Zobaczymy się wkrótce

Minęło zaledwie kilka godzin, zanim musiałem być na stacji kolejowej, a nigdy nie wyobrażałem sobie, że Ben jest na zewnątrz, rozmawiając z Reubenem i Laurą. Myślałam, że mnie podrzuci i wróci do domu, ale wszedł do środka i czuł się komfortowo z moim bratem i jego narzeczonym.

Słyszałem śmiech, gdy byłem w swoim pokoju, pakując swoje rzeczy. Nie jestem pewien, o czym rozmawiali, ale śmiech nie był tylko jeden do dwóch razy.

Usłyszałem pukanie do drzwi.

Podszedłem do drzwi, złapałem za klamkę i otworzyłem je, i zobaczyłem stojącego tam Bena.

"Cześć." Uśmiechnął się.

„Czy chcesz mojej pomocy?” On zapytał.

Potrząsnąłem głową. „Nie zabrałem tylu ubrań”. Powiedziałem. „Chcesz wejść?” Zaoferowałem.

„Czy to w porządku?”

– Jasne – powiedziałam, kiedy wróciłam, żeby położyć rzeczy, które kupiłam, kiedy wychodziliśmy wcześniej. To było tylko kilka ubrań i pamiątek dla moich przyjaciół, Tobiasa i Viviane.

„Ten pokój pachnie tak samo jak twój”. Powiedział.

Przestałam wkładać resztę moich rzeczy do bagażu i usiadłam obok niego.

– Widziałem u ciebie te same perfumy – powiedziałem.

Zmarszczył nos, „to brzmi tak dziwnie”. Powiedział. „Przepraszam za ten dzień. Całkowicie zmarnowany.

– To twoje, czy… – Już miałam zapytać, czy ma dziewczynę, ale już mi przerwał.

Westchnął: „Nie mam dziewczyny, Jo”. Powiedział. – Jeśli to właśnie chciałeś powiedzieć.

– W takim razie po co ci damskie perfumy? Odwróciłem się do niego. – Taki sam jak mój – dodałem. Wziąłem kilka wskazówek, kiedy zobaczyłem jego miejsce i jak zaaranżował swoje biuro, ale chcę mieć pewność, że to, co widzę i myślę, jest prawdą.

Usłyszałem jego chichot. „Jo…” nazwał mnie.

„Czy muszę to przeliterować?” Jego twarz była teraz zwrócona w moją stronę i widziałam, jak intensywnie mi się przygląda. – Myślałem, że wskazówki są jasne. Powiedział.

Zostawiłem mały śmiech, zanim wróciłem do moich pamiątek, które wciąż leżały na toaletce tuż obok drewnianych zasłon zasłaniających okna.

„Wiem, Benie. Po prostu… ja tylko… sprawdzam. Powiedziałem. Starałam się skupić na tym, co było na toaletce, czyli na reszcie rzeczy, które miały trafić do moich toreb. Ale nie mogłem. To było takie głupie pytanie i nie mam pojęcia, dlaczego muszę mówić to na głos, nawet jeśli naprawdę próbuję dowiedzieć się, czy był z kimś innym.

Zbliżył się do mnie i poczułam, jak dotykamy się prawą ręką. „Gdzie mam to położyć?” Jego ręce trzymały świece przeznaczone dla Viviany.

Moja głowa obróciła się w prawo i teraz staliśmy naprzeciw siebie. Czułam ciężki oddech, który wydobywał się z nas, i zagubiłam się pomiędzy jego ciemnymi oczami, próbując zrozumieć, czego chcemy, czego ja chcę. Kiedy się zbliżyliśmy i zamknąłem oczy, usłyszałem pukanie do drzwi, co przywróciło nas do teraźniejszości.

To był głupi, głupi ruch. Jak mogłem zamknąć oczy w takich chwilach , pomyślałem.

Oboje odsunęliśmy się od siebie, gdy usłyszeliśmy drugie pukanie do drzwi. Uśmiechnęłam się do niego, podeszłam do drzwi i zastałam tam Laurę i Reubena.

– Musisz iść za dwadzieścia, jeśli nie chcesz się spóźnić – powiedział Reuben, tuląc się do Laury.

– Po prostu muszę włożyć jeszcze kilka rzeczy – powiedziałem.

— Prawie gotowy — powiedział Ben z tyłu.

"Klucze." Reuben rzucił Benowi kluczyki do samochodu.

"Dzięki." Powiedział.

Zamknęłam drzwi i poszłam spakować wszystko do torby.

– Będę czekał na zewnątrz, dobrze? Powiedział, przechodząc obok mnie i wychodząc z sypialni.

– Zaraz wychodź – mówię mu.

Byliśmy teraz na stacji kolejowej, a do odjazdu mam jeszcze czterdzieści pięć minut. Stacja kolejowa wypełniona ludźmi; niektóre pary przytulały się po raz ostatni, zanim jedna z nich weszła do środka, jedna rodzina czekała na swoich bliskich, niektórzy ludzie mieli na sobie ubrania robocze i wysiadali ze stacji kolejowej, a niektórzy byli po dwudziestce i byli gotowi do wyjścia wewnątrz.

O dziwo, wydaje mi się, że nie było przerwy między latami, kiedy mijaliśmy miejsca, które kiedyś stały się naszymi miejscami — park, alejkę, bibliotekę, lokalną kawiarnię i nasz uniwersytet. Mam wrażenie, jakbyśmy mijali to miejsce dzień wcześniej, a nie lata temu. Nawet teraz nie było najmniejszych oznak, że czujemy się niezręcznie w stosunku do siebie. To było prawie tak, jakbyśmy przebywali razem w tamtych czasach.

„Do zobaczenia wkrótce, Jo”. Poczułam, jak jego ramiona owijają się wokół mnie, mocno, jakbyśmy mieli jutro, jakbyśmy nie widzieli się od lat. Staliśmy tak jeszcze kilka minut.

„Pa, ​​Ben” – powiedziałam, próbując się od niego odsunąć, i wciąż czułam, jak jego ramiona obejmują moje, nie chcąc mnie puścić.

-Muszę już iść- szepnęłam mu do ucha.

„Nie chcę, żebyś jechał”. Powiedział cicho, starając się trzymać mnie w swoich ramionach. Było mocne i ciepłe – wystarczająco ciepłe, że nie chciałam go wypuścić.

— Jeszcze trochę, proszę. Błagał mnie.

– To nie tak, że nie spotkamy się, kiedy wrócisz do Nowego Jorku – powiedziałam, kiedy uwolnił mnie z ramion i zaczął się od niego oddalać.