Harpun i sieć

Abstrakcyjny język strategii inwestycyjnej może zarówno zaciemniać, jak i wyjaśniać nadrzędny cel: jak najdłuższe posiadanie jak największej liczby zyskownych akcji.

Ten krótki post przedstawia prostą metaforę, która może pomóc rzucić światło na to, co próbujemy zrobić. Jest nieprecyzyjny iz pewnością nie do końca oryginalny. Ale przyszło mi to do głowy wkrótce po tym, jak pojąłem istotę debaty pasywnej i aktywnej, i od tamtej pory mam to na uwadze.

Pomyśl więc o notowanych papierach wartościowych jak o rybach w morzu, z których większość porusza się w gęstych ławicach, inne o różnym stopniu niezależności. Naszym celem jest złowienie jak największej liczby ryb o wysokiej wartości i jak najmniejszej liczby ryb o niskiej wartości. Chcemy plamiaka, śledzia, dorsza i okonia, a nie chcemy — szybkie wyszukiwanie w Google informuje mnie — niejadalnych lub wręcz trujących potraw, takich jak makrela królewska, pstra, niektóre gatunki jadowitych sumów i pił.

Precyzja i nieprecyzja

Rozważ dwa sposoby ich łapania: harpun i sieć. Tak, harpun jest archaiczny: strony wędkarskie mówią mi, że w rzeczywistości istnieje wiele sposobów bezpośredniego łowienia ryb — chwytanie ich za pyszczek, podnoszenie za grzbiet, a nawet lasso. Ale obraz harpuna skutecznie oddaje ideę precyzji, celowania w to, czego chcemy. Sieć jest nieprecyzyjna i bezkrytyczna, a nawet marnotrawna: po prostu przeczesujemy dobro i zło.

Harpun jest najbardziej elegancką i zręczną techniką. Ale dla niewprawnych sieć jest zdecydowanie skuteczniejszą metodą, gwarantującą przyzwoity połów, nawet jeśli zło miesza się z dobrem. Niewprawny użytkownik harpuna złowi bardzo mało — prawdopodobnie nic — a wprawny tylko niektóre, a nawet wtedy ryby, w które nie celował. Być może bardzo wykwalifikowany harpunnik złowi więcej cennych ryb niż ci, którzy używają sieci. Ale tylko najbardziej utalentowani, ci, którzy zainwestowali dużo czasu w swoje rzemiosło i być może mieli trochę szczęścia.

Metafora jest raczej oczywista i o to chodzi. Pasywny inwestor dzierży sieć, zbieracz akcji harpun. Pasywny inwestor musi zachować pewną dyskrecję przy projektowaniu swojej sieci. Wymaga to jednak znacznie mniej wysiłku niż celowanie w akcje.

Inwestor odnoszący największe sukcesy nie jest inwestorem najbardziej uzdolnionym

Obraz rzuca światło na szczególnie sprzeczny z intuicją aspekt inwestowania. Strategia, która wymaga najmniejszego wysiłku i umiejętności, jest — dla zdecydowanej większości — najskuteczniejsza. Wskazuje to na jeden z powodów, dla których nawet osoby niewykwalifikowane są zmuszone przynajmniej próbować zbierać akcje. Skupienie się na celu i osiągnięcie sukcesu daje nam większą satysfakcję niż zwykłe zarzucenie sieci. I wydaje się to bardziej honorowe — sprawiedliwsze. Harpunnik ćwiczy zręczność i osąd. Reszta z nas po prostu zarzuca sieć i pozwala, by wykonywała swoją chaotyczną pracę.

Być może moglibyśmy powiedzieć, że umiejętność odnoszącego sukcesy inwestora pasywnego polega raczej na kultywowaniu postawy niż rzemiośle: zdolności do ignorowania pokusy odejścia od tego, co znają i skupienia się na ostatecznym celu, jakim jest maksymalizacja zysków. W stanie zadowolić się przyzwoitym, a nie spektakularnym łupem. Uświadomienie sobie, że w inwestowaniu nie chodzi o sprawiedliwość, ale o skuteczność. I być może uznając, że uwalniając nas od ciężaru rozwijania umiejętności zbierania akcji, cicho skuteczna pasywna strategia inwestycyjna otwiera czas na wiele innych czynności życiowych, które oferują możliwości ćwiczenia umiejętności i rzemiosła. Jestem pewien, że umiejętne władanie harpunem daje satysfakcję. Ale to nie jedyna umiejętność, którą warto kultywować.

Kolaż autorstwa Justina Reynoldsa. Vintage ilustracja wieloryba autorstwa rawpixel.com na Freepik .