Sowy i Omeny

Para sów kreskowanych siedzi na mojej sośnie od kilku tygodni, z przerwami. Co roku pojawiają się na moim podwórku gdzieś w lutym, aby złożyć lęg jaj w wydrążonym dębie za moim tarasem, a ja obserwuję, jak pisklęta pojawiają się w otworze dziupli, jedno po drugim, i uczą się wkraczać w szerszy świat .

Niektórzy uważają, że sowy są zwiastunami zła, zwiastunami szczęścia lub symbolami mądrości. Postrzegam je jako piękny cud mojego małego świata. W mojej społeczności na przedmieściach Memphis słyszymy pohukiwanie sów z powodu lasów i mokradeł, które otaczają i chronią nas i ich, więc cieszę się, że mogę je gościć.

Ta historia zaczyna się w październiku 1996 roku, chociaż sowy widzieliśmy dużo później. Kiedy mnie nie było, jechałem z moimi chłopcami w burzę, która zmierzała z Little Rock do Memphis, piorun uderzył w dąb. Kilka dni później wróciliśmy do domu i znaleźliśmy długie pasy drewna na całym moim podwórku i moich dwóch pokładach. Drzewo miało wielką złocistą ranę, długi pasek prawie od wierzchołka do ziemi, wyglądający tak, jakby ktoś obrał je gigantyczną obieraczką do marchwi. Kora o głębokości 1 cala, w tym miąższ pod nią, została zdmuchnięta i rozrzucona. Cieszę się, że nie było mnie w domu, żeby słyszeć i widzieć, jak to się dzieje.

Ale drzewo żyło. Stopniowo, przez dwadzieścia lat, bez mojej wiedzy, rozwinęła się w środku dziura.

W ciągu tych lat widzieliśmy sowę siedzącą jeszcze bliżej tarasu na innym drzewie, obserwującą nas, gdy siedzieliśmy na tarasie przed tymi drzwiami, i słyszeliśmy, jak pohukiwali w lesie. Sprawdziliśmy w internecie, jakie to były sowy.

W 2015 roku mój mąż sfotografował samotną puszczyk siedzącą na gałęzi jednego z wielu innych drzew między dębem a sosną. Pomyśleliśmy, że to interesujące. Ale na początku 2017 roku zauważyłem poruszenie czegoś, co wyglądało jak poruszające się liście wewnątrz zagłębienia. Z łatwością widzę wgłębienie, ponieważ drzwi tarasowe mojej sypialni mają na nie bezpośredni widok tuż nad relingami pokładu. Nie zdawałem sobie sprawy, że ten podmuch to skrzydła sowy — myślałem, że to mogą być liście rozwiewane przez wiatr. Zauważyłem to ponownie następnego dnia. Potem zobaczyliśmy sowę przelatującą przez podwórko. Byliśmy podekscytowani, że może mieć tam gniazdo.

Kiedy wieczorami siedzieliśmy na dolnym pokładzie, zaczęliśmy widzieć, jak przelatują tuż obok nas. Jeden leciał na sosnową gałąź, wołał przez chwilę, a potem inny leciał i dostarczał myszy swojemu partnerowi. To był rytuał zalotów. Widzieliśmy też, jak wlatują i wylatują z zagłębienia, przynosząc pożywienie pisklętom ukrytym w środku przez cały dzień. Patrzyli z góry na mojego 60-funtowego psa Lucy, kiedy ona patrzyła na nich.

W tym samym czasie mój 94-letni ojciec zachorował jakieś dwie godziny drogi stąd i bardzo mu się podobały moje wizyty i opowieści o tych sowach. Jego stan zdrowia pogarszał się przez te same dwadzieścia lat, które upłynęły od uderzenia w dąb, i zmarł 13 marca.

Miesiąc później, na tydzień w okolicach Wielkanocy, przywiozłam mamę z wizytą i zaprosiliśmy przyjaciół na kolację. Kiedy jedliśmy, siedząc na tarasie i rozmawiając o sowach, moja przyjaciółka Trish powiedziała słodko: „Czy to mała sowa wygląda z drzewa?”

Rzeczywiście tak było. Patrzyliśmy, jak obserwuje nas tego wieczoru; trzy kolejne miały nastąpić w ciągu następnego tygodnia. Nadaliśmy im imiona i przez lata robiliśmy to dla naszej rozrywki.

