W Zulu, języku używanym w RPA, używa się powitania „sawubona”, które można przetłumaczyć jako „cześć”, ale to coś więcej. Dosłownie oznacza „widzę cię”. Widzę twoją obecność; Widzę twoją wartość, twoją godność.

Dobrze jest być widocznym , prawda? Aby zostać uznanym za to, kim naprawdę jesteś, aby zostać autentycznie zweryfikowanym. Widzę cię, więc dla mnie istniejesz .

Co każe się zastanawiać… co byłoby przeciwieństwem sawubona? Nie być widzianym , błędnie identyfikowanym, wtapiać się, mieć mniejsze znaczenie, a może nawet być niewidzialnym? Może nie ma na to idealnego słowa, ale wszyscy wiemy, jakie to uczucie.

Poznaj Niewidzialnych

Dla kontekstu zacznijmy od liczb.

Według US Census Bureau w Stanach Zjednoczonych mieszka około 47 milionów czarnoskórych mieszkańców. Istnieje również mniej więcej taka sama liczba imigrantów – zdefiniowana jako każdy, kto nie był obywatelem USA w chwili urodzenia – z czego 10% to osoby czarnoskóre. Oznacza to, że czarni imigranci zajmują to niewidzialne skrzyżowanie czarnych i imigrantów.

Większość tych czarnych imigrantów pochodzi z krajów Afryki Subsaharyjskiej, czyli na południe od Sahary. Mówiąc najprościej, Sub-Sahara obejmuje 48 z 54 krajów Afryki. Możesz nawet nazwać to Czarną Afryką.

Sukces Ruchu Praw Obywatelskich w latach 60. utorował drogę wielu grupom imigrantów, w tym Afrykanom, do przybycia do Stanów Zjednoczonych, zapoczątkowując nową erę możliwości. Jednak z wielu złożonych powodów imigracja z Afryki, zwłaszcza z krajów subsaharyjskich, nie wzrosła znacząco aż do uchwalenia ustawy o uchodźcach z 1980 r., która zapewniła ramy prawne dla przyjmowania uchodźców.

W 1990 r. w Stanach Zjednoczonych było tylko 265 000 mieszkańców Afryki Subsaharyjskiej, wliczając w to naprawdę. Liczba ta stale rosła i 20 lat później przekroczyła 1 milion. Ale nabrała rozpędu dopiero w ostatniej dekadzie.

Obecnie zbliża się do 3 milionów, co stanowi mniej więcej 1% populacji Stanów Zjednoczonych, liczba ta jest wciąż stosunkowo niewielka, ale szybko rośnie. Jednak imigranci z Afryki pozostają jedną z najmniej rozumianych lub najmniej dostrzeganych grup imigrantów.

Podwójna tożsamość

Imigranci z Afryki są rzeczywiście Afroamerykanami w najprawdziwszej definicji tego terminu, ale jako dobrowolni imigranci i nie mający bezpośredniego związku z historią niewolnictwa w Ameryce, nie identyfikują się jako Afroamerykanie i nie powinni. Jednak z biegiem czasu, zwłaszcza w przypadku drugiego pokolenia, ich życiowe doświadczenia zmuszają ich do zacierania tego rozróżnienia, chociaż nie w pełni.

W rezultacie ich droga do asymilacji nieuchronnie prowadzi do zachowania podwójnej tożsamości. Na arenie publicznej poddają się światu, który traktuje ich jako homogenicznych Afrykanów lub po prostu wtapiają się w społeczność Afroamerykanów. Ale w domu lub w swoich zgranych grupach mogą doświadczyć swoich unikalnych kultur, języków i sposobu życia, gdzie mogą być postrzegani takimi, jakimi są: Ugandyjczykami, Nigeryjczykami, Senegalczykami, Sudańczykami, Zambijczykami… a to są właśnie narodowości. Kontynuuj obieranie cebuli, a przekonasz się, że zawierają one unikalne kultury i języki, takie jak Baganda, Hausa, Joruba, Wolof, Oromo, Nubijczycy czy Fula. Ich historia obejmuje wyjątkowe, bogate i złożone historie prowadzące do okoliczności, które skłoniły ich do nazwania Ameryki swoim nowym domem.

