Historia moich cieni

Gdzie rzeka spotyka się z morzem w swoich ujściach,
Dlaczego morze nie może
też wspiąć się na góry?
Pewnego dnia, gdy rzeka zamienia się w morze,
uświadamia sobie:
„Czy ta miłość jest tak krucha i pełna uprzedzeń?
Jakkolwiek solona i pozbawiona znaczenia
jest jego obecność,
dlaczego w ogóle się w niego wabię?
Dlaczego mnie to w ogóle obchodzi?”

„To miłość, kochanie, w najczystszej postaci,
którą chcę w niego wlać,
Bez żadnych uprzedzeń i braku miłości.
To historia moich cieni,
opowieść o moim istnieniu.
Moim przeznaczeniem było uczynić go „trochę”
niesolonym,
I mniej gorzkim.

Wiem, że stracę swoją tożsamość,
moją czystość i powód mojego istnienia,
Ale wciąż pełzam do niego,
Bezwarunkowo i nieodwołalnie.
Dlaczego?
To miłość, kochanie, w najczystszej postaci,
Historia moich cieni,
Niszcząc siebie.”