O moich sowach mógłbym napisać znacznie więcej, ale postaram się krótko wyjaśnić ten cykl. Pisklęta na moim drzewie wykluwają się prawdopodobnie od czterech do sześciu tygodni, zanim je zobaczymy, po jednym na kilka dni. Kiedy są gotowi, w ciągu około tygodnia każdy z nich przychodzi na otwarcie i siada, czasem więcej niż jeden na raz. Jeden po drugim wspinają się na górę i albo wspinają się wyżej, albo trzepoczą na ziemię, skąd przeskakują przez podwórze, wspinają się na jedno z wielu naszych drzew z trzepoczącymi skrzydłami i przez kilka dni ćwiczą krótkie, krótkie loty między gałęziami. Jest to odpowiednio nazywane „rozgałęzieniem”. Uczą się trochę od siebie nawzajem i czasami siedzą blisko siebie. Potem po kilku dniach odlatują do lasu za moim domem.

Oboje rodzice przychodzą i przynoszą im jedzenie, przeganiają wiewiórki i wrony i trzymają się blisko. Nadal wychowują pisklęta przez kilka miesięcy po ich wyjeździe do lasu i uczą je polowania.

Wydaje mi się, że pisklęta opuszczają moje podwórko do lasu trochę szybciej niż niektóre z powodu całej ludzkiej aktywności w pobliżu. Zwykle znikają w połowie kwietnia, a ja mam obsesję na punkcie ich oglądania i fotografowania, kiedy tu są.

W 2020 roku obserwowałem, jak szop pracz wpada do zagłębienia, podczas gdy rodzice szaleńczo machali na zewnątrz, ale tydzień później i tak pojawiły się dwa pisklęta. Szopy pracze, wrony i wiewiórki są naturalnymi wrogami sów i wszystkie one mogą zabijać siebie nawzajem lub swoje młode, w odpowiednich okolicznościach.

W zeszłym roku (2022) szop pracz pobił je z miejsca i umieścił swoje młode na drzewie, ku przerażeniu mojemu i sów. Nie wiem, czy samica zaczęła składać jaja w zagłębieniu, czy nie, ale spadały i uderzały ją w plecy, gdy przychodziła i odchodziła, bezskutecznie. Mam nadzieję, że znaleźli inne drzewo i mieli swoje pisklęta gdzie indziej. Moje psy i rodzina próbowali odgonić szopa pracza, ale ona była w ciąży i była bardzo zdeterminowana.

To, 2023, jest siódmym rokiem ich przybycia. To chyba ta sama para, bo często wracają w to samo miejsce, żeby założyć gniazdo i mieć pisklęta, ale w sumie było ich co najmniej piętnaście, a czasami sowa odwiedza moje podwórko poza sezonem godowym.

Ale wracając do omenów. W 2018 r. urządzałam w marcu przyjęcie z okazji 60. urodzin mojego męża, Cary'ego, a jedna z sów siedziała w pobliżu i spokojnie spoglądała na wszystkich gości. Pisklęta wykluły się w okolicach Wielkanocy. W 2019 roku Cary zmarł 18 marca, tuż przed swoimi 61. urodzinami. Wkrótce potem, ponownie w okolicach Wielkanocy, wykluły się pisklęta.

W tym roku zmarło też wiele innych osób, a ludzie umierali lub nie umierali w innych latach, kiedy sowy tu były. Nie wydaje mi się, żeby istniał jakikolwiek związek z sowami lub czymkolwiek innym w przyrodzie, poza oczywiście tym, że śmierć jest częścią życia, a czasami przyroda, jej odgłosy i poruszenia sprawiają, że jesteśmy bardziej świadomi naszej bezbronności.

Jednak wylęganie się sów w okolicach Wielkanocy jest dla mnie echem uniwersalnej mitologii i teologii. To narodziny, wzrost i rozpoczęcie nowego życia na pustyni. Zamiast omenu, jest to przypomnienie tego, jak świat przyrody kręci się razem z nami lub bez nas, i wyzwanie, aby zobaczyć, jak pasujemy do całości wszystkiego.

Tego wieczoru, po raz pierwszy w życiu, zobaczyłem parę godową na drzewie obok dziupli. Mam więc nadzieję, że za około dwa miesiące zobaczę kilka piskląt wielkanocnych, gotowych do przyłączenia się do świata.