Dzięki temu, że Afryka jest przedstawiana w mediach jako jeden kraj lub nierealistyczny obraz życia Afrykanów, Amerykanie częściej kojarzą fikcyjny kraj Wakanda z filmu Czarna Pantera lub Królestwo Zamundy „Coming to America ” Eddiego Murphy'ego niż te rzeczywiste miejsca i grupy etniczne.

Za dużo szczegółów mówisz? Być może. Ale jest to równoznaczne z identyfikacją Europejczyków na podstawie ich narodowości jako Rosjan, Francuzów lub Szwedów. Większość ludzi nawet nie ma problemu ze zrozumieniem, co oznacza język sycylijski, słowiański, bawarski lub nordycki. Jest bardziej autentyczny, godny i pełen szacunku i pokazuje, że poświęciłeś czas, aby to zobaczyć i potwierdzić. Sawubona !

Fakty i Liczby

Teraz, gdy niewidzialne są trochę bardziej widoczne, co jeszcze powinieneś o nich wiedzieć? Oto kilka fragmentów faktów i liczb:

• Imigranci z Afryki częściej mają tytuł licencjata lub wyższy (41%) niż imigranci z innych regionów świata (29%) i ludność urodzona w USA (33%). ( Centrum Badawcze Pew )
• 74% mówi po angielsku od dobrze do bardzo dobrze, w porównaniu z 52% imigrantów z Azji i 34% Latynosów. ( Instytut Polityki Migracyjnej )
• 81% mieszkańców Afryki Subsaharyjskiej pochodziło z Afryki Wschodniej i Zachodniej; ponad połowa z zaledwie 5 hrabstw: Nigerii, Etiopii, Ghany, Kenii i Somalii. ( Instytut Polityki Migracyjnej )
• W 2018 r. około 69% imigrantów z Afryki Subsaharyjskiej w wieku 16 lat i starszych było aktywnych zawodowo, w porównaniu z 66% wszystkich imigrantów i 63% ludności urodzonej w kraju. (Pew Research Center )
• Po uwzględnieniu podatków federalnych i stanowych oraz składek na Medicare i Social Security, pozostawiając im 40,3 miliarda dolarów pozostałej siły nabywczej. ( Nowa Gospodarka Amerykańska )

Kiedy kolejny Miesiąc Czarnej Historii dobiega końca, zastanawiam się, jaki powinien być właściwy kontekst dla nas, afrykańskich imigrantów z ostatnich kilku dekad, których podróż jest kontynuacją afrykańskiej diaspory, ale doświadczamy jej z wyraźnie innej perspektywy.

Jasne, jest to okazja do uhonorowania osiągnięć i wkładu Czarnych Amerykanów na przestrzeni dziejów w kształtowanie amerykańskiego społeczeństwa. Ale czy powinno się to mieszać z historią kolonizacji w Afryce i represjami politycznymi, z jakimi spotykają się afrykańscy imigranci w swoich krajach, które nadal kierują ich na ścieżkę szukania schronienia gdzie indziej?

Możliwość wspierania poczucia jedności i solidarności w szerszej społeczności Czarnych jest rzeczywiście korzystna dla obu stron, ale należy to robić z szacunkiem. Afrykańscy imigranci nie doświadczyli tych samych historycznych zmagań, z jakimi borykali się amerykańscy czarni w Stanach Zjednoczonych, zwłaszcza odłączenia od ich dziedzictwa kulturowego i tożsamości.

Warto również pamiętać, że wszyscy imigranci wszystkich ras i środowisk są beneficjentami zwycięstw, takich jak ustawa o prawach wyborczych i ustawa o prawach obywatelskich, które sprawiają, że ich udział w amerykańskim śnie jest dziś bardziej dostępny.

