Mój kot umiera

Mój kot umiera.

Nie jestem pewien, czy mam prawo nazywać ją „moim” kotem, naprawdę. Zawsze była sobą - eee, kocią. Zawsze żyła według własnych zasad. Najpierw jako na wpół zdziczały uliczny urwis, potem jako nastoletnia matka znajdująca tymczasowe schronienie w kociej wersji domu dla niezamężnych ciężarnych kotek, który był moim przerobionym garażem, a potem jako zdziczały sąsiad z zasadą „patrz, ale nie” t dotykać — chyba że mnie karmisz, a nawet wtedy dozwolone może być tylko krótkie pukanie w głowę”. Potem nadszedł dzień, kiedy w końcu wróciła z decyzją, że nadszedł czas, aby przejść na emeryturę i przeżyć swoje złote lata jako „kobieta w pewnym wieku” tylko w pomieszczeniach.

Gdybym wtedy wiedziała to, co wiem teraz, jestem pewna, że ​​mogłabym wprowadzić ją do środka i przekonać, że życie w domu jest lepsze od życia na ulicy. Próbowałem, ale nie chciała mieć nic wspólnego z moim mieszkającym tam kotem, ze mną ani z żadnym innym człowiekiem lub zwierzęciem. Atakowała wszystko, co się do niej zbliżyło — człowieka lub kota.

To dzięki niej zaangażowałem się w ratowanie zwierząt. W sposób pośredni jest więc odpowiedzialna za ponad 300 kocich istnień, w ratowanie których byłam zaangażowana przez lata. Nigdy nie zapomnę dnia, w którym pojawiła się na moim progu, w zaawansowanej ciąży i na początku porodu. Pozwoliłem jej zostać w moim przerobionym garażu, gdzie urodziła sześć maleńkich sobowtórów samej siebie. I pozostała tam, dopóki nie zdecydowała, że ​​nie ma mowy, by w piekle została dłużej zamknięta w środku.

Sam adoptowałem dwójkę jej dzieci, a pozostałej czwórce znalazłem domy. Od miesięcy próbowałam sprowadzić mamę do domu i zintegrować ją z moim kotem rezydentem, bezskutecznie. Nie miała nic z tego i była wyraźnie bardzo nieszczęśliwa. Więc umieściłem drzwiczki dla kota w drzwiach garażowych, aby miała schronienie, kiedy tego chciała, i pozwoliła jej żyć na własnych warunkach. Upewniłem się, że zawsze ma jedzenie i wodę oraz miękkie miejsce do spania, jeśli tego chce. Przede wszystkim chciała wędrować po okolicy, jedząc myszy i nie pozwalając nikomu się do niej zbliżyć.

Jej lata spędzone na ulicy były ciężkie dla jej ciała, ale jakimś cudem udało jej się dożyć co najmniej 18 lat, pomimo IBD i choroby nerek w stadium 3. Teraz obserwuję, jak manewruje swoim drobnym, wątłym ciałem w kierunku kuwety. Jest zbyt słaba, by naprawdę podnieść się z krawędzi, więc podnoszę ją i umieszczam w nim. Leży na brzuchu i pozostaje bez ruchu, a ja zastanawiam się, czy poszła tam tylko się wyluzować, dopóki nie zauważam rosnącego pod nią strumienia płynu. W porządku, używa patelni, ale jest za słaba, by utrzymać się w pozycji pionowej. Potrzymałbym ją, ale jest dumna i prawdopodobnie skończyłbym z krwawymi zadrapaniami za zuchwałość. Więc pozwalam jej być, dopóki najwyraźniej nie skończy, a następnie wyjmuję ją z pudełka i wycieram do sucha najlepiej, jak potrafię.

Patrzę prosto w jej wciąż bardzo czujne i królewskie oczy – czynność, która prawdopodobnie zostałaby odebrana jako obraźliwe wyzwanie, gdyby była jakimkolwiek innym kotem. Ale nigdy nie dała się nabrać na bezpośrednie spojrzenie. Mimo to oferuję mrugnięcie, żeby mieć pewność, że się rozumiemy. A potem pytam ją: „Czy pozwalam, żeby to trwało zbyt długo? Skończyłeś tutaj? Mam pozwolić ci iść dalej? Czy nadszedł czas, abym pomógł ci zakończyć twoją podróż, kochanie?

