Presja doskonałości

Katelyn Rentschler | Niezależny reporter

Cadie Logston wyjrzała przez szparę w drzwiach sceny. Z drugiej strony flet trylował i płynął przez Koncert fletowy nr 1 Mozarta w G. Logston będzie następny. Chodziła w kółko i nuciła łuski za kulisami w oczekiwaniu na swoją kolej. Przed nią w kolejności występów wystąpiło siedmiu wokalistów i instrumentalistów. Siódmy, teraz odtwarzany, był prawie gotowy.

Muzycy-studenci zebrali się 7 marca w Benson Great Hall, aby rywalizować zarówno o nagrodę pieniężną, jak i możliwość wystąpienia z orkiestrą Bethel podczas wiosennego koncertu muzyki klasycznej. Wydarzenie, pierwotnie zaplanowane na 24 lutego, zostało przełożone z powodu śniegu.

13,4 cala śniegu w Twin Cities nie tylko opóźniło konkurs Concerto-Aria, ale także wysłało Jona Veenkera, przewodniczącego wydziału muzycznego, na poszukiwanie nowego panelu sędziów. Panel, który miał składać się z trzech sędziów — ze środowisk zawodowych smyczkowych, wokalnych i klawiszowych — wyłoniłby nowego zwycięzcę.

„To wielki bałagan” – powiedział Veenker.

Logston, studentka muzyki, przebierała się za księżniczkę Disneya Aurorę lub nakładała szminkę na twarz jak złoczyńca z Małej Syrenki Ursuli, zanim wykonywała swoje piosenki w salonie swoich rodziców. Przez siedem lat brała lekcje śpiewu u swojej klasycznie wyszkolonej Nany. W listopadzie ubiegłego roku zajęła pierwsze miejsce w konkursie muzyki klasycznej organizowanym przez Narodowe Stowarzyszenie Nauczycieli Śpiewaków w Minnesocie. Zamierza uczęszczać do szkoły podyplomowej, aby spełnić swoje marzenie o zostaniu profesjonalną śpiewaczką operową.

Logston przyznała, że ​​takie soprany, jak ona, są w świecie opery „za dziesiątkę”. Ale pozostaje wierna swojej drodze.

„To jedyna rzecz, którą czuję, że mogę zrobić ze swoim życiem” – powiedziała.

Kiedy siódmy zawodnik zszedł ze sceny, Logston wygięła ramiona i powoli podeszła do pianina. Głęboki wdech. Fortepian zakołysał się akompaniamentem do jej utworu „Quando M'en Vo” Gaetano Donizettiego. Logston zapamiętał to wszystko. Chodząc po scenie i rzucając włosami, Logston wykonała serię biegów z wymagającą precyzją.

„Nie jestem z tego dumny. Wiesz, że stać cię na więcej i wiesz, jak brzmi twoja najlepsza gra”. — Cadie Logston, studentka drugiego roku studiów muzycznych

Skończyła z rozmachem, złożyła ręce w ukłonie i wycofała się ze sceny do garderoby. Wróciła do wspólnej przestrzeni 10 minut później, z pogniecioną chusteczką w dłoni.

„Nie jestem z tego dumny” — powiedział Logston. „Wiesz, że możesz zrobić to lepiej i wiesz, jak brzmi twoje najlepsze”.

Logston czuła, że ​​wykonała swój utwór lepiej we wtorek w studiu wokalnym. W występie konkursowym twierdziła jednak, że popełniła szereg błędów, w tym brak tchu na końcu frazy. Martwiła się, że zrujnowała swoje szanse. Pozostało tylko czekać.

Logston dążył do zdobycia co najmniej drugiego miejsca. Rok wcześniej pierwsze miejsce zajął wokalista Jacob McCullough, a drugie sopranistka Kristianna Woller. McCullough nie zgłosił się do udziału w tegorocznym konkursie, ale Woller spróbował zdobyć nagrodę drugi rok z rzędu.

Dwadzieścia dwie godziny później wreszcie nadeszły wyniki. Zostały one zapisane na jednej kartce papieru przyklejonej taśmą do ściany na zewnątrz biura muzycznego.

II miejsce: Sabrina Mecicar, fortepian.

Pierwsze miejsce: Cadie Logston, głos.