„Magnolia” (1999)

Pierwsze arcydzieło PT Andersona.

„Nie wiem, gdzie położyć rzeczy, wiesz? Naprawdę mam miłość do ofiarowania! Tylko nie wiem, gdzie to umieścić”

Tak ubolewa dzieciak o imieniu Donnie Smith i tak zaczęła się moja osobista obsesja na punkcie tego zdumiewającego filmu oraz ponad dwudziestoletni romans kinowy z jego twórcą i reżyserem, Paulem Thomasem Andersonem.

Mam ogromną listę „ulubionych filmów wszechczasów” i zakładam, że jeśli czytasz tego drogiego czytelnika, to ty też. Bezpiecznie założę też, że twoja lista, podobnie jak moja, rośnie z każdym mijającym filmem. Magnolia jest na samym szczycie niesamowicie zatłoczonej dziedziny, która obejmuje także The Master PT Andersona z 2012 roku, ale tutaj mamy okropnego guru seksu, zdradzających małżonków, podatnego na błędy policjanta, osobę, która przeżyła nadużycia, życie, śmierć, śmiertelność, zbieg okoliczności , szczęście, los, talent, płetwonurek utknął na drzewie, „Rain Clearing, Breezy Overnight” i żaby, mnóstwo, mnóstwo deszczowych żab!

Mam obsesję na punkcie tego filmu, jak zaraz odkryjesz, i mam nadzieję, że spodobają ci się moje stronnicze i całkowicie krótkowzroczne bełkotanie i rozważania.

Paul Thomas Anderson — uznanie

"Co ja robię? Po cichu cię oceniam”.

Widziany zbyt wiele razy, żebym mógł to przyznać. OK, stary żart jest taki, że oglądam to raz w miesiącu tylko po to, żeby trzymać rękę na pulsie, i jest w tym kawałku trochę prawdy. Ale od czego zacząć od tego nowoczesnego klasyka? Niejasne i dziwaczne prognozy pogody? SPRAWDZAĆ. Deszcz żab? SPRAWDZAĆ. Dziwaczne, przeplatające się, ale pozornie niepowiązane ze sobą wydarzenia historyczne? SPRAWDZAĆ. Tom Cruise zachowuje się jak dupek? SPRAWDZAĆ. Melora Walters zapewniająca mistrzowską klasę aktorską o ogromnych proporcjach? SPRAWDZAĆ. Piękna, ale zapadająca w pamięć ścieżka dźwiękowa Jona Briona? SPRAWDZAĆ.Mógłbym kontynuować (Philip Seymour Hoffman jest niesamowity), ale jestem wyjątkowo stronniczy i po prostu zdumiony za każdym razem, gdy to oglądam. Jednak, zachowując uczciwość (?), niektórzy skrytykowali to jako zbyt melancholijne, zagmatwane, denerwujące i przeciągające się przez długi dramat. Tym, którym odpowiadam, jest to podnoszące na duchu ponad miarę i ze scenariuszem reżysera Andersona, który rezonuje z każdą postacią i centralnymi kreacjami, które za każdym razem mnie zadziwiają.

To tylko wierzchołek bardzo głębokiej góry lodowej, ponownie obejmującej relacje, ludzką słabość, desperację, samotność, rozpacz, ale przemieszaną z radością, odkupieniem, powrotem do zdrowia i triumfem ludzkiego ducha. Ilekroć jesteś osadzony w filmie, pozornie niepowiązane „wydarzenie” zostaje wplecione w narrację, aby skłonić cię do zakwestionowania wydarzenia i jego znaczenia. Aha, i jest 7/8 przeplatających się historii bogatych, pozornie niezwiązanych ze sobą postaci, które mają miejsce w tym samym czasie, w tym samym mieście, które powoli i celowo łączą się, by stworzyć wysublimowany kawałek kina. DVD „dodatki”ma pełnometrażowy film dokumentalny o powstawaniu tego arcydzieła, które jest tak samo ważne jak sam film. Nie potrafię oddać tego filmu sprawiedliwie, to naprawdę arcydzieło i punkt wyjścia dla mojej filmowej miłości do Paula Thomasa Andersona.

Wracając do samego filmu: masz Toma Cruise'a jak nigdy wcześniej i nigdy lepszego jako doradcę seksualnego mężczyzn „Frank TJ Mackey”, Julianne Moore jako obarczoną poczuciem winy, biorącą narkotyki, zdradzającą żonę „Linda Partridge” do Jasona Robardsa „Earl Partridge” ( wybitny występ), podatnego na błędy, ale dobrodusznego policjanta Johna C. Reilly'ego „Jim Kurring”, Philipa Bakera Halla dominuje na ekranie w każdej scenie jako „Jimmy Gator” oraz rozdzierającą serce rolę Philipa Seymoura Hoffmana jako pielęgniarza „Phil Parma”. To naprawdę gwiazdorska obsada i znakomity film, z wieloma innymi występami epizodycznymi Luisa Guzmana, Alfreda Moliny, Michaela Bowena i Melindy Dillon, by wymienić tylko kilka.

