przechodzę na emeryturę…

Po 5 latach i 3 filmach odchodzę na emeryturę od robienia filmów krótkometrażowych… od około 2017 roku. Wyreżyserowałem kilka małych filmów dokumentalnych i odnoszący sukcesy serial internetowy, a nawet gościnnie wyreżyserowałem inny. Ale oficjalnie nakręciłem tylko trzy narracyjne filmy krótkometrażowe: INGÉNUE (2019), ZAPACH ŚCIĘTEJ TRAWY (2022) i ÓSMA Z NIEGO (2023).

W latach 2019-2022 napisałem i wyreżyserowałem 4 odcinki serialu limitowanego; VISIONS OF A VIVID LIFE (2020) zapoczątkowało moją karierę reżyserską i bezpośrednio zapewniło mi dwa kolejne występy w tych krótkometrażowych filmach 21' i 22', które obecnie mają się ukazać. Ale nawet kiedy zlecono mi nakręcenie „Cut Grass”, obawiałem się powrotu do formatu i kultury filmów krótkometrażowych, jakie mają miejsce w brytyjskim przemyśle filmowym i telewizyjnym. Miałem szczęście zrobić trzy filmy z różnymi rodzajami finansowania, różnymi poziomami budżetu i różnymi stopniami swobody twórczej.

Dużo się nauczyłem.

Sprawia, że ​​czuję się toksyczny. Ale każdy reżyser musi robić krótkie filmy, aby przejść do filmów fabularnych, przynajmniej w Wielkiej Brytanii tak jest i dopóki nie wejdziesz do kręgu AAA, żadna agencja ani studio nie potraktuje cię poważnie. Dzięki ostatniej podwójnej ustawie o queer i pomyślnym doświadczeniu wszystkich stron w projektach, mam szczęście, że mogę od razu zająć się filmami fabularnymi z tymi samymi firmami, które ufają temu, jak pracuję i ufają mojej ambicji. Ale też czytali moje filmy fabularne… i są o wiele lepsze niż wszystko, co mogłem osiągnąć w krótkich metrażach.

Problem polega na tym, że w Wielkiej Brytanii filmy krótkometrażowe muszą spełniać określone kryteria, aby zostały docenione na poziomie ogólnokrajowym. Te nieformalne ograniczenia są nierealne i utrudniają młodym filmowcom, którzy potrzebują filmów krótkometrażowych, odkrywanie swojego rzemiosła, próbowanie różnych rzeczy i znajdowanie własnego głosu. I wydaje mi się, że większość młodych filmowców z Wielkiej Brytanii czuje się zniechęcona i odrzucona za swoją wczesną pracę w Wielkiej Brytanii, albo z powodu braku programów, albo braku zainteresowania tym, co kreatywne i inne. Wiele z nich cieszy się zainteresowaniem i uznaniem społeczności międzynarodowej. Ale nie zawsze w Wielkiej Brytanii… zbyt często tutaj szorty są oceniane na podstawie tego, czego brakuje, a nie tego, co jest.

Widziałem wiele filmów krótkometrażowych moich rówieśników tutaj, niektóre były na światowych festiwalach, takich jak Sundance i Tribeca, lub kwitły na brytyjskim torze na Raindance i London Film Festival, ale większość z nich pozostała na ziemi niczyjej… oni mają ponad 10 minut i są uważane przez festiwale za zbyt długie, są uważane za zbyt ambitne ze względu na ich obsadę lub wiele lokalizacji, albo są tematami, a tematy nie są modne. Może udało im się stworzyć fajną sekwencję otwierającą tytuł. Czasami prawny obowiązek i oczekiwany w filmach fabularnych, ale całkowicie odrzucany w świecie krótkometrażowych. Czasami wielkie nazwisko w twoim filmie lub wsparcie z dużym budżetem to wszystko, czego potrzebujesz, aby przejść większość drogi. Bardzo niewiele szortów może sobie z tym poradzić. Co wskazuje na większy problem…

Widziałem kilka okropnych filmów krótkometrażowych w Wielkiej Brytanii i na ceremoniach wręczania nagród, które spełniały jedno lub więcej z powyższych kryteriów i to mnie irytuje. Dobitnie ujawnia system i kulturę kryjącą się za krótkimi filmami. Filmy krótkometrażowe poruszają się tutaj jak cheeseburgery. Utwory, które grają jak gloryfikowane reklamy, a nie emocjonalne historie, nie interesują się aspektami, które sprawiają, że funkcje są opłacalne i komercyjne. Co gorsza, nagradzamy filmowców stojących za tymi komercyjnymi produktami (których jest niewielu) zamiast pielęgnować dynamiczną i trwałą bazę filmowców z całego spektrum… z kontinuum stylów i głosów.

A Wielka Brytania zastanawia się, dlaczego jej niezależna scena filmowa tak cierpi.

Rzeczywistość jest taka, że ​​bardzo niewielu młodych brytyjskich filmowców jest wychowywanych i daje szansę na debiut fabularny. A jeśli tak, szanse na to, że są niewypałami, wynoszą 50/50. Ponieważ zawsze mówiono im, aby kręcili określony rodzaj filmu, który nie przekłada się na długą formę ani nie interesuje szerszej publiczności w Wielkiej Brytanii, są to ważni ludzie, którzy nie chodzą na festiwale filmowe ani nie czytają zgniłych pomidorów… i pomyśl, ilu z nich tworzy drugie filmy fabularne?

Wątki fabularne, ciekawe światy, ambitne opowiadanie, zabawa formą… to nie ma tu nic do rzeczy. Twój krótki film musi trwać 10 minut, musi być prosty i modny. Albo jest to oczywiste i jasne, albo eksperymentalne i stylistyczne, absolutnie musi powiedzieć ci, co się dzieje w 59 sekund i lepiej, żeby skończyło się przed 9:59 bez napisów końcowych.

Odchodzę na emeryturę z filmów krótkometrażowych, dlaczego?

Bo nie wydaje mi się, żeby to był format, który pokazuje, na co mnie stać. A ograniczenia Wielkiej Brytanii są frustrujące… to nie jest obóz treningowy, jaki powinien być…