„Ed Wood” (1994)

Najlepsze filmy Tima Burtona — tom 2.

Dwukrotny zdobywca Oscara podczas rozdania Oscarów w 1995 r., ten majestat Tima Burtona byłby moim ulubionym dziełem filmowca urodzonego w Kalifornii, gdyby nie urodzony w Kentucky aktor o imieniu Johnny Depp i kreacja Frankensteina o imieniu Edward Nożycoręki.

Oto wybrane cytaty z tamtych czasów:

„Tim Burton i Johnny Depp łączą siły, aby uczcić życie i twórczość kultowego bohatera Eda Wooda, z typowymi dziwnymi i wspaniałymi rezultatami”.

Zgniłe pomidory

„To, co Burton nakręcił, to film, który celebruje Wooda bardziej niż z niego kpi, a także celebruje zwariowanego ducha filmów eksploatacyjnych z lat 50. dostać rezerwacje na niektóre z najdziwniejszych filmów, jakie kiedykolwiek nakręcono”.

Rogera Eberta

„Ed Wood to jak dotąd najbardziej osobisty i prowokacyjny film Burtona. Skandalicznie chaotyczny i równie skandalicznie zabawny, obraz jest hołdem odnoszącym sukcesy outsidera dla nieudanej pokrewnej duszy”.

Toczący się kamień

„Depp uchwycił cały optymizm, który utrzymywał Eda Wooda przy życiu, dzięki niezwykle zabawnej umiejętności patrzenia na pozytywne strony każdej chmury”.

New York Times

„Fantazyjny, pełen humoru film biograficzny o człowieku często określanym jako najgorszy reżyser filmowy wszechczasów. Zawsze wciągający do oglądania i często olśniewający wyobraźnią i techniką, obraz jest również nieco rozdęty i pozbawiony ciężaru w środku. Rezultat jest raczej urzekający niż ekscytujący”.

Różnorodność

„Scenariusz przedstawia Wooda jako klasycznego amerykańskiego optymistę, bohatera Capraesque, który nie ma powodów do optymizmu, ponieważ był również klasycznym amerykańskim nieudacznikiem. To dobry początek, ale potem film maszeruje w stałym porządku chronologicznym. Można się zastanawiać, dlaczego ten film Burtona jest tak wodnisty, dlaczego brakuje w nim kreskówkowej werwy i bólu outsidera Sok z żuka, Edwarda Nożycorękiego czy Powrót Batmana”.

Czasopismo

Oto moje uwielbienie dla filmów Tima Burtona, aw szczególności dla Eda Wooda .

Magia Tima Burtona

„Witajcie, moi przyjaciele! Interesujesz się nieznanym. Tajemniczy. Niewytłumaczalne. Dlatego tu jesteś. A teraz, po raz pierwszy, przedstawiamy pełną historię tego, co się wydarzyło. Dajemy wam wszystkie dowody oparte wyłącznie na tajnych zeznaniach nieszczęśliwych dusz, które przeżyły tę przerażającą mękę. Incydenty, miejsca. Moi przyjaciele, nie możemy dłużej trzymać tego w tajemnicy. Czy twoje serce wytrzyma szokujące fakty z prawdziwej historii Edwarda D. Wooda Jr.?

Przed obejrzeniem tego filmu nie miałem żadnej wiedzy na temat Edwarda D. Wooda. Miałem równie niewielką wiedzę na temat Bela Lugosiego, poza świadomością jego kultowych portretów Draculi. To dziwnie dziwaczny film, bardziej hołd złożony Edowi Woodowi niż film biograficzny, zabawny i łamiący serce, i naprawdę cię oczarowuje. Częściowo zabawny, innym razem bardzo zabawny, ale to miłość i podziw Burtona dla reżysera, który błyszczy. Specjalne pochwały należą się Colleen Atwood, wieloletniej współpracowniczce kostiumów, a także Howardowi Shore'owi za wysublimowaną muzykę i muzykę orkiestrową. Kolejny film Tima Burtona, który zdobył nominacje do Oscara i zdobył nagrody, ponownie za najlepszą charakteryzację (Ve Neill ponownie u boku Yolandy Toussieng i Ricka Bakera) oraz Martin Landau we wspaniałej roli Bela Lugosi iw pełni zasługujący na zwycięstwo.