Należy jeszcze wspomnieć o „Quiz Kid Donnie Smith” (świetnie grany przez Williama H. ​​Macy'ego), Melora Walters złamie ci serce jako „Claudia” i Jeremy Blackman, podobnie jak przedwcześnie rozwinięty dzieciak quizowy „Stanley Spector”.

Następująca krótka scena wciąga mnie za każdym razem, jest najbardziej dziwaczna i surrealistyczna na liście dziwacznych i surrealistycznych momentów bardzo wysokiego kalibru i zajmuje około 4 minut czasu ekranowego z tej 188-minutowej klasy mistrzowskiej. Występuje pod koniec drugiego aktu i mówi wszystko i nic, prowadząc nas do fantastycznej ścieżki dźwiękowej towarzyszącej temu filmowi:

Gdy zaczynają się dźwięki genialnego „Wise Up” Aimee Mann , wszyscy główni bohaterowie filmu śpiewają razem w oddzielnych zmontowanych fragmentach do całej piosenki. Zaczynając od Claudii jako pierwszej, która ogłasza „Jesteś taka głupia”przed wciągnięciem dwóch linijek kokainy i śpiewaniem, kamera powoli zbliża się do niej, po czym powoli przechodzi do Jima, teraz również śpiewającego, ujawnionego przez powolne panoramowanie wokół drzwi sypialni, ukazując go siedzącego na skraju jego łóżku, krzyż wyraźnie oświetlony na ścianie za nim. Następny jest Jimmy Gator, siedzący w domu i śpiewający, gdy zbliża się do niego kolejna wolna patelnia, a za nim Donnie Smith, podobne ujęcie panoramiczne jak poprzednio, tym razem jego duży czek zwycięzcy jest wyraźnie oświetlony za nim, gdy śpiewa. Dalej jest dotknięty Earl Partridge i jego pielęgniarka Phil Parma, ale tutaj obaj śpiewają, gdy kamera powoli przesuwa się obok Phila i zbliża Earla. Teraz po raz pierwszy na zewnątrz i dwa podobne ujęcia oddzielnych samochodów mokrych w ulewnym deszczu,

Zanim zakończymy, warto zwrócić uwagę na dwie interesujące kwestie: po pierwsze panoramiczne ujęcie Stanleya jest pierwszym, które oddala się od postaci, podczas gdy wszystkie inne były przybliżane/przesuwane do postaci, a po drugie, gdy piosenka się kończy, podobnie jak ulewny deszcz, bardzo nagle zostanie zastąpiona kolejną dziwaczną prognozą pogody „Rain Clearing, Breezy Overnight” .

Pomijając spoilery i główne wątki fabularne, ten film jest tak blisko kinowej perfekcji, jak to tylko możliwe. Ogólna ścieżka dźwiękowa do filmu jest minimalna, ale jest uratowana, całkiem dosłownie, przez zapadające w pamięć i piękne „Save Me” Aimee Mann nad napisami końcowymi i „Wise Up” , jak krótko opisano powyżej. Jednak ze względu na różne utwory przeplatane w filmie, wysoce zalecana jest samodzielna ścieżka dźwiękowa do filmu. Zdominowany przez Aimee Mann z kolejnymi utworami „One”, „Build that Wall”, „You Do” i „Nothing is Good Enough” , są też perełki z „The Logical Song” Supertramp, „Dreams” Gabrielle (przezabawnie wykorzystane w film) i kilka radosnych utworów operowych, jak np„Habanera z Carmen” Georgesa Bizeta i „Also Sprach Zaratustra” Richarda Straussa.

Błyskotliwy i mrocznie zabawny, łamiący serce, prowokujący do myślenia lub melancholijny i ponury dramat. Wykorzystaj swoją szansę, wybierz swoją truciznę. Tylko uważaj na płetwonurka na drzewie, faceta na dachu i te wstrętne żaby! To się naprawdę wydarzyło, wiesz! Jeśli nie widziałeś tego filmu i czytasz postacie jako doradca seksualny, pielęgniarz, policjant i dzieciak quizowy i zastanawiasz się, co się do cholery dzieje, witaj w klubie! A dobra wiadomość jest taka, że ​​to działa. Doskonale. Wszystkie odmienne historie, wydarzenia, przerywniki filmowe, a nawet padające żaby, to całkowity triumf filmu woli

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 100 artykułów na blogach (z ponad 300 indywidualnymi recenzjami filmów):

„Gorączka” (1995) „Gnijąca panna młoda” (2005) „Musimy porozmawiać o Kevinie (2011)