Metro | Historia flash fiction

„Przepraszam, panie Seloc.” Agh wsiadł do pociągu metra. „Nie podołam tej pracy”.

"Dlaczego nie?" Coles powiedział przez kapsułkę w jego uchu. – Czy nie jesteś łowcą nagród?

Agh zmarszczył brwi, trzymając ręce w kieszeniach fioletowej kurtki . „W jakim scenariuszu odpowiedziałbym twierdząco na to pytanie?” powiedział do pustej przestrzeni przed nim.

Pociąg był ledwie zamieszkany: gapił się na niego bezdomny, para śpiąca sobie na ramionach i robot sprzątający, który fatalnie odkurzał podłogę pociągu.

„Trzeba po prostu zakończyć czyjeś życie” — powiedział Coles. „Nie interesują nas twoje metody”.

„Tak, zdam”, powiedział Agh, a włóczęga słuchał uważnie. – Poza tym nie wykonuję prac dla personelu Atlanty.

"Co? Nie pracuję dla Atlanty.

- Tak - powiedział Agh do włóczęgi - i nie jestem łowcą nagród. Więc dlaczego w ogóle rozmawiamy?

Bezdomny wstał i podszedł do Agha. "Mówisz do mnie?"

Agh wyjął kapsułkę z jego ucha i podał mu ją. „Przepraszam, to wezwanie jest do ciebie”.

Wagon metra zatrzymał się, a drzwi otworzyły się ze świstem. Gdy Agh wyszedł, usłyszał, jak facet mówi: „Halo? Jasne, mogę zabić człowieka.

< Uwolnij im boty | Metro | Stokrotka >

Ufunduj człowieka! Wesprzyj moje pisanie na Ko-fi .