Lionel Messi, Argentyna i Utopia

„Utopia” to słowo, które ma różne znaczenia i interpretacje. Podczas gdy ogólne znaczenie utopii obraca się wokół idei doskonałości, której nie można osiągnąć, koncepcja równości jest niezbędna dla wielu filozofów. Zasadniczo świat utopijny to taki, w którym panuje równość i istnieją równe szanse. Wszyscy działają na tym samym polu, czyniąc sprawiedliwość bardziej sprawiedliwą i dając każdemu szansę na sukces niezależnie od tego, skąd pochodzi. Słowo to dosłownie oznacza „brak miejsca”, ale pod wieloma względami piłka nożna jest sama w sobie utopią ze względu na to, co reprezentuje.

Ćwiczenie gry w piłkę nożną, w przeciwieństwie do wielu innych rzeczy, to równe szanse. 11 zawodników w każdej drużynie gra na boisku, które ma taki sam wymiar dla każdej osoby na boisku. W danym dniu każdy gracz ma równe szanse na zaistnienie i jest to pozbawione jakiejkolwiek zewnętrznej ingerencji religijnej czy politycznej. Ta koncepcja utopii znacznie lepiej przekłada się na międzynarodową grę piłkarską, ponieważ gracze nie są związani skomplikowanymi systemami taktycznymi, a gry często są podyktowane wolną wolą.

Piłka nożna klubowa staje się inną grą w piłkę, ponieważ zespoły są związane systemami taktycznymi, które definiują wynik, a są to rzeczy, które są podyktowane zasobami lub ich brakiem. Występowanie większej ilości wolnej woli i umiejętność jej wykorzystania często sprawia, że ​​międzynarodowy futbol jest znacznie bardziej nieprzewidywalny i sprawiedliwszy niż futbol na poziomie klubowym. Zasadniczo piłka nożna międzynarodowa może być wyższą wersją utopii niż piłka nożna na poziomie klubowym, a jak niedawno wspomniał Juanma Lillo w swoim artykule dla The Athletic, pozwala jednostkom się rozwijać.

Powiedziawszy to, jeśli piłka nożna jest formą utopii, co z tym, jak Lionel Messi pokonał Josko Gvardiola w półfinale Mistrzostw Świata FIFA? Rzekomo podupadły 35-latek z niesamowitą łatwością wyprzedził 20-letniego obrońcę o wartości 100 milionów euro, co wywołało zbiorowe westchnienia na całym świecie i sprawiło, że wielu uwierzyło w siłę wyższą. Kiedy Julian Alvarez wystukał piłkę do bramki po podaniu Messiego do środka, aby przypieczętować Argentynie drogę do finału mistrzostw świata, wielu zdało sobie sprawę z ogromu tego, czego byli świadkami i nie był to pierwszy raz w turnieju. To była piłkarska doskonałość na pograniczu, a tylko zdobycie przez Messiego mistrzostwa świata było większym dobrem.

Podczas gdy ludzki umysł jest zakorzeniony w szukaniu narracji w poszukiwaniu ukojenia, zwycięstwo Messiego na mundialu przypominałoby, czym jest piłka nożna i dlaczego w ogóle zaczęliśmy ją oglądać. Dla tak wielu z nas gra była ucieczką w coś znacznie żywszego; coś, co istnieje we własnym wszechświecie i coś, co pomaga nam trzymać się czegoś znacznie większego niż to, co napotykamy w prawdziwym życiu. Daje nam szansę cotygodniowego oczekiwania na coś, jednocześnie identyfikując postacie, z którymi możemy się najbardziej utożsamić, podczas gdy inni wierzą w moce, które mogą istnieć lub nie. Zasadniczo jest to kolejna manifestacja ludzkiego umysłu, który znajduje sposoby na refleksję nad innymi rzeczami, nigdy tak naprawdę nie zdając sobie z tego sprawy.

Mimo że piłka nożna jest ucieczką, umysł w końcu znajduje sposoby, by sprawić, by wydawała się ludzka. Piłka nożna staje się odciskiem umysłu. To rodzi historie o bólu, nieokiełznanej radości i ideach odkupienia. I każdy z nas, na swój własny sposób, szuka jakiegoś odkupienia. Odzwierciedlamy to w grze, ponieważ chcemy, aby gracze i drużyny, które kochamy, odkupiły się i stworzyły nadrzędne historie, które zaostrzą apetyty wszystkich.

Mimo że Messi odkupił się już na wiele różnych sposobów, jego wygrana w Pucharze Świata wiąże się ze znacznie większą ideą sukcesu będącego reprezentacją tego, co gra oznacza dla Argentyny. Argentyna, kraj, który od początku XX wieku cierpiał z powodu niepowodzeń politycznych i niestabilności, była kiedyś okrzyknięta ziemią obiecaną. Ze względu na wojny polityczne, w których kraj stale się znajdował, ta ziemia obiecana nigdy nie została osiągnięta, a blizny po imperializmie wciąż na nowo się otwierały.

Demografia i geografia kraju pozwala jednak na produkcję piłkarzy, którzy rodzą się na ulicach i niosą ze sobą tęsknotę za ziemią obiecaną i miłość do kraju, której nie da się zastąpić. W końcu piłka nożna staje się szansą na odkupienie nie tylko dla graczy, ale dla narodu argentyńskiego i całego kraju. Błogosławiony przez piłkarzy (takich jak Messi), którzy zawsze mieli błogosławieństwo techniki, futbol staje się nie tylko ujściem dla autoekspresji odkupienia, ale także ujściem dla tożsamości narodowej. Styl piłkarzy na boisku symbolizuje Argentynę, to, przez co ten kraj przeszedł, ich demografię i to, co jest teraz.

A na boisku piłkarskim żadna niestabilność polityczna ich nie powstrzyma. Nie teraz. Dla narodu, który czuje się pokonany przez siły, które nie kontrolują mas, które ciężko pracują na życie każdego dnia, piłka nożna ma moc, by dać im szansę na sprawiedliwość i uczciwość. Dla nich piłka nożna to utopijny świat, w którym ich drużyna może osiągnąć piłkarską doskonałość na prawdziwych boiskach. Tam nie można ich zatrzymać za pomocą zewnętrznych trybów.

W tym kontekście balet Messiego obok Gvardiola, który postawił Alvareza, jest najwyższą formą utopii, jakiej doświadczyło obecne pokolenie w domu. Mogą to pielęgnować przez całe życie, nawet jeśli Argentyna nie zdobędzie mistrzostwa świata. Zawsze będą to mieć w skarbcu pamięci, zwłaszcza w świecie, który staje się coraz bardziej eskapistyczny i absurdalny. Zwycięstwo Messiego i Argentyny na mundialu może nie znaleźć lekarstwa na raka i na pewno nie przyniesie pokoju na świecie, ale przynajmniej gdzieś w głębi duszy pomoże nam zrozumieć, o co tak naprawdę chodzi w odkupieniu. Wszyscy będziemy szukać w tym ukojenia.