Dzień w Paryżu

W dziwnej zmianie wydarzeń, z tygodniowym wyprzedzeniem, powiedziano mi, że pojadę z moim partnerem do Paryża na walentynki, dotrę tam późnym popołudniem, a następny dzień będę miał sam na zwiedzanie. Zarezerwowałem, aby zobaczyć Musee d'Orsay i Musee de Orangerie.

Dostaliśmy windę z Eurostar do hotelu 14-go, a podróż była szalona. Czułem się jak na otwartej przestrzeni, bez zasad i samochodów skręcających i wyprzedzających wszędzie, więc bardzo się cieszę, że nie prowadziłem. Przyjechaliśmy dość późno, więc zamówiliśmy makaron i oglądaliśmy telewizję w łóżku.

Następnego ranka spędziłam samotnie spacery po ulicach Paryża, ponieważ mój chłopak Toby był zajęty pracą. Uzbrojona w laptopa do ładowania telefonu oraz torbę pełną ubrań i paszportu wyruszyłam na godzinny spacer do pierwszego muzeum.

Miałem kredyt Ubera i naprawdę rozważałem wzięcie go, ale zamiast tego zdecydowałem się na spacer, ponieważ bardzo mi się podobało „zanurzenie kulturowe” i po prostu zobaczenie miejsc.

Po drodze szybko zdałem sobie sprawę, że nie tylko drogi są szalone, ale także zielone/czerwone znaki dla pieszych informujące, czy można chodzić, czy nie… były całkowicie nieważne. Co więcej, ciągle źle orientowałem się w kierunkach, ponieważ w Wielkiej Brytanii jedziemy po przeciwnej stronie, więc nigdy nie wiedziałem, w którą stronę patrzeć podczas przechodzenia przez jezdnię. Chociaż kilka razy prawie zostałem potrącony, wydawało się, że to francuski sposób, ponieważ wszyscy miejscowi robili to samo, ale beztrosko… więc może naprawdę udało mi się zanurzyć w kulturze!

Niestaranny, ja zrobiłem to żywy do Musee d'Orsay.

Byłem trochę za wcześnie, więc siedziałem przez chwilę nad rzeką, czekając, ale potem przeszedłem i dotarłem na początek kolejki. Kiedy już dostałem się do środka i przeszedłem przez ochronę, zrobiłem plan zajęcia się budynkiem. Miałem 2 godziny na obejście tego wszystkiego, więc nie mogłem zająć zbyt dużo czasu, dlatego zdecydowałem się wejść na szczyt budynku i zejść w dół! Tak więc większość innych zaczynała od dołu i wchodziła tam, a ja pokonałem kolejki na górze. To zadziałało na moją korzyść, ponieważ zaczynałem w obszarze postimpresjonistycznym i mogłem zobaczyć kilka obrazów van Gogha, które uwielbiam, naprawdę blisko, bez żadnego tłumu.

Obrazy Vincenta zawsze wzbudzają we mnie emocje, kiedy widzę je na żywo, być może dlatego, że tak dużo go studiowałem, ale zawsze czułem się z nimi związany, nawet wcześniej. To dziwne, ponieważ generalnie bardziej skłaniam się ku melodramatycznym obrazom chiarascuro z okresu baroku, niestety van Gogh po prostu mnie uchwycił. Jego kolory są zawsze tak żywe i niezależnie od tematu, zawsze wydają się tak delikatne i osobiste. Zastanawiam się, czy inni ludzie też tak mają z różnymi artystami?

Teraz nie będę przeglądać wszystkich obrazów, które mi się podobały, ponieważ było ich strasznie dużo, ale zamiast tego wybiorę kilka najważniejszych, które mi się podobały.

Monet był także w tej sekcji (więcej jego prac w następnym muzeum). Bardzo lubię jego prace. Osobiście trudno jest od razu podążać za Vincentem, ponieważ nie mam takiego samego emocjonalnego związku z innymi dziełami, ale jego sztuka jest piękna. Obrazy Moneta są prawie jak ze snu, co jest bardzo uspokajającym i spokojnym doświadczeniem.

Następny był Renoir ze swoim oszałamiająco sugestywnym Bal du Moulin de la Galette. Praca zawsze podnosi na duchu, gdy kolory są jaśniejsze, a płótno jest większe niż obraz, który widzisz w Internecie. To chyba dowód na to, że sztukę trzeba zobaczyć osobiście, bo ma swój własny rodzaj grawitacji znacznie większy niż te fotograficzne reprodukcje na ekranie. Ten obraz był niemal wciągający i chwyta cię w środku.

Rzeźby na kilku piętrach poniżej naprawdę mnie wyróżniały. Bardzo lubię to, co uważamy za klasyczny styl starożytności; tradycyjne, jasnego marmuru, figury anatomiczne. Fajnie się je rysuje, a ja zrobiłem zdjęcia wielu prac Rodina, żeby zrobić to później (ponieważ niestety nie miałem na to czasu w galerii).

Szczególnie jeden zwrócił moją uwagę. Większość postaci odwraca wzrok lub jest w konflikcie z inną, ale ta kobieta patrzy. Vierge au lys autorstwa Eugene'a Delaplanche patrzy na ciebie z góry, mając bezpośredni kontakt wzrokowy i uśmiecha się. Jest łagodna i tajemnicza, ale nadal mocno trzyma twoje oczy, uniesione w górę.

