Dzień sądu

Kavya Mukhija

Pierwsze spotkanie zawsze jest niespokojne.
Ich oczy przesuwają się po moim ciele
, zmywając każdy skrawek godności
, który wisiał na ostatnim sznurku
, jak fale morskie zmywają ślady stóp na piasku.
Czy kiedykolwiek tam byli? Nigdy nie wiesz.

Ich wzrok schodzi z każdym tykaniem zegara
i zaczepia się o sprzączki moich AFO.
Próbując poluzować chwyt,
odpiąć rzep
i uwolnić stopy.
Niestety, zawodzą.
Paski są zbyt mocne, aby mogły zostać rozwiązane
przez wątły, zakłopotany system wierzeń, próbujący
odkryć odpowiedzi na pytania, które nie istnieją.

Ich język zaplątuje się w już
splątaną gazę krzyżujących się, przeciwstawnych idei,
a ich słowa giną tysiącem śmierci
pokrywając ich czoła jako gasnące linie.

Siedzę tam, uśmiechając się,
próbując zamknąć ich oczy w moich,
wciągając ich do mojego wewnętrznego świata
, który jest nieskazitelnie zbudowany z
postrzępionych cegieł szczęścia, komfortu i wdzięczności.
To świat, w którym słońce rozświetla swój blask
, gdy ciemność wydaje się zbyt duszna
, by przetrwać - o dziwnych godzinach, o moich godzinach.
Tam, gdzie tęcze łączą brzegi rzeki,
rampy wirują wokół schodów,
gdzie ludzie noszą uśmiechy i otaczają śmiech troską
, gdzie życie inaczej nie jest dąsane,
gdzie normalność jest wyjątkową linią bazową każdego.

Niestety, nie udaje im się wpłynąć do mojego świata
i pozostajemy w oddzielnych światach,
ale bardzo blisko.

Pierwsze pozdrowienia nigdy nie są wypowiadane
, mimo to osądy są podtrzymywane.
Nic nie zostało ujawnione przez
żadne z nich, ale obaj wywnioskowali już wiele.

Kavya żyje dzięki herbacie, piosenkom Arijita Singha i memom. Przyjaciele nazywają ją dobrą słuchaczką, ale czuje, że potrafi też sprawić, że przewrócisz się na podłogę swoimi wyrywającymi włosy kalamburami. Zgodnie ze swoim imieniem, można ją spotkać piszącą wiersze lub kaligrafującą na swoim telefonie. Jest przekonana, że ​​nie tylko zostanie psychologiem, ale może też zostać komikiem! Toczenie jej wózka inwalidzkiego na palcach zdolnych jest jej supermocą.