Nakręcony w czerni i bieli, którego akcja toczy się na początku lat pięćdziesiątych, na początku filmowej kariery Eda Wooda (Johnny Depp) , Tim Burton nasyca ten hołd złożony Woodowi i kinu lat pięćdziesiątych. Główne sceny i akty przenikają się nawzajem, a wzajemne oddziaływanie i gra aktorów jest zakorzeniona w filmach z tamtego okresu. Często ma się wrażenie, jakbyś oglądał film o filmie, o powstawaniu filmu! A jeśli pójdziesz z tym założeniem, czeka Cię zabawa, choć często dziwaczna i surrealistyczna.

Ed Wood, borykający się z trudnościami scenarzysta i reżyser, został wspaniale powołany do życia przez Deppa. Perma uśmiechała się i idealizowała, równoważąc tak wiele oryginalnych pomysłów na film, a jednocześnie szukając tego „wyłomu”, gra Deppa jest znakomita. Od pierwszej sceny, gdy stoi za kulisami, gdy jego sztuka jest wystawiana przed nielicznym tłumem pośród deszczu wpadającego przez dziury w dachu do licznych wiader, Wood jest tego zupełnie nieświadomy, ponieważ perfekcyjnie naśladuje kwestie, które napisał dla swojej obsady. . To staje się stałym motywem, a Depp znów się wyróżnia. Ta scena otwierająca przedstawia również dwóm kluczowym graczom w narracji i stałym towarzyszom Wooda. „Króliczek Breckinridge ”pomaga Woodowi w jego produkcjach, a Bill Murray jest znakomity w roli drugoplanowej pełnej kampowych skrajności! W „Dolores Fuller” Sarah Jessica Parker jest w szczytowej formie jako idealistyczna odtwórczyni głównej roli Wooda i długo cierpiąca dziewczyna Wooda.

Odkąd w wielu kręgach został uznany za „najgorszego reżysera wszechczasów” i zyskał w ten sposób kult, śledzimy, jak Wood tworzy filmy takie jak „Glen or Glenda” , „Bride of the Atom” i „Plan 9 from Outer”. Space” , spotykając rosnącą obsadę postaci na bieżąco. Jeffrey Jones jako „Criswell”, lokalny medium i artysta estradowy (a także otwierający film), Lisa Marie jest genialnie dziwaczna jako prezenterka telewizyjna „Vampira”, Juliet Landau jako „Loretta King” a Patricia Arquette jest znakomita jako „Kathy O'Hara”, ale na szczególną uwagę zasługuje George „The Animal” Steele jako „Tor Johnson”, zapaśnik, który został gwiazdą filmową! Jednak prawdziwą gwiazdą filmu, wyróżniającą się i wysublimowaną kreacją, jest Martin Landau jako „Bela Lugosi”. Słusznie uznany zasłużonym Oscarem, jest to gra postaci tak wysoka, jak widziałem. Ponownie dodając aspekt „film w filmie, w filmie…” Landau przedstawił Lugosiego jako zuchwałego, aroganckiego samotnika, który wkrótce przeradza się w urocze przedstawienie pełne czułości i radości z aktorstwa. Wielokrotnie uratowane przez Eda Wooda wzajemne oddziaływanie Deppa i Landaua jest zarówno doskonałe, jak i poruszające. Obaj dzielą się także dowcipami (niektóre subtelne), a niektóre nie tak, ale wciąż wciągająco zabawne, jak kiedy Lugosi, przebrany za swoje kultowe alter ego Dracula próbuje odstraszyć dzieci w Halloween! Jest też urocza scena, trwająca zaledwie kilka sekund czasu ekranowego, w której Ed Wood i Lugosi oglądają jeden z jego filmów w telewizji, a na ścianie wisi ogromny obraz Drakuli. Nie subtelny, ale bardzo skuteczny.

Być ostrzeżonym! To dziwne i dziwaczne, ale też rozgrzewające serce i urocze. Na koniec może zostawić cię z ogromnym uśmiechem na twarzy, co jest trafne, biorąc pod uwagę ciągły wymuszony uśmiech Eda Wooda granego przez Deppa. Mój drugi ulubiony film Tima Burtona i klasyk wszechczasów.

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):

„The Insider” (1999) „Synecdoche, New York” (2008) „Idy marcowe” (2011)