Kolejnym posągiem, o którym chciałbym wspomnieć, jest L'Abime autorstwa Justa Becqueta. Jest pięknie wykrzywiony, jakby z bólu i desperacji, ale jest też prawie baletowy. Szczególnie podoba mi się umiejscowienie tej rzeźby, ponieważ w pewnym sensie wskazuje na bardzo piękny i spokojny obraz rycerza w kwiatach.

Le Chevalier aux Fleurs Georgesa Rochegrosse'a jest dla mnie zdumiewającym kontrastem. Kwiaty i piękne kobiety zdobią obraz, wychwalając rycerza, którego zbroja odzwierciedla naturalne środowisko. Utwór nie tylko kontrastuje wewnętrznie, ale podważa oczekiwania, ponieważ według mueseum ten wagnerowski okres zwykle składał się z mrocznych i tragicznych obrazów.

Przeskakując, muszę szybko wspomnieć o niektórych z moich ulubionych dzieł sztuki, które widziałem osobiście. Oprócz Olimpii, oczywiście, Naissance de Venus Alexandre'a Cabanela został wystawiony wśród wspaniałego Dante et Virglile Williama Bouguereau i jego wersji Naissance de Venus.

Udało mi się skończyć muzeum około 11:30, więc powoli przeszedłem przez rzekę do Musee de Orangerie, w którym znajdują się niesamowite lilie wodne Moneta.

Zostały one stworzone z okazji zakończenia pierwszej wojny światowej i zamówione specjalnie do tego pokoju. Miała to być przestrzeń symbolizująca pokój i zachęcająca widza do medytacji / zamyślenia.

Szczerze mówiąc, te dwa pokoje zasługują na własny blog, o którym można by dogłębnie porozmawiać, mają taką powagę. Cicha atmosfera wewnątrz i szacunek wszystkich…

Moje nogi umierały po spacerze do tych muzeów i wędrówce po nich. W związku z tym zdecydowałam się na spacer (co miało zająć pół godziny, ale skończyło się na) pięćdziesięciu minutach do wieży Eiffla!

Ha, nie ma bólu, nie ma zysku, tak myślę, jak to mówią! Myślę jednak, że było warto, naprawdę uwielbiam doświadczać różnych klimatów i krajów. Paryż nie jest dla mnie osobiście, myślę, że ludzie byli na ogół nieco zuchwali, a duża część miasta sprawiała wrażenie tandetnej i skomercjalizowanej - ale przypuszczam, że tak może się zdarzyć w obszarze tak turystycznym. Wyobrażam sobie, że poza stolicą byłoby przyjemniej – z pewnością było cudownie i cicho, kiedy pojechałem do Crest Voland, a tam też wszyscy byli o wiele bardziej uprzejmi. Jest na mojej liście życzeń, aby odwiedzić Arles, ze względu na oczywiste połączenie Vincenta van Gogha.

Niestety Toby'ego zatrzymało to, co robił, więc nie udało mu się tego zrobić. Ale podobało mi się chodzenie do wieży i robienie jej coraz bliższych zdjęć – aby potem dostać epicki BeReal (nienawidzę aplikacji, byłem pod presją kilku dni temu, aby ją zdobyć!!). Kiedy tam byłem, udało mi się złapać miękki prezle i skarpetki Starry Night, aby zastąpić moje stare, które teraz mają dziury.

Potem nadszedł czas, aby Uber wrócił do domu i spotkał się z moim partnerem na stacji kolejowej. Odprawa celna była dość prosta, a pociąg był szybki. Toby nawet potrafił zajechać daszek szczytu Eiffel Wieża na podróży ahah!

W pociągu, kiedy dotarliśmy do Londynu, rozmawialiśmy z Tobesem o moim poprzednim blogu „Prostytutka Olympia i jej związek z Jezusem”.

Starałem się wyjaśnić, dlaczego społeczeństwo chce, aby Salon odszedł od malarstwa tradycjonalistycznego i obejmował inne prace, w tym postimpresjonizm, i dlaczego Olympia wywołała wówczas takie zamieszki. To było dość zabawne, ponieważ rzucił mi kilka naprawdę dobrych uwag na temat tego, czy sztuka jest kontrowersyjnie dobra, czy zła i czy Salon rzeczywiście powinien był się zmienić, czy nie - więc długo o tym dyskutowaliśmy.

Mężczyzna naprzeciwko nas uśmiechnął się i dołączył do rozmowy! Powiedział, że jest architektem i zapytał mnie o architekta, którego wymieniłem (mój wykładowca, profesor Anthony Geraghty) podczas tematu brutalizmu budynków. Powiedział, że oboje mieliśmy dobre punkty i był bardzo uroczy. Uznałem, że to dobry sposób na zakończenie rozmowy.

Zawsze czuję się trochę onieśmielony, gdy ktoś się przyłącza, ponieważ myślę, że wiedzą więcej ode mnie i powiedzą mi, że się mylę (w pewnym sensie „syndromu oszusta”), ale on był naprawdę słodki.

To była bardzo wyczerpująca i krótka podróż, ale cudownie mieć taką możliwość. Zawsze czuję się bardzo szczęśliwy, że czasami jestem po prostu zabierany do przypadkowych miejsc i doświadczam tak wielu różnych rzeczy. Mam nadzieję, że uda mi się dołączyć do Toby'ego, kiedy znowu pojedzie w tym roku, ponieważ bardzo chciałbym wrócić i zobaczyć Luwr, a także ponownie wieżę Eiffla, ale tym razem z nim.

Szczęśliwych (późnych) Walentynek wszystkim xx