Je ne sais quoi

Wszystko jest w nieładzie: włosy. Łóżko. Słowa. Serce. Życie… — William Leal

Więc jeśli wszystko jest nie tak. Dlaczego dążymy do perfekcji? A czy powinniśmy? A może w naszym najlepszym interesie byłoby dążenie do poprawy? A wiedząc, że celem nie jest doskonałość, ale raczej rozwój i nauka, czy nie uczyniłoby to życia lżejszym? A może jesteśmy tak uwarunkowani, by myśleć, że my i życie powinniśmy być perfekcyjne, a kiedy tak nie jest – ponieśliśmy porażkę?

Nigdy wcześniej społeczeństwo nie było tak skupione na dążeniu do perfekcji — jak obecnie. Szczególnie jeśli chodzi o estetykę. Wygląd tego wszystkiego. Jesteśmy bardzo świadomi tego, jak jesteśmy postrzegani. Ale czy jesteśmy kochani za doskonałość? Myślę, że nie. Możemy odwracać głowy, gdy ujmująca kobieta popija espresso w kawiarni lub grecki bóg przechodzi przed nami w zwolnionym tempie na przejściu dla pieszych, ale to wszystko, przynajmniej dla mnie. Musi być coś więcej. Coś, czego nie możesz wskazać palcem, ale to tam jest — i jest esencją tego, kim jesteśmy.

Jednym z moich ulubionych filmów jest Legends of the Fall i jest tam scena, w której dwaj bracia opłakują śmierć żony Alfreda i powiedziałbym, że podsumowuje to o wiele lepiej, niż kiedykolwiek mogłem.

Przestrzegałem wszystkich zasad, ludzkich i Bożych. A ty, ty nie poszedłeś za żadnym z nich. I wszyscy kochali cię bardziej. Samuel, ojciec i moja… nawet moja własna żona. — Alfred Ludlow, Legendy upadku

Co zaoferował Tristan, czego nie zaoferował Alfred? Powiedziałbym, że był bez skrupułów wierny sobie, żył i kochał w ten sam sposób — bez skrupułów. Dzięki temu nigdy nie miał wątpliwości, że jest kochany za to, kim jest. Nie za to, za kogo inni go uważali.

I można argumentować, że Alfred gra drugie lub trzecie skrzypce przed Tristanem i Samuelem i że jest zaprzedanym społeczeństwu, ale w końcowej scenie, kiedy Alfred wchodzi do swoich i rozładowuje skorupę podczas spaceru… kochanie, za każdym razem i pomyśl, Tristan kto?

Nigdy nie jest za późno, aby wkroczyć w swoje własne.

Pieprzyć mnie! Pieprzyć mnie, wszyscy! — Pułkownik Ludlow