamaczem kręgosłupa, mówiąc, że rozumie ich powody, dla których łamią plecy dla ubrań, ponieważ może nawet być kimś, kto tego doświadczył, ale ze swojej perspektywy widzi, że posunęli się za daleko i są zbyt zepsuci — jest różnicę między dokonaniem zakupu z dumą a poczuciem, że ma się prawo. Utrzymując przepływ przez chwytliwy schemat rymów w następnej linijce, mówi, że „dostaną niestrawności” i będą żałować zakupów, co prawdopodobnie oznacza, że ​​​​poczucie winy sprawi, że poczują się źle nie tylko emocjonalnie, ale fizycznie w klatce piersiowej lub żołądku. Mówi, że teraz skupiają się na swojej modności i wyglądzie społecznym, ignorując negatywne konsekwencje, jakie ma to dla ich rodziców i to, jak muszą się czuć, i zachęca ich pobudką,

Refren przed i refren są śpiewane po raz ostatni, zanim piosenka dobiegnie końca.

Ten kawałek został napisany przy udziale @/bangwoolthreads (na Twitterze) podczas wersetu Sugi.

• Tłumaczenia z Doolsetbangtan .