Królowa Saturnii

Aksamit został odrzucony, napierając na skały i piasek z sentymentem zapomnianych róż. O Starożytny Kompasie, instrumencie o tak czystej precyzji, przywróć ten bujny hart ducha najbardziej zabłąkanym. Podnieś te zatopione rzeźby Zaufania, które napierają na najgęstszego ducha.

Constellation, twoje odłamki pływające nocą w morskiej wodzie mogą przeciąć suche latarnie uliczne opuszczenia. Koronacja koronacji panujących na szczycie tego przeklętego, mrocznego miasta — wchłaniana cywilizacja zielonego r/e/p/u/l/s/e.

mijamy, przemykamy, sny rozsypują się po zimnych chodnikach, zamglone prostokąty świecą w oczach. minęło tyle czasu, że nie rozmawialiśmy.

Łza, kropla, op, mnóstwo tęsknot dusz, surowe ulice, szukanie krawędzi zimy i dzieje się na plażach pocałowanych złotem

te miejsca są piękne, ale to nie jest lato, O Lśniące Wybrzeże, dlaczego przybywasz w złe dni lodowe, promienie nie mogą się odrodzić nawet z tymi blisko, promienie nie mogą się odrodzić nawet z tymi blisko

Astraja! ! ! wznieś się ponad starożytność! ! ! moja ponowoczesność ma moc! ! ! Astraea, dni miodowej polewy minęły, to prawie wieczna noc! ! ! Gwiezdny kompas został w tyle! ! !