Zmiana planów

Kiedy straciłam dziewictwo w jego pokoju w akademiku, dokonałam wyboru – raczej mój wybór został dokonany.

W 1965 roku małżeństwo było sposobem legitymizacji seksu. Oznaczało to również koniec planów zawodowych kobiety.

Przysięgałam, że nigdy się nie ożenię. Zostałbym pianistą koncertowym i podróżował po świecie grając ze słynnymi orkiestrami. Ale Enrique ze swoimi czarnymi jak węgiel włosami, przenikliwymi ciemnobrązowymi oczami, długimi rzęsami, gładką oliwkową skórą i czarującym hiszpańskim akcentem sprawił, że odwróciłem się w innym kierunku.

"Żenisz się?" – wykrzyknęły dziewczyny w moim akademiku. "Jak cudownie!" ale czułem, że myślą, że chyba postradałeś zmysły! Nie trzeba było długo czekać, aby przekonać się, że mieli rację.

Pomimo faktu, że nigdy nie gotowałem, nie prałem ani nie prasowałem — czynności, których unikałem, ćwicząc grę na pianinie — włożyłem fartuch i zabrałem się do pracy, ale pod koniec lata miałem już dość zabawy w dom i żałowałem, że nie... d odłożył małżeństwo i został na studiach.

Zdecydowałam, że skorzystam z kilku moich wskazówek dotyczących kelnerki i zaciągnę pożyczkę na studia, wystarczającą na jedne zajęcia. Enrique, wyczerpany moją nieustępliwą walką z entropią prac domowych, poczuł ulgę z powodu mojej decyzji o powrocie do szkoły.

Dyrektor ds. pomocy finansowej siedział za dużym biurkiem i przyglądał mi się bez uśmiechu — z starannie wyćwiczoną powagą. Nie był przystojny. Duży nos, cofnięty podbródek, wyzywający krój. Jego buty były lśniąco czarne, koszula biała i sztywna od krochmalu, a trzyczęściowy garnitur nie pognieciony, w przeciwieństwie do tweedowych marynarek, które nosili profesorowie.

Położył dłonie na czarnej skórzanej podkładce na biurko i powiedział: „Dlaczego chcesz wrócić do szkoły? Jesteś żonaty."

Gapiłem się na niego, skonsternowany. Moja średnia ocen była wysoka. Wybrałam tę bluszczową uczelnię ze względu na wspaniałe konserwatorium muzyczne i postępowy manifest. Dlaczego obrączka ma zakończyć moją edukację?

— Chcę — powiedziałem.

Mężczyzna skrzywił się, ale wręczył mi formularz zgłoszeniowy.

Enrique i ja zgodziliśmy się odłożyć posiadanie dzieci – być może w końcu raczej adoptowalibyśmy, niż przyczynili się do eksplozji demograficznej. Ukończyłem licencjat z hiszpańskiego rok później niż Enrique, który specjalizował się w antropologii, i obaj ukończyliśmy studia podyplomowe.

Nasz dobry przyjaciel Alex, ekstrawagancki madrileño, miał niesamowitą zdolność pojawiania się w dni, w których czułem się jak u siebie, piekąc ciasteczka z kawałkami czekolady. Sąsiedzi przybywali z ostrzeżeniem lub bez, przynosząc pizzę i piwo, marakasy i gitary. Czasami graliśmy w głupie gry, takie jak Szarady i Dwadzieścia pytań.

Podczas każdego roku akademickiego Enrique i ja byliśmy zajęci naszymi studiami i asystenturami i mieliśmy mało czasu na kłótnie, ale każdego lata nasze narastające napięcia eksplodowały.

Latem, kiedy pojechaliśmy do Hiszpanii, obiecałem sobie, że nie będę walczył z Enrique – zrobię wszystko, co w mojej mocy, aby ta podróż była romantyczna. To byłaby nasza pierwsza podróż do Europy. Mówiliśmy o tym jak o miesiącu miodowym, którego nigdy nie mieliśmy.