Pomysł 17

Kilka miesięcy temu przeglądałem pamiątki — byłem znany z czystki, czasem kosztem innych. „Gdzie jest mój stary plakat Steelera?” Cisza. "MAMA!" Ale jestem wdzięczny, że zachowałem trochę wcześniejszej sztuki i pism mojego syna i córki. Są doskonałymi pisarzami i chociaż moja wyobraźnia może być bardziej kolorowa, technicznie rzecz biorąc, są znacznie lepsi niż ja kiedykolwiek. Dołożyłem wszelkich starań, aby tak było.

W trakcie nauki dużo się przeprowadzałem i przełączałem się między językami. I można powiedzieć, że byłem zbuntowanym nastolatkiem, który nie szanował autorytetów. Omijanie lekcji przyszło naturalnie. To, wraz z narodzinami mojej córki w wieku dziewiętnastu lat i syna w wieku dwudziestu dwóch lat, zmusiło mnie do nadrobienia wszystkiego, czego inni próbowali mnie nauczyć — w tym pisania. Ale nigdy nie jesteśmy za starzy na naukę. Więc oto jestem i uczę się. W ten sam sposób, którego nauczyłem się przez całe życie, obserwując tych, którzy są lepsi ode mnie i robiąc to. Zobacz jeden. Zrób jedno. Naucz jednego.

Pisałem wiersze dla io mojej córce, ale mój syn jest trudniejszą lekturą, więc zamiast tego dzielę się, za pozwoleniem, niektórymi jego słowami.

Zachęcaj dzieci do pisania i pozwól im być kreatywnymi. I zapisz ich projekty.

W śródmieściu miasta
Jest jednopokojowe mieszkanie,
Gdzie na ścianach wiszą tylko
stare karabiny i bagnety.

W kącie jest stara prycza
Wypełniona —
Okropnymi wspomnieniami
Wybuchów
I wystrzałów.

Na komodzie leży pudełko
z kilkoma medalami i przywieszką.

W pudełku
jest stary, zniszczony kombinezon kamuflażowy
I stary artykuł w gazecie
, który stwierdza,
że ​​inne imię zostało wyryte
w tej długiej
O, tak długiej —
Szarej —
Ścianie imion.

Napisane przez Kurtisa Erika Rosengreena 10.16.2004, lat 13