Jak czytać „Pustynię”

Feb 28 2023
Przewodnik czytelnika po anarchistycznej epickiej Pustyni. Desert free można znaleźć w The Anarchist Library.

Przewodnik czytelnika po anarchistycznej epickiej Pustyni.

Desert free można znaleźć w The Anarchist Library.

Desert to eko-anarchistyczny przewodnik po przyszłości, przedstawiający potencjały wolności i dominacji w antropocenie. Jej dyskusje na temat klimatologii, ekologii systemów, antropologii i geopolityki próbują namalować obraz naszej zbiorowej — i potencjalnie anarchicznej — przyszłości. Desert teoretyzuje wiele ścieżek, którymi może obrać walka o ludzką wolność w świecie, który stał się nie do poznania w wyniku załamania klimatu. Chociaż ta wizja antropocenu jest szeroka, zagłębia się również w szczegóły. Omawiając wolność w stopniach, a także w formacjach nowatorskich. Podobnie, dla wszystkich tych nowych form wolności, nowe formy władzy, hierarchii i dominacji również na nas czekają.

Desert to wymagająca lektura. Nie jest napisany jako ponury, ale jest wstrząsająco trzeźwy, brzmi niemal obojętnie na często apokaliptyczną przyszłość, którą przewiduje. Jego nihilizm teraźniejszości jest zjadliwy, ale daje też nadzieję na przyszłość w sposób, o którym rzadko się mówi. Napisany przez anonimowego autora i zyskał sławę za pośrednictwem stron takich jak biblioteka Anarchistów , był rozpowszechniany na forach internetowych, pocztą pantoflową i nabazgranymi graffiti w toaletach pubów, intonując: „ Przeczytaj pustynię”.

Niezwykle popularny wśród pewnych kręgów anarchistycznych, często jest pomijany przez nie-anarchistów. Do pewnego stopnia dotyczy to każdego anarchizmu, perspektywy, która jest wykluczona z trudnych debat ekonomicznych, politycznych i społecznych. Anarchizm jako całość jest często przedstawiany karykaturalnie jako odległy, utopijny lub po prostu niemożliwy. Pustynia to nic innego.

Jego przewidywania, choć wiele z nich to rygorystyczne hipotezy naukowe, równie często są błędne, przesadzone lub po prostu niepoznawalne. Pustynia to nihilistyczna książka. Każda praca, która traktuje szóste masowe wymieranie jako pewnik, musi być. Pustynia zapewnia jednak perspektywę tak rzadko przywoływaną w dyskursie o polityce postholocenu: jakie mamy opcje, jeśli (lub kiedy) najgorsze jest nieuniknione? Znaczenie Desert nie polega na tym, że powinniśmy koniecznie myśleć, że jest to nieunikniony wybór, ale na tym, że pozwala naszemu myśleniu wyjść poza światopogląd, w którym wszystko się układa. A co ważniejsze, pokazuje nam, że porażka to nie koniec historii.

Najgorszy scenariusz: co dalej?

Gdyby przekaz nie był tak suchy, kontekstowe sekcje Desert brzmiałyby histerycznie. Miliony ubitych, gdy pola uprawne zamieniają się w pełzające pustynie, wymieranie megafauny, które może rywalizować z permem, i wojny wybuchające w tych rozpaczliwych okolicznościach. Oznaki tych trendów już istnieją, tracimy gatunki w zastraszającym tempie , zmniejszają się spichlerze , a państwa słabną , ponieważ presja środowiskowa ogranicza ich populacje. Należy jednak pamiętać, że najgorszy scenariusz wciąż nie jest nieunikniony. Lub, jeśli część jest, reszta może nie być. Podział klimatu jest różnorodny i nigdy nie jest prosty. W niedawnym artykule David Wallace-Wells pokazuje, że chociaż daleko nam do zapobiegania niszczycielskim zmianom klimatycznym, nasza błyskawiczna transformacja energetyczna już zakrzywiła krzywą . Czy zobaczymy podnoszący się poziom mórz? Niezaprzeczalnie. Czy Europa Środkowa stanie się pustynią? Mało prawdopodobny.

