Pokręcona ścieżka

„Przede wszystkim to: bądź sobie wierny,
a tak musi nastąpić, jak noc za dniem” —
akt I Hamleta Szekspira, wypowiedziane przez Poloniusza do jego syna Laertesa

Znajduję się owinięty w złote drobiazgi
na krętej, nieutwardzonej ścieżce do piekła,
moje dłonie badają
szorstkie płaty łuszczącej się kory dębu
z wieloletnich, jałowych wnętrzności zimy, jedząc słońce
i zostawiając mojego dzikiego kojota wyjącego
w osadzonym drewnie.
Kuszą mnie gwiazdy i księżyc
, one są moimi niezłomnymi nawigatorami
, chociaż kuszą mnie fałszywi prorocy
, którzy palą moje tosty, kuszą mój los
i liżą moje rany.

Kiedy się zgubiłem?
Nie rozpoznaję nawet odbicia w lustrze
ani wspomnień jak smukłe cienie , które
na wietrze wyginają trzciny.
Dorosłem, by ufać biciu własnego serca
, wydaje się, że rozumiem nieprzewidywalność życia
, jedwabistą miłość, której szukam
i ogoloną drogę
, którą mógłbym obrać.
Delikatnie uwalniam duchy wczorajszego dnia
, gdy cicho pieszczę spokój, i jutra,
gdy kryształowy pył księżycowy ponownie opada.

Dziękuję Franco Amati i Scuzzbucket Publication za tę oazę dla pokręconych marzycieli i krnąbrnych dusz, takich jak ja.

© Connie Song 2023. Wszelkie prawa zastrzeżone.