Funkcje języka

W przeciwieństwie do Księgi Rodzaju, która od razu zaczyna opowiadać historię bratobójstwa po — jakby to powiedzieć — nieprzyzwoitym incydencie w raju (Rdz 4:1), Koran krótko, ale znacząco kontynuuje historię Adama na ziemi. Adam otrzymuje słowa od swojego Pana, fa-talaqqā ʾādamu min rabbihī kalimātin (Baqarah, 2:37). Nie jest jasne, czy w tłumaczeniu Rudiego Pareta otrzymuje słowa obietnicy, czy też, w szerokim rozumieniu, uczy się słów, aby móc wyrazić skruchę. Przynajmniej to ostatnie sugeruje regresję języka, niezdolność do wyrażenia odczuwanej skruchy bez przewodnictwa innej osoby. Być może pierwsza interpretacja również wskazuje na niedojrzałość. Adam czuje, że jest wystawiony na ciszę Boga, absolutną ciszę w świecie, który nic mu nie mówi. A jednak w tym samym czasie

Pierwsi ludzie prawdopodobnie czuli się podobnie, kiedy schronili się w jaskiniach, z dala od świata, którego nie można było już rozszyfrować, ale był wyraźnie niebezpieczny. Jednak, jak powiedziałby Blumenberg, jaskinia wystarczy do przeżycia, ale nie do dalszego życia. Dalsze życie jest możliwe na dłuższą metę tylko wtedy, gdy wie się, co dzieje się na zewnątrz. Jeśli są odważni, którzy wyruszają z jaskiń na polowanie. I ci, którzy potrafią wyobrazić sobie świat na zewnątrz w obrazach i słowach. Ci, którzy są w stanie zrozumieć, co świat próbuje im powiedzieć. Kto może nazywać rzeczy po imieniu. Pierwsze próby języka nie są emfatyczne, lecz raczej próby zapewnienia. Chce się sprawić, by wiecznie milczący świat przemówił. Wydobyć z niego słowa, zrozumieć. W tym sensie, nie ma znaczenia, czy Adam znalazł słowa skruchy, czy słowa pojednania i obietnicy od swego Pana. Zaangażował wiecznego Innego w rozmowę. W obu przypadkach język pochodzi od Innego. Inaczej niż w raju, gdzie Adam nazywa rzeczy, teraz nazwy rzeczy muszą zostać wywołane. To jest wyjście z jaskini. Zdolność widzenia poza cienie.

Jednak wynik okazał się fatalny, ponieważ zostaliśmy usidleni w sieci języka, który się powiela, wybiera spośród swoich odniesień. Gdzie słowo nie oznacza już tylko rzeczy. Mówienie nie polega już na udzielaniu głosu światu, ale na jego wyciszaniu. Bogowie Babel lamentują, że ludzie są zbyt głośni. Za dużo mówią. Może powinni mówić jeszcze więcej, żeby już nie rozumieli samych siebie.

Dr Louise Banks musi zrozumieć, jak działa język obcych w filmie Przybycie. Znajduje się w wyjątkowej sytuacji, ma do czynienia z zupełnie innym językiem, zarówno jako zdolnością mówienia, jak i systemem do rozszyfrowania. Jednak fakt, że jest to język i system jest tylko przewidywany.