Oczywiście, cytując Lovelocka, Desert postawił na naturalne systemy sprzężenia zwrotnego (pomyśl o topnieniu wiecznej zmarzliny, hydratach metanu i rozpadzie mikrowarstw oceanicznych ), przesuwając nasze „zapieczone ocieplenie” poza poziomy, do których większość społeczeństw jest w stanie się przystosować. Kiedy te systemy sprzężenia zwrotnego zaczną działać, przyszłość klimatu zasadniczo wymknie się z naszych rąk. Desert stawia na zestaw naukowych hipotez, które prowadzą nas na nierozpoznawalną Ziemię. Gorące, niestabilne i niepodobne do niczego, czego ludzkość — nie mówiąc już o cywilizacji — kiedykolwiek doświadczyła.

Ale to nie koniec, to początek analizy. Desert może mieć do czynienia z załamaniem, ale jest to dalekie od kolapsologii, za którą opowiadali się Pablo Servigne czy Michael Dowd. Pustynia nie prosi nas, abyśmy nauczyli się żyć z nieuniknionym końcem. Nie sugeruje nawet, że upadek jest końcem, ale raczej codziennym znakiem interpunkcyjnym w historii ludzkości. Prognozy Desert dotyczące przyszłych klimatów, ekosystemów i społeczeństw są skrajne, ale nie tysiącletnie. Nie traktują załamania klimatu jako rachunku teologicznego, ale po prostu normalnego — choć znacznie rozszerzonego — wyniku „ imperiów”, będącego książkowym skrótem dla złożonych cywilizacji. „ Imperia rozprzestrzeniają pustynie, których nie mogą przetrwać”, ale kto chodzi po pozostawionych piaskach?

Wolność i tyrania w stopniach

Na obszarach południowej Europy, które już i tak cierpią na niedobór wody, opuszczone farmy i wioski zostały ponownie zamieszkane przez anarchistów, hippisów, sekty i innych, którzy chcą uciec przed bezpośrednim spojrzeniem władzy i opuścić więzienie pracy najemnej. Podobne sytuacje „odpadnięcia” występują w wysychającym sercu Australii i na zachodnich pustyniach Ameryki Północnej. Tutaj, co ważne, społeczności tubylcze utrzymują się lub ponownie się ustanawiają. Długoletnia rdzenna strategia przetrwania — „byliśmy tu wcześniej i będziemy tu później” — może przynieść pustynne owoce.

Pustynia w Pustyni to nie tylko metafora. Suche ziemie zawsze stwarzały problemy dla ekspansji cywilizacji. A ponieważ ziemie te rozszerzają się w następstwie zmian klimatycznych, cywilizacja przemysłowa prawdopodobnie się cofnie. W Arizonie całe miasta są już odcięte od dostaw wody, ponieważ warstwy wodonośne kurczą się, a rzeki wysychają. Desert to nie tylko dyskutowanie o hipotezach.

Jedno z użytecznych spostrzeżeń teoretycznych zawartych w Desert jest podobne do propozycji Pierre'a Charbonniera zawartej w jego książce Affluence and Freedom: że na układy polityczne i społeczne zawsze ostatecznie wpływa ekologia, w obrębie której istnieją. Ale ten układ nie jest tylko społecznym odzwierciedleniem nośności określonego środowiska. Zagłębia się w kulturowe oznaczenia cywilizacji. Charbonnier wskazuje, jak wiele z filozofii politycznej zachodniej cywilizacji – jej pasja do wzrostu i ekspansji – opiera się na wczesnych obserwacjach pozornie nieskończonego świata do wykorzystania. System filozoficzny, który może przetrwać tylko dzięki masowemu wykorzystaniu paliw kopalnych .

Jaka zatem będzie nasza społeczna wrażliwość w antropocenie namalowanym przez Pustynię ? Brak wody i nieznośny upał zmienią sposób, w jaki myślimy na poziomie kulturowym. A co ze świadomością przeszłości? Świadomość, że te nowe pustynie są produktem naszego własnego działania, produktem sposobu myślenia charakteryzującego się tym, co Desert nazywa „ Imperium”. Z pewnością wiele narodów, widząc, co przynosi złożona, rozwarstwiona cywilizacja, odrzuci ją z korzeniami i korzeniami.

