TOK myślenia

Dobra, to o mnie. Nie próbuję dotknąć cię moimi słowami ani stworzyć znaczącego wiersza, który może zebrać okruchy twojej najlepszej wersji. Właśnie się odpisuję. Pokazuję mój umysł.

Czy bycie naprawdę szczerym na takiej platformie nie jest przerażające? To groźba, że ​​ludzie będą się ze mnie śmiać. Mimo to po prostu piszę. Piszę tak, jakbym miał coś ważnego do powiedzenia, coś znaczącego, patrzącego na światło dzienne.

Szczerze mówiąc, bardzo często czuję, że chcę coś powiedzieć, ale nie wiem co i dlaczego. Czy możesz się do tego odnieść?

I nie wiem czego szukam. Po prostu mam maski, których używam na co dzień, żeby udawać, że wiem, dokąd zmierzam. Ale faktem jest, że nie. Tylko zgaduję, idę dalej, próbując zarobić trochę pieniędzy tam i tutaj, żeby przeżyć.

Porażki były stałym elementem mojego życia. Ale wciąż marzę o tym momencie, kiedy planety w końcu się zrównają. I nadchodzi moja chwila jasności. Dlaczego? To proste, też jestem człowiekiem.

Znam się na uczciwości. I znam się na uczuciach. Jestem wrażliwa, o wiele bardziej niż to, co mogę kontrolować. Moim sposobem na radzenie sobie jest pisanie do ciebie, wyrzucenie z siebie wszystkiego. Choć pozornie to nic.

Znasz paradoks? Używam za dużo, żeby nic nie robić.

Jaki jest Twój cel? Chcę ułatwić życie. Chcę łączyć, leczyć i wspierać. Ale wygląda na to, że daleko mi do osiągnięcia celu… Więc idę dalej w swoich maskach. Są wygodne, pozwalają mi przetrwać, a czasem nawet dają mi energię na tyle, by marzyć o lataniu po niebie. Latać za darmo.

Ok wystarczy, powinienem udać się do mojego świata marzeń.

Dobranoc… albo dobry dzień… Nie wiem, po prostu dobrej nocy. Radź sobie i idź do celu. Nie mam najmniejszego pojęcia jak. Ale zrób to, możesz i wiesz o tym. W przeciwnym razie, dlaczego wciąż tu jesteś?

Nic nie poradzę, że próbuję cię rozweselić. Chociaż nie wiem, jak się teraz masz.

Ok do widzenia.

Nicolas