„Gnijąca panna młoda” (2005)

Najlepsze z Tima Burtona — tom 4.

Oryginalnie napisany ponad dekadę temu jako część obszernego artykułu na blogu opusowym na temat kariery magicznego człowieka stojącego za kamerą Tima Burtona, moje teksty są tu raczej słabe, a także nie oddaję tak naprawdę mojej miłości do filmu, który oceniam jako 4 reżysera najwspanialsze osiągnięcie gwiezdnej kariery filmowej. Muszę jeszcze raz obejrzeć ten klejnot (jakakolwiek wymówka!) i jestem pewien, że moje dziesięć lat starsze ja może napisać świeżą, bardziej pouczającą recenzję.

Również ten film jest mi bardzo bliski, ponieważ był to jeden z pierwszych filmów animowanych, które obejrzałem z moim wówczas bardzo młodym synem, a już wtedy zapoznawałem go z filmami jednego z najlepszych gawędziarzy naszego pokolenia.

„Kocham cię Victor, ale nie jesteś mój”.

Ta radość z filmu i pierwsza nominacja do Oscara dla reżysera Tima Burtona przenika do świadomości. Tylko 77 minut wysublimowanego czasu ekranowego, ale od oryginalnej ścieżki dźwiękowej Danny'ego Elfmana, która jest prawdziwą radością i naprawdę wciąga cię w cudowną historię, po surrealistyczne, nieziemskie i dziwaczne aspekty postaci i świata, w którym żyją. Tim Burton w swojej najbardziej ekstrawaganckiej formie? Prawdopodobnie! W animowanym filmie poklatkowym Burton tworzy wszystkie swoje postacie z miłością i troską, pomimo ich słabości i często dziwacznego wyglądu. Każda postać jest naprawdę wyjątkowa pod względem wyglądu, wydłużone twarze, wysokie, wrzecionowate postacie do otyłych, do małych, prawie niewyraźnych postaci, wszystkie są tworzone z definicją i starannością. Każda kreacja Burtona, wyrażona przez bogactwo najlepszych aktorów i aktorek naszego pokolenia, jest cudownie ożywiona.

Przesłanka: Proponowane zaaranżowane małżeństwo między „Victorem” (Johnny Depp) i „Victoria” (Emily Watson) zostaje przerwane, ponieważ w trakcie wykonywania ślubów małżeńskich w pobliskim lesie Victor poślubia „Gnijącą pannę młodą” (Helena Bonham Carter) ) i zostaje porwany do Krainy Umarłych! I z tym założeniem Tim Burton wychodzi na swoje.

Otwierający się nasyconymi odcieniami czerni i bieli / szarości, jedynym bogatym kolorem widocznym w początkowych minutach jest uwolniony motyl, który leci z otwartego okna. Użycie koloru / braku koloru jest wyraźną metaforą filmu i zestawieniem często używanym w filmach Burtona. Nasycone odcienie szarości współczesności są pozornie tylko oświetlone kolorem czerwonym (ogień, czerwone wino, złoty pierścionek), poza tym ogólny ton jest stateczny i szary, ale celowo. Jest to całkowicie odwrócone po wejściu do Krainy Umarłych, ponieważ bogate, żywe kolory zastępują szarość, podobnie jak szaleństwo i ultra surrealistyczne wydarzenia w Krainie Umarłych, w przeciwieństwie do bardziej przyzwoitego i trzeźwego życia w dzisiejszych czasach, lub rzeczywiście nad ziemią!

Zmiany kolorów są widoczne w całym filmie, podobnie jak zestawienie życia nad i pod ziemią. I znowu, oba są genialnie wykreowane przez Tima Burtona, od niemal gotyckiej atmosfery i tonu współczesności po całkowicie dziwaczne, przyzywe przygody w Krainie Umarłych. Tak wiele znaczących zestawień, w szczególności jedno wyróżnia się i jest niesamowicie piękne. Victor/Victoria gra na pianinie to radość — Victor/Gnijąca Panna Młoda robiąca to samo łamie serce. Całość przeplatana magiczną partyturą i piosenkami Danny'ego Elfmana, od czasu do czasu szczypta magii Tima Burtona, a także od czasu do czasu uderzenie w twarz jego geniuszu! Ten film całkowicie Cię oczaruje.

Dzięki za przeczytanie . Jak zawsze tylko dla skowronków i zawsze ludzka reakcja, a nie obfitość spoilerów. Poniżej znajdują się linki do moich trzech ostatnio opublikowanych artykułów filmowych lub w moich archiwach znajduje się ponad 200 artykułów na blogach (z ponad 400 indywidualnymi recenzjami filmów):