Desert nie dyskutuje o tym, jak dotrzeć do pożądanej przyszłości, a jedynie o tym, jaka może być. Anarchia antropocenu może rzeczywiście uczynić nas bardziej wolnymi, bardziej spełnionymi ludźmi w bardziej opiekuńczych społecznościach. Ale może też doprowadzić nas do atawistycznej przemocy. Bardziej niepokojąca jest propozycja Desertjest to, że oboje mogą być współzależni. Ale świat po załamaniu klimatycznym nie jest jedyną domeną wolności — przyjemnej czy innej. To domena nowych form tyranii. Gdy północ się roztopi i granice się otworzą, pojawią się nowe fale kolonizacji, wywłaszczeń, przemocy i wydobycia. To chyba najmniej naciągana część książki. Już teraz setki tysięcy chińskich i koreańskich drwali co roku migrują na Syberię, aby ją eksploatować. W miarę jak temperatury rosną, a ziemie południowe znikają na pustyni, społeczeństwa obozów pracy i wykluczenia rdzennych mieszkańców mogą skradać się na północ, na zimne pustynie świata.

Ale to, co jest mniej ważne dla czytelnika, to specyficzne szkice Desert dotyczące przyszłych społeczeństw. Jest to raczej po pierwsze wspomniana wcześniej świadomość, że koniec jednego systemu społecznego nie wyklucza powstania innego. Po drugie, pomaga nam myśleć szerzej o tym, jak nasze środowisko, naturalne i sztuczne, wpływa na nasze praktyki zbiorowego życia. Jeśli rzeczywiście wejdziemy w spiralę klimatyczną, protesty i ustawodawstwo niewiele zdziałają, ale drogi obecnie blokowane przez potężne, scentralizowane państwa mogą się otworzyć. Nie będziemy mieć takich samych możliwości „ zaginania krzywej ”, jak teraz, ale nie będziemy już ograniczani przez zakorzenione sposoby myślenia. Nasze obecne koncepcje zwycięstwa mogą być niemożliwe, ale wciąż istnieją przyszłości do wygrania i przyszłości, które wymagają pokonania.

Upadek tej cywilizacji jest — choć mało prawdopodobny — nadal wybitnie możliwy. I w świetle tego musimy rozważyć naszą polityczną i społeczną przyszłość. Koczowniczy pasterze, miejskie gminy, dyktatury surowcowe, przemoc etniczna i miasta utracone przez dziką przyrodę — Pustynia przedstawia szkic niektórych wyzwań i możliwości, jakie może stwarzać nowa ekologia antropocenu. Czytelnicy powinni postrzegać Pustynię nie jako ostrzeżenie, ale jako prowokację do decydowania, w jaki sposób – jako członkowie społeczeństwa – mogą przemierzać ten niepewny i nieznany świat .

Dyspozycja emocjonalna

W większości debat na temat polityki antropocenu ponure prognozy znalezione w Pustyni byłyby ignorowane lub wypędzane do niecnej kategorii „ doomisty” . Pełne nadziei wizje są — w żargonie głównego nurtu — wszystkim, co jest do przyjęcia, ponieważ porażka jest nie do zniesienia. Ci, którzy mają bardziej triumfalne wizje walki klimatycznej, również mają szyderczy przydomek, jako handlarze „ hopium”, nadany im przez wspomnianych wcześniej „ skazaniec ”. Ale to rozróżnienie, jak wskazuje wybitny ekosocjalista Kai Heron , nie ma zbytniego związku z rzeczywistą polityką:

„Stara debata między hopium […] a doomizmem [jest] trochę nieprzydatna, ponieważ dotyczy tylko afektu. To prośba o właściwe nastawienie emocjonalne do katastrofy, jakby to miało coś zmienić”.

