Johna Barleycorna

z Jak to było

Była najładniejszą dziewczyną w Blue Oak, płową i olśniewającą brązowooką pięknością z nikczemnym poczuciem humoru i czułym sercem. Teraz, że tak powiem, dorośliśmy, a Casey Coppola była piękną kobietą, która dała się poznać jako utalentowana malarka w różu. Jeśli Maggie była szlachcianką z pospolitym wyczuciem, Casey była jej przeciwieństwem, zdeklasowaną z godnością, twardą dziewczyną, która kręciła się, by pogonić bogaczy i żyć na własnych warunkach.

Jako nastolatkowie flirtowaliśmy tylko od niechcenia, ale od chwili, gdy zobaczyliśmy się na imprezie w Tiburon, byliśmy gorący, ciężcy i szaleliśmy za sobą. Casey zapoznał mnie z jogą, Randym Newmanem i możliwością, że dieta składająca się z makaronu pesto, rożków lodowych, spliffów i Anchor Steam nie będzie mi pasować zbyt długo. Chodziliśmy na długie spacery po lśniących wzgórzach San Francisco; zanurzyliśmy się w poranek filmowy, żeby powygłupiać się na tyłach kina; ugotowaliśmy razem wyśmienity makaron z serem na mojej płycie grzejnej i jedliśmy przy świecach, słuchając Comin' From Where I'm From. Uznała, że ​​moje stoczniowe studio jest idealne do jej pracy i regularnie można ją było znaleźć pokrytą farbą i grasującą po ubraniach, podczas gdy ja siedziałem i jadłem makaron przy pianinie, paląc spliffy i popijając piwo. Wieczorami wypijała ze mną kilka drinków, ale wyrażała też delikatne zaniepokojenie sposobem, w jaki wchłaniałem i idealizowałem to życie. Pewnego leniwego popołudnia w City Lights siedziałem z Lady Sings The Blues na górze przy oknie, a ona przeszła obok i rzuciła mi Johna Barleycorna na kolana.