Wpatruje się w moje oczy przez kolejne 5 sekund, a potem obejmuje mnie za szyję, wtula całą głowę w mój podbródek i zaczyna mruczeć. To są rzeczy, których nigdy by nie zrobiła przez pierwsze 10 lat, kiedy ją znałem, ale jej stosunek do ludzi zmienił się całkowicie, kiedy zdecydowała, że ​​nadszedł czas na emeryturę, i stała się bardzo słodkim i czułym kotem — o ile żadne inne koty nie były przynajmniej w okolicy. Nigdy nie tolerowała żadnej konkurencji i nie zamierzała teraz zaczynać.

Czuję ciężar faktu, że to do mnie należy przetłumaczenie wiadomości zawartej w jej odpowiedzi na moje pytanie. Czy ona mówi: „Tak mamo, dziękuję, że zdałaś sobie sprawę, że nadszedł czas, aby pozwolić mi odejść. Nie chcę tak dłużej trwać”? A może ten gest jest oznaką, że wciąż cieszy się życiem na tyle, że nie jest jeszcze gotowa do odejścia, i dopóki mogę tam być, aby upewnić się, że zachowuje swoją godność z rzeczami, których jej kruche ciało nie jest już w stanie opanować na swoim sama, chętnie zostaje trochę dłużej.

To dylemat, z którym wszyscy stajemy w tym momencie w życiu naszych futrzastych członków rodziny — starając się podjąć właściwą decyzję, aby nie pozwolić im cierpieć, ale nie skrócić ich czasu. Nie mogą nam powiedzieć, czego chcą. W każdym razie nie w ludzkim języku, do którego jesteśmy przyzwyczajeni. Więc po prostu robimy, co w naszej mocy.

Stawiałem czoła tej trudnej odpowiedzialności więcej razy, niż chciałbym policzyć. Mój kominek to cmentarzysko popiołów. Kilka z nich to prochy moich domowych zwierząt domowych, ale większość to przybrane kocięta, które zapadły na jedną z wielu chorób, które mogą przedwcześnie zakończyć życie małego kociaka. W większości są ofiarami FIP sprzed wynalezienia lekarstwa.

Cmentarz na moim płaszczu jest wynikiem ponad 10 lat ratowania i faktu, że nie pozwalam, aby którykolwiek z moich wychowanków umarł bez domu, lub pozwolił, aby jego szczątki zaginęły wśród setek, tysięcy, milionów bezdomnych zwierzęta domowe, których ciała są mieszane razem i wyrzucane jak śmieci. Każdego z nich przyprowadzam do siebie i mówię im, że nie byli bezdomni, nie byli niechciani.

Trudna ścieżka, którą obecnie podążam, to ta, którą przeszedłem z każdym z tych niegdyś żywych, oddychających, mruczących, przytulających się stworzeń, które teraz są skrzyniami popiołu na moim kominku. Z każdym nie jest łatwiej. Jeśli już, to staje się trudniejsze. Bo pomimo logicznej wiedzy, że podjąłem właściwą decyzję, wciąż za każdym razem odgaduję tę decyzję. A dźwiganie ciężaru tej odpowiedzialności raz, nie mówiąc już o 10, 15, 20 razy, jest dużym ciężarem. Świadomość, że na każdego zaginionego przypada kilka, które uratowałem i zaadoptowałem do niesamowitych domów, nie daje mi spokoju.

Wkrótce moja mała stara kocia mama zajmie swoje miejsce na tym płaszczu. Wiem, że czas jest bliski. Ale na razie zeszła z mojej klatki piersiowej, gdzie trącała nosem i mruczała, i żarłocznie zjada jedzenie, które wciąż przed nią stawiam jako ostateczny test — kiedy nie będzie już zainteresowana cieszeniem się swoim ulubionym posiłkiem, wtedy to zrobię wiedz, że już czas. I złożę ostatni akt współczucia temu stworzeniu, które było moim czeskim towarzyszem przez ostatnie 18 lat. Będę z nią przez każdą z tych ostatnich sekund. I pomimo emocjonalnego obciążenia, jakie mnie to czeka, będę ją trzymać w ramionach, gdy weźmie swój ostatni oddech. Ponieważ zasługuje na nic innego jak mój szacunek i towarzystwo do samego końca.