Pustynia nie każe nam dokonywać takiego wyboru. Istnieje wiele innych pomocnych książek traktujących o tym, jak podchodzimy emocjonalnie do zmian klimatu, na przykład Rupert czyta „ Czy chcesz poznać prawdę ?”. Jednak użycie Pustyni — w całym spektrum politycznym — polega na tym, że pozwala nam zastanowić się, w jaki sposób podejdziemy do zmian, które są nie do pomyślenia dla naszych obecnych społeczeństw, ale nie są niemożliwe. W końcu Desert opiera się na analizie teraźniejszości, a cały chaos, cierpienie i niedostatek, które przewiduje, są potencjalnymi skutkami wydarzeń, które teraz przeżywamy.

Desert argumentuje, że chociaż w antropocenie istnieją pożądane utopie wolności, wolność ta jest możliwa tylko przy ryzyku nowych form dominacji — nie wspominając o nieodłącznym ryzyku anarchii. Oba będą istnieć w różnych miejscach, w różnych czasach. Niektórzy mogą być współuzależnieni. Gdy otwierają się nowe strefy graniczne i wkraczają imperia , ucieczka w te niepewne gospodarki może zapewnić własne formy wolności. Tak jak rzadkie, niestabilne ziemie opuszczone przez Imperium zapewniają przestrzeń dla społeczeństw poza hierarchią. Nieokiełznane krajobrazy zapewniają zarówno możliwości, jak i zagrożenia. W tym sensie naturalne jest, że taka książka wyszłaby z kręgów anarchistycznych, które najprawdopodobniej skorzystają na końcu stabilnego, sprzyjającego państwu klimatu. To jednak nie czyniPrognoza Desertsa z konieczności jest nieprawdziwa dla nie-anarchistów.

Możemy przeciwstawić tę przyszłość quasi-teologicznemu wyzwoleniu kolapsologii, gdzie koniec tej cywilizacji jest jedynie drogą, przez którą może wyłonić się utopia. Przyszłość Desert , w swoim największym potencjale, wciąż jest tym, co Ursula Le Guin nazwała „ niejednoznaczną utopią ”. Nawet gdybyśmy mogli wejść w erę nieograniczonej autonomii i wyzwolenia z niewoli, straty poniesione w celu osiągnięcia tego byłyby niewyobrażalne w swojej wielkości:

„Kryzys wymierania – wyścig o zachowanie obecnego składu, struktury i organizacji różnorodności biologicznej – dobiegł końca i przegraliśmy ”

Ale w Desert załamanie klimatu, Overshoot i szóste masowe wymieranie nie są — przynajmniej dla ludzkości — końcem zmagań, ale scenerią dla nowej areny kontestacji. Pustynne gminy wyidealizowane przez Pustynię mogą być wolne od dominacji politycznej, ale nie będą wolne od suszy i głodu na tej gorącej, niestabilnej ziemi antropocenu.

Czy to ponura wizja przyszłości naszego klimatu? Tak, ale to jest wiarygodne. W pewnym sensie, aby docenić wartość Pustyni — poza jej nihilistycznym anarchizmem — należy stale pamiętać o końcowej zasadzie Manifestu „Projekt Dark Mountain” : „ Koniec świata, jaki znamy, nie jest końcem świata kropka. Razem odnajdziemy nadzieję poza nadzieją, ścieżki, które prowadzą do nieznanego świata przed nami”. Jeśli mamy rozmawiać o przyszłości polityki antropocenu, musimy wiedzieć, z czym mamy do czynienia. Albo jako ostrzeżenie przed tym, jak wygląda porażka, albo jako przewodnik do przystosowania się po porażce .

***

W pogodny dzień na miotanym burzą przylądku spacerowałem z przyjacielem w otoczeniu lasu, fal, rybołowów i orków. Z dala od jakiejkolwiek drogi lub wioski miejsce wydawało się nieskazitelne, ale wśród drzew znajdowały się gnijące pozostałości szkoły. Zardzewiałe narzędzia rolnicze zaśmiecały zarośla, a dawne pola były teraz terenami łowieckimi pum. Oddalenie od rynków, nielogiczność polityki i tereny nienadające się do kolonizacji przez model importowany doprowadziły do ​​ewakuacji tego wybrzeża. Przypomniało mi to, że wbrew życzeniom tych, którzy planują światy, osadnictwo czasami zawodzi, a dzikość wygrywa. To nadal będzie prawdą.

- Pustynia.