Brajl

Nienawidziłem iskry, która pojawia się w ich oczach, kiedy mówię lub robię to, co mówię lub robię. Nienawidziłem tego, jak mdleją na widok moich dziwactw, jak migoczą, kiedy mówię o moich obsesjach. Nienawidziłem ich wyglądu. pamiętam toPatrzeć. Te oczy, oczy zafascynowane teraz „moją błyskotliwością”, to te same oczy, które kiedyś trzepotały oklaskami każdego dupka, który bezwstydnie mnie poniżał przed niezliczonymi tłumami, kiedy intelekt był słabością. Przed pisaniem dziennika i dbaniem o siebie, kiedy zuchwała głupota była fajna. Te pełne podziwu oczy, którymi na mnie patrzy, zaczarowane i uważne, to te same wymijające oczy, które kiedyś rzucały się — bezwzględnie, odruchowo — wszędzie i wszędzie, gdzie tylko mogły, aby trzymać mnie z dala od wzroku; te same oczy, które stały się ślepe na znęcanie się, jakie znosiłem w samotności, przez cały czas wielbiąc każdego dupka, który stał na moim gardle, z jego butem na piedestałach, które teraz zarezerwowali dla mnie. Kiedyś nienawidziłem tych wszystkich oczu; każda para jaskrawych, obrzydliwie lalek oczu zdolnych do udawania ślepoty. Ale kiedy sytuacja się odwróciła, kiedy takie oczy desperacko próbowały wpatrzyć się w moje spojrzenie, zdałem sobie sprawę, że moja nienawiść była przez cały czas źle kierowana. Te oczy, oczy, które ostatnio tak często skupiają się na mnie, ani razu nie udawały ślepoty. Teraz zdaję sobie sprawę, że te oczy są (i rzeczywiście zawsze były) beznadziejnie ślepymi oczamitylko udawaj, że widzisz .

Ironia znowu mnie poprawia: niewidomość nie jest ślepotą. Prawdziwa ślepota jest jakby objawem gnijącego serca; nie jest konsekwencją martwych oczu. Braille jest dla niewidomych — jasne — ale egoistyczna głębia jest prawdziwym językiem niewidomych.