Co chcę napisać

Na studiach moja profesor pisarstwa podkreślała, że ​​woli historie, które są „przetrawione”, a nie takie, które „grają”. Ta zasada miała uniemożliwić studentom pisanie o innych uczniach, co zrozumiałem. Jednak wszystkie historie, które chciałem opowiedzieć, były „w grze”. Rzeczy, o których chciałem napisać, to rzeczy, które działy się bezpośrednio wokół mnie. Nie wiem, czy jako świeżo upieczona dwudziestolatka miałam jakieś historie, które zostały w pełni przetrawione.

Dlatego blogowałem na studiach. Częściowo było to zobowiązanie wobec moich nauczycieli i rodziny w domu, ale blogowanie wydawało mi się o wiele bardziej naturalne niż pisanie dobrze napisanego eseju lub opowiadania. Udostępniłem mojego bloga innemu profesorowi pisania, który spojrzał na mnie pytająco i zapytał: „Dla kogo piszesz?” Do dziś nie sądzę, że mam dobrą odpowiedź. Czasami pisanie wydawało mi się bardziej przymusem niż świadomym aktem, więc intencja mojego pisania zawsze była dla mnie tajemnicą.

Są okresy, w których nie mogę pisać. To kanarek w kopalni węgla, wskaźnik, że coś jest nie tak lub nie tak w moim życiu, jeśli nie mogę usiąść i napisać, co czuję. Jednak czasami jestem zdezorientowany. Co jeśli pisanie, a nie jego brak, jest kanarkiem? Co jeśli te okresy, w których nie piszę, są czasami, w których mogę być obecny i cieszyć się chwilą i życiem?

Mogę szybko rozwiać ten niepokój, ponieważ z pewnością jestem szczęśliwszy, kiedy piszę (pomimo pewnego rodzaju nienawiści do tego procesu ). Proces ten wykorzystuje cały mój mózg, a podczas pracy nad dziełem czuję się całkowicie zanurzony i zaangażowany. Określenie „dzieło” pisania (tak jak „dzieło” sztuki) denerwuje mnie, ponieważ pisanie nie jest czymś, co planuję i tworzę, chociaż prawdopodobnie powinienem. Przygotowuję się do pisania poprzez spacery, dojazdy do pracy i rozmowy z przyjaciółmi. Nieustannie myślę, zapisuję obserwacje i kreślę akapity w mojej głowie, podczas gdy robię inne rzeczy.

W tym sensie wszystko, co robię, dotyczy pisania.

Moi nauczyciele pisania często prosili nas o ciągłe zapisywanie obserwacji w dzienniku, który zawsze nosiliśmy ze sobą. Do dziś prowadzę dzienniki obserwacji. Traktowałem to jako ćwiczenie treningowe. Gdybym nawykowo zapisywał swoje obserwacje świata, na dłuższą metę stałbym się naturalnie spostrzegawczy. W wielu moich notatnikach znajdziesz strony zatytułowane „Obserwacje” z wypunktowanymi listami:

10/13/17 OBSERVATIONS

- A nearly unmanageable amount of mayonaise on my turkey sandwich. 
- Man crosses street holding small plastic box of dirt (?)
- Labelling all of my groceries with highlight label dots. 
- Really aggressive underwear found in the dryer. Black briefs with thick gold trim, items that belong to my housemate.

      
                

                    
                    
                
            
3/4/15
- Older women who lean away from their iPhones in order to see the screen better, then lean in close together to show each other photos of their loved ones. 
- Long hair in Portland. 
- Scruffy gentleman in overalls, standing beneath the Hawthorne Bridge.
- "Sometimes I get a terrible pain in my stomach. Sometimes it gets so bad that I can't move."

Wszystko to oznacza, że ​​moja praca pisemna nigdy tak naprawdę nie została przetrawiona, być może aż do teraz. W wieku 30 lat mam kolekcje dzienników ze wszystkimi tymi obserwacjami, wszystkimi tymi żywymi historiami, od których mam teraz wystarczający dystans, aby się ustabilizowały. Mogę teraz spojrzeć wstecz na moje myśli, uczucia i wydarzenia życiowe i zaoferować wgląd, który był niemożliwy, kiedy uczestniczyłem w moim życiu.

Astronauci nazywają to „ efektem przeglądu ”, serią objawień, które przytrafiają się ludziom, gdy patrzą na Ziemię z kosmosu. Doświadczają tego również rodzice, gdy rodzą swoje pierwsze dzieci; zmienia się ich perspektywa, zmieniają się priorytety, ich modele mentalne drastycznie się dopasowują, uwzględniając bardzo ważny i nowy punkt widzenia.

Tak więc rzeczy, które chcę teraz napisać, to rzeczy, które łączą bogactwo niezorganizowanych pism, które mam: dzienniki, obserwacje, wiersze, skrawki papieru i inne efemerydy. Sortuję swoje pudełka i próbuję skatalogować moje czasopisma według daty i jakości.

Czerpiąc z mojego doświadczenia w pracy w archiwach uniwersyteckich, napisałem następnie krótkie streszczenia opisujące bardziej szczegółowo zawartość każdego z tych zeszytów. To było zabawne, ale czułem, że wiele straciłem, skracając moje dzienniki do jednej lub dwóch stron sedna. Następnie spróbowałem dokonać transkrypcji dzienników słowo w słowo, aby mieć cyfrowe repozytorium, które można przeglądać. To było niezwykle nużące, a wiele treści dziennika było wyjątkowo nudne. Tak więc przy trzeciej próbie skupiłem się na wierszach, które napisałem między wpisami w dzienniku.

Było to o wiele bardziej satysfakcjonujące, ponieważ wiersze destylowały najważniejsze myśli i uczucia tamtych czasów. Przepisując tylko wiersze, uzyskałem zwięzłe, zwięzłe fragmenty, które były bardziej wciągające niż same dzienniki. Czym są wiersze, jeśli nie wydestylowanymi doświadczeniami? W swojej najlepszej formie, tak eleganckiej, jak wydajny kod komputerowy , przetwarzający duże ilości informacji intelektualnych i rozprowadzający je w przyjemny, wydajny i czytelny dla człowieka sposób?

Kiedy mam duże bloki nieprzerwanego czasu, zamykam się w pokoju z filiżanką kawy, włączam radio Four Tet na Spotify i przepisuję wiersze z moich dzienników. Przebrnąłem przez trzy z nich, pracowałem nad czterema i zobaczymy, co z tego wyniknie.

Ludzie boją się poezji. Jeden z moich przyjaciół, pastor, mówi mi, że nigdy nie zajmował się poezją literacką, ponieważ czuł, że aby naprawdę ją docenić , potrzebował kogoś, kto wyjaśni mu, jak poruszać się po tym dziwacznym i często niejasnym medium. Uznałem to za niezwykle zabawne, ponieważ zarabia na życie, prowadząc ludzi przez tajemnice religii i duchowości. Być może potrzebujemy pastorów dla poezji.

Boję się poezji, zwłaszcza własnej. Tak łatwo jest pisać złą poezję, podobnie jak łatwo jest źle grać na skrzypcach. Właśnie skończyłam drugą ponowną lekturę „ Madness Rack and Honey ” Mary Ruefle, zbioru esejów, które są zasadniczo listami miłosnymi do poezji i pisarstwa. Za każdym razem, gdy czytam tę książkę, wzrasta mój szacunek i miłość do literatury, podobnie jak strach przed opublikowaniem własnej pracy. Moje ulubione utwory poetyckie są wzniosłe i myślę, że jestem najgorszym sędzią, czy wiersze spełniają moje standardy. Odległość, trawienie i efekt przeglądu pomagają. Ale jeśli kiedykolwiek opublikuję, być może będę musiał znaleźć moich najbardziej zaufanych przyjaciół i redaktorów, którzy pokierują tym procesem.

Wygląda na to, że mój proces polega mniej na znalezieniu tego, co chcę napisać , a raczej na pisaniu, a nie zastanawianiu się, co z tym zrobić. Robienie bałaganu, a potem robienie lepszego bałaganu.