Rozkwit w Ameryce

Pomimo prób i udręk związanych z byciem imigrantem oraz dodanymi negatywnymi stereotypami bycia czarnoskórymi, ogólnie rzecz biorąc, trajektoria dla mieszkańców Afryki Subsaharyjskiej okazała się sukcesem.

Dzięki przekazom pieniężnym, inwestycjom i przedsiębiorczości diaspory stały się ważnymi uczestnikami gospodarek swoich krajów. Mają również wpływ na krajobraz polityczny oraz na transfer wiedzy, umiejętności i ekspertyz. Jest to rzeczywiście pozytywny sygnał dla negatywnego trendu utraty wykwalifikowanych pracowników w Afryce przez wiele lat, czyli „drenażu mózgów”.

Jednak pomimo posiadania wyższego wykształcenia i znajomości języka angielskiego, czarnoskórzy imigranci z Afryki mają niższą medianę rocznych zarobków w porównaniu z innymi grupami imigrantów, takimi jak ci z Europy czy Azji. Chociaż zwykle radzą sobie lepiej finansowo niż czarnoskórzy Amerykanie, dziedzictwo uprzedzeń rasowych nadal dotyka ich bardziej niż inne grupy imigrantów.

Sukces to rzeczywiście pojęcie względne, prawda? Sukces w porównaniu z czym? Aby zawęzić zakres: sukces ekonomiczny w porównaniu z pobytem w krajach ojczystych lub emigracją do innych miejsc na świecie, w tym do innych krajów w Afryce, Europie, na Bliskim Wschodzie iw Australii.

W Europie Wielka Brytania, Francja, Belgia, Włochy, Niemcy i Portugalia to jedne z najpopularniejszych miejsc docelowych dla imigrantów z Afryki Subsaharyjskiej. Ale podjazd jest tam dużo bardziej stromy. Niezależnie od wyzwań związanych z dostaniem się do Ameryki, z wieloma możliwościami w edukacji, biznesie i awansie zawodowym, mobilność w górę w USA pozostaje najsilniejsza.

Wielu już wyrobiło sobie markę, aw nadchodzących latach z pewnością usłyszymy o nich coraz więcej.

Lista tych, którzy dokonali znaczących osiągnięć, jest bardzo długa.

Oto kilka godnych uwagi:

• Hollywoodzkie gwiazdy Lupita Nyong'o (Kenia) i Djimon Hounsou (Benin), którzy są znani z uznanych występów.
• Chimamanda Ngozi Adichie (Nigeria), powieściopisarka, której twórczość spotkała się z szerokim uznaniem krytyków.
• Komik Trevor Noah (Republika Południowej Afryki), wnikliwy i pełen humoru były gospodarz Daily Show.
• Gracze NBA Hakeem Olajuwon (Nigeria) i Dikembe Mutombo (Demokratyczna Republika Konga)
• Reprezentant Ilhan Omar (Somalia), wybitny głos w amerykańskiej polityce.

Powiedz Sawubona

Jeśli mieszkasz w większych obszarach metropolitalnych, prawdopodobnie znasz już niektórych afrykańskich imigrantów. Są to twoi profesorowie, pielęgniarki, pracownicy parkingu, kucharze, właściciele sklepów wielobranżowych i kierowcy Ubera. Możesz nawet umówić się na spotkanie z jednym z 19 000 nigeryjskich lekarzy w USA.

Zachęcamy do zadawania pytań o ich kraj ojczysty, języki, którymi się posługują, kulturę, rodzinę i historię. Nigdy nie wiesz, co odkryjesz o nich, a nawet o sobie.

Nie musisz jednak mówić „Sawubona”. O ile nie mówią po zulusku, byłoby to trochę dziwne.

"Cześć, jak